UNHCR Representation in Cyprus

Marathon Campaign

2010-11-11T14:10:00.000+02:00

Reaching the finish line is just the beginning

Let's offer refugees a new home

INVITATION - WORLD REFUGEE DAY EVENT - 17 June 2010

2010-06-16T13:31:00.003+03:00

On the occasion of the World Refugee Day, the UNHCR Representation in Cyprus cordially invites you at a cultural evening, on Thursday June 17th, at 19.30, at the Multifunctional Center of the Nicosia Municipality.

The evening held under the auspices of the First Lady, will include a brief related performance by students of Dasoupoli Lyceum, short story presentations of refugees residing on the island and plenty of folkloric music. The evening will conclude with a small reception complements of Gloria Jean’s Coffees and Vienna Bakeries.

For refugees,
Reaching the finishing line is only the beginning.
Let’s offer refugees a new home.

For more information, contact us at
Tel.: 22 359043/57, fax: 22 359037, e-mail: cypni@unhcr.org
www.unhcr.org/ www.unhcr.gr
http://unhcr-cyprus.blogspot.com/, http://twitter.com/UNHCRCyprus

Χαρταετοί Πάνω απ'την Πόλη ("The Kite Runner")

2010-05-19T12:38:00.002+03:00

The Kite Runner (in Greek "Χαρταετοί Πάνω απ'την Πόλη") is a first novel by Afghan American author Khaled Hosseini. Published in 2003, it tells the story of the friendship between Amir, a well-to-do Afghan boy from Kabul, and his closest childhood friend Hassan, the son of his father's Hazara servant. Their relationship is set against the tumultuous events from the fall of the monarchy in Afghanistan through the Soviet invasion, the mass exodus of refugees to Pakistan (and eventually the United States) and the Taliban regime. At the same time, it is the story of Amir's personal redemption as he finally succeeds in making amends with Hassan after he betrayed him years earlier.

Campaign for informing and raising awareness on the beneficiaries of international protection

2010-04-13T15:45:00.004+03:00

Summary of the opening remarks of UNHCR Public Information Officer

Individuals who flee their countries because of war or human rights violations are in need of International Protection. International protection entails access to fair and effective asylum procedures, food, shelter, clothing, medical care, education, employment, possession of documents such as identification, passports, birth certificates, family unity – it means having a decent life. International protection is the obligation of states (including Cyprus) that have signed the 1951 Convention on Refugees and is the raison d’ etre for the Office of the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR). The purpose of the UNHCR is to ascertain that the needs of refugees are neither forgotten nor undermined on the priority list of the society.

With protection, refugees have a second chance to live with dignity. This is achieved not only through appropriate legislation and policies, which should be consistent with international and European laws anyway, but also through the positive attitude of the host country’s population. Only through understanding can negative stereotypes and prejudices surrounding the asylum issue be dissolved.

So who are the beneficiaries of international protection? Refugees are people who are faced with the fear of persecution either in wartime or in times of “peace”. Confronted with relentless violence and gross human rights violations in their countries, they have no choice but to escape. Those left behind are either killed or live in constant fear for their lives. After they begin the perilous journey to escape, via land or sea, the challenge for those who manage to reach another country seeking protection is to start a new life free from fear and oppression.

Out of the 16 million refugees worldwide, 2,500 reside among us in Cyprus. The biggest challenge the Cypriot state faces at this time is to promote the effective integration of these people so that they can stand on their own feet. Dealing with refugees resentfully and as a threat cannot be the answer. Instead, if they are given the opportunity to join the new society, not only will they themselves benefit, but so will the host society. Cypriots know what it means to be a refugee and how crucial support is as a factor for their new beginnings.

It is not possible to stake a claim to your own rights while ignoring the rights of others, especially of weaker social groups such as refugees. The welfare and dignity of everybody in a society is interwoven with the welfare of the people living next to us, among us.

April 13th 2010

2010-04-13T14:23:00.000+03:00

Χαιρετισμός της έναρξης της εκστρατείας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για τους δικαιούχους διεθνούς προστασίας
«Η ΚΥΠΡΟΣ ΓΝΩΡΊΖΕΙ – ΟΙ ΠΡΌΣΦΥΓΕΣ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ
Παρέα με τους άλλους, παρέα με τον ευατό μας!»

Αξιότιμε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι

Με ιδιαίτερη τιμή χαιρετίζουμε σήμερα την έναρξη της εκστρατείας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για τους δικαιούχους διεθνούς προστασίας.

Διεθνής προστασία είναι αυτό που χρειάζονται τα άτομα που εκδιώκονται από τις χώρες τους λόγω πολέμων ή κατάφωρων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Σημαίνει για τους δικαιούχους πρόσβαση σε δίκαιες και αποτελεσματικές διαδικασίες ασύλου, περιλαμβάνει στέγη, τροφή, ρουχισμό, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εκπαίδευση, εργασία, κατοχή εγγράφων όπως ταυτότητας, διαβατηρίων, πιστοποιητικών γέννησης, οικογενειακή ενότητα - σημαίνει αξιοπρεπής διαβίωση. Διεθνής προστασία αποτελεί υποχρέωση των κρατών που έχουν υπογράψει τη Σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες (όπως και η Κύπρος) και την πεμπτουσία της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Στόχος της UNHCR είναι να διασφαλίσει ότι οι ανάγκες των προσφύγων δεν ξεχνιόνται ή δεν βρίσκονται τελευταίες στην λίστα των προτεραιοτήτων της πολιτείας.

Μέσω της προστασίας οι πρόσφυγες θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Κι αυτό δεν επιτυγχάνεται μόνο με τα κατάλληλα νομοθετικά μέτρα και πολιτικές, που θα πρέπει να συνάδουν ούτως ή άλλως με το διεθνές και ευρωπαϊκό κεκτημένο, αλλά και μέσω ΤΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ στη χώρα υποδοχής των προσφύγων. Η κατανόηση βασικών εννοιών είναι καταλύτης προς τη δημιουργία ευνοϊκού κλίματος για τους πρόσφυγες γι’αυτό και εκστρατείες όπως αυτή που αρχίζει σήμερα είναι ιδιαίτερα σημαντικές.

Μόνο με την κατανόηση μπορούν να αποδομηθούν τα αρνητικά στερεότυπα και προκαταλήψεις γύρω από το θέμα του ασύλου.
Πολλά λέγονται – «Μα γιατί δεν μένουν στη χώρα τους», «Μα ποιο είναι το πρόβλημα στη χώρα Χ ή στην Χώρα Ψ, δεν υπάρχει πόλεμος εκεί», «Έρχονται εδώ και ζουν με δημόσια βοηθήματα, ενώ Κύπριοι έχουν λιγότερα δικαιώματα», ενώ κατά καιρούς φορτώνουμε σ’όλους τους ξένους (περιλαμβανομένων και των προσφύγων) την αύξηση της εγκληματικότητας κλπ.

Ποιοί είναι λοιπόν οι δικαιούχοι διεθνούς προστασίας? Ποιές είναι οι συνθήκες που τους ανάγκασαν να φύγουν από τις χώρες τους, πως κινδύνευαν στις χώρες τους, πώς δραπέτευσαν, τι χρειάζονται για να ξανακτίσουν τις ζωές τους? Ποιες οι νομικές υποχρεώσεις της πολιτείας και ποιες οι υποχρεώσεις της κοινωνίας?
Οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι που βρίσκονται αντιμέτωποι με την παράνοια της δίωξης είτε εν καιρώ πολέμου είτε εν καιρώ «ειρήνης» . Αντιμέτωποι με την ακατάπαυστη βία, κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις πατρίδες τους, εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να δραπετεύσουν, ενώ εκείνοι που μένουν είτε θα πεθάνουν είτε θα πρέπει να ζουν με συνεχή φόβο για τη ζωή τους. Αφού ξεκινήσουν το επικίνδυνο ταξίδι της φυγής, μέσα από στεριά ή θάλασσα, η πρόκληση για εκείνους που καταφέρνουν να φτάσουν σε μια άλλη χώρα αναζητώντας προστασία είναι να αρχίσουν μια νέα ζωή, απαλλαγμένη από το φόβο και την καταπίεση.

Οι εκτοπισμένοι παγκοσμίως είναι 42 εκατομμύρια – από τους οποίους 16 εκατομμύρια ζουν ως πρόσφυγες σε άλλες χώρες και 26 εκατομμύρια ως εσωτερικά εκτοπισμένοι (δηλ. πρόσφυγες μέσα στην ίδιά τους τη χώρα). Το 80% του παγκόσμιου προσφυγικού πληθυσμού καταφεύγει στις αναπτυσσόμενες χώρες του φτωχού Νότου και όχι στην ΕΕ και τις βιομηχανικές χώρες, όπως είναι η επικρατούσα αντίληψη.

Στην Κύπρο ζουν ανάμεσά μας 2,500 δικαιούχοι διεθνούς προστασίας (1748 πρόσφυγες και 747 ως άτομα με καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας). Η μεγαλύτεη πρόκληση που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγή η Κυπριακή πολιτεία είναι να προωθήσει την αποτελεσματική ένταξη αυτών των ανθρώπων, ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους.

Αντιμετωπίζοντας τους πρόσφυγες ανταγωνιστικά και συχνά ως απειλή δεν μπορεί να είναι η απάντηση. Αντίθετα αν τους δοθεί η ευκαιρία να ενταχθούν στην νέα κοινωνία, δεν θα κερδίσουν μόνο οι πρόσφυγες αλλά και η κοινωνία που τους φιλοξενεί. Άλλωστε, οι Κύπριοι ξέρουν τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας και πόσο καθοριστικός παράγοντας είναι η υποστήριξη για το καινούργιο τους ξεκίνημα.

«Παρέα με τους άλλους, παρέα με τον ευατό μας». Αυτά τα λόγια καλούν όλους να προσεγγίσουν τους πρόσφυγες όχι ως βάρος για την κοινωνία, αλλά ως άτομα που με τις δικές τους δεξιότητες, την ενέργεια και το ταλέντο τους μπορούν να συμπληρώσουν και να εμπλουτίσουν όποιους ανταποκριθούν στο αίτημά τους για ένταξη στην κοινωνία μας –εταιρείες που μπορούν να τους προσφέρουν απασχόληση, άτομα που προσφέρουν ένα ζεστό χαμόγελο και μια πατρίδα που τους προσφέρει το άσυλο.

Αυτά τα λόγια αποτελούν υπενθύμιση ότι δεν μπορεί να υποστηρίζεις τα δικά σου δικαιώματα, αλλά να αγνοείς τα δικαιώματα των άλλων, ιδιαίτερα των ασθενέστερων κοινωνικά ομάδων, όπως είναι οι πρόσφυγες. Η ευημερία και η αξιοπρέπεια όλων σε μία κοινωνία είναι συνυφασμένη με τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων που ζουν δίπλα μας, ανάμεσά μας.

Τελιώνοντας, η UNHCR θέλει να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Υπουργό Εσωτερικών που σε κάθε του δημόσια τοποθέτηση για θέματα ασύλου και μετανάστευσης δεν παραλείπει να αναφέρεται στο δράμα των προσφύγων και να προωθεί τις αξίες της αλληλεγγύης και της αποδοχής.

13 Απριλίου 2010

Do they hear you when you cry – Fauziya Kassindja and Layli Miller Bashir

2010-04-12T14:51:00.002+03:00

“On Thursday they said I'd be married. On Friday they told me they'd cut me. At midnight I escaped.” Read the true, moving story of Fauziya Kassindja, the seventeen year old girl from Togo who fled her country to escape Female Genital Mutilation (FGM) and life in a forced polygamous marriage.

After having lost her progressive father, who sheltered her from the brutal tribal practices, Fauziya fled her village in Togo and made her way to the U.S. in 1994, where she sought asylum; only to have her hopes for freedom failed. On arrival to the US, she was put in detention where she remained for 18 months before being finally granted asylum on the basis of gender-based persecution. It took a lot of strength derived from her profound faith to endure the new, unexpected form of suffering: Kassindja waited for her initial hearing in prison for over eight months to be falsely denied asylum on grounds of lack credibility. She remained in prison for a total of 18 months, during which she broke down and asked to be sent back to Togo to escape the nightmare she was going through in prison. In prison she was strip-searched, put in chains, put in solitary confinement for over two weeks after being misdiagnosed with tuberculosis, and housed in a maximum-security prison with violent criminals with her health deteriorating dangerously.

With the help of a cousin living in the US and a dedicated law student named Layli Miller Bashir, Kassindja obtained legal representation and prevented her eventual deportation. Bashir along with high profile FGM activists initiated a huge legal battle to free Kassindja and grant her asylum.

On June 13, 1996, Kassindja and her legal team won a landmark case that created the precedence for all seeking asylum in the US on the grounds of gender-based persecution.

An estimated 70 million girls and women living today have been subjected to FGM mostly in Africa. FGM, which is practiced in 28 African countries, ranges from cutting off part or all of a girl’s external genitalia. FGM is commonly performed by a village woman who specializes in the practice using knives, razor blades, and pieces of broken glass under unsanitary conditions and with no anesthesia. It can result in death through severe bleeding leading to hemorrhagic shock, neurogenic shock as a result of pain and trauma, and severe, overwhelming infection and septicaemia. Many girls enter a state of shock induced by the severe pain, psychological trauma and exhaustion from screaming.

It is today an established principle that FGM is a fundamental violation of the rights of girls. It is discriminatory and violates the rights to equal opportunities, health, freedom from violence, injury, abuse, torture and cruel or inhuman and degrading treatment, protection from harmful traditional practices, and to make decisions concerning reproduction. It is also an established principle of refugee law that a girl or woman seeking asylum because she has been compelled to undergo, or is likely to be subjected to FGM, can qualify for refugee status under the 1951 Convention relating to the Status of Refugees.

While FGM is illegal in many of the practicing countries, still more than one third of the women are circumcised and in some ethnic groups almost each and every young woman is subjected to the cut.

Apart from illustrating the injustice faced by millions of women in the world and the need to grant those women protection once they arrive in our doorstep, the book is an eye opener in many other respects. It’s also the story of dedicated, wonderful and talented individuals who made their own sacrifices in order to provide to Fauziya the most efficient legal support she could have ever received; had they not been so wholeheartedly involved she would have been sent back to her home country, probably facing an even worse nightmare than the one she escaped. The legal battles undertaken by the human rights activists were determinative in saving not only Fauziya’s life but setting the precedence for other women with similar horrible fates. This is a book that any asylum practitioner should read to see how careful one should be in adjudicating the credibility of an asylum claimant – how lack of multicultural awareness can easily lead to a conclusion that a claim seems “implausible” and hence to the rejection of an asylum claimant, such as Fauziya.

Above all, this is a book about the suffering of any refugee: the pain of separation from family and home, the loneliness of exile and often the unfair treatment refugees receive in reaching a third country seeking refuge. It’s also an eye opener for those who question the need for a fair and efficient asylum system and for those who perceive all asylum seekers as abusers of the system.

It’s a book that will not leave any reader untouched!

Upsurge in asylum seekers in industrialized world a myth, says UNHCR Chief

2010-03-24T08:27:00.001+02:00

Geneva, Tuesday 23 March 2010

The overall number of asylum seekers in industrialized nations was stable in 2009, according to the UNHCR provisional statistical report that measures asylum levels and trends in industrialized nations.

“The notion that there is a flood of asylum seekers into richer countries is a myth," said UN High Commissioner for Refugees Antonio Guterres. "Despite what some populists claim, our data shows that the numbers have remained stable."

Compared to 2008, the overall number of asylum seekers remained the same with 377,000 applications, despite significant regional disparities highlighted by the report. The number of asylum applications increased in 19 countries, while they fell in the other 25. Of note was the Nordic region that recorded a 13 percent increase with 51,100 new applicants, the highest in six years. By contrast, the number of applications in southern Europe went down by 33 percent with 50,100 claims, driven by significant declines in Italy (-42%), Turkey (-40%) and Greece (-20%).

Afghan claims on the rise

Afghans topped the list of asylum applicants with 26,800 submissions representing a 45 per cent increase over 2008. Iraqis dropped to second place with some 24,000 claims, while Somalis moved to third position with 22,600 asylum applications. Among the top countries of origin were also the Russian Federation, China, Serbia, and Nigeria.

The yearly UNHCR report analyses asylum levels and trends in the 27 European Union member states, Albania, Bosnia and Herzegovina, Croatia, Iceland, Liechtenstein, Montenegro, Norway, Serbia, Switzerland, the former Yugoslav Republic of Macedonia, and Turkey. It also covers the United States, Canada, Australia, Japan, New Zealand and the Republic of Korea.

The United States stayed the main destination country for the fourth year, with 13 percent of the claims representing an estimated 49,000 people, in particular from China. Second was France, receiving 42,000 new applications in 2009, a 19 percent hike compared to 2008, due to increasing claims from citizens of Serbia originating predominantly from Kosovo. Canada, while still ranking third among receiving countries, saw the number of asylum applications decrease by 10 percent in 2009 down to 33,000 after a drop in Mexican and Haitian claims. Following was The United Kingdom which also registered a drop in claims with 29,800 applications, one of the lowest in 15 years. On the other hand, claims in Germany increased by 25 percent with 27,600 applications recorded in 2009, making it the fifth largest receiving country. Together, these five top destination countries received 48 percent of the total claims recorded in 2009.

In terms of regions of origin, nearly half of the total 377,000 applicants originate from Asia and the Middle East (45%), followed by Africa (29%), Europe (15.5%), and the Americas (9%).

In Cyprus, 3,195 new asylum applications were submitted in 2009, while at the end of 2009 5,275 were pending examination. The main countries and areas of origin of asylum seekers in 2009 were the occupied territories of Palestine, Iran, Iraq, Syria and Sri Lanka.

END

The full report, “Asylum Levels and Trends in Industrialized Countries, 2009” can be found on UNHCR’s website: http://www.unhcr.org/4ba7341a9.html

For further information on these topics, please contact:
Fatoumata Lejeune-Kaba in Geneva +41 79 249 34 83
Gilles Van Moortel in Brussels +32 473 17 23 58
Tim Irwin in Washington, DC +1 202 413 79 16
Peter Kessler in London +44 777 55 66 127

Μύθος ότι οι βιομηχανικές χώρες έχουν πλημμυρίσει από αιτούντες άσυλο, λέει ο επικεφαλής της UNHCR

2010-03-24T08:25:00.001+02:00

Γενεύη, Τρίτη 23 Μαρτίου 2010

Ο συνολικός αριθμός των αιτούντων άσυλο σε βιομηχανικές χώρες ήταν σταθερός το 2009, σύμφωνα με την στατιστική έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) σχετικά με τα επίπεδα του ασύλου και των τάσεων σε βιομηχανικές χώρες.

"Η άποψη ότι οι πλουσιότερες χώρες έχουν πλημμυρήσει από αιτούντες άσυλο είναι ένας μύθος», δήλωσε ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες κ. Antonio Guterres. "Παρά τα όσα ισχυρίζονται ορισμένοι λαϊκιστές, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι αριθμοί έχουν παραμείνει σταθεροί."

Σε σύγκριση με το 2008, ο συνολικός αριθμός των αιτούντων άσυλο παρέμεινε ο ίδιος με 377.000 αιτήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές που παρατηρούνται όσον αφορά τις περιοχές υποδοχής. Ο αριθμός των αιτήσεων ασύλου αυξήθηκε σε 19 χώρες, ενώ μειώθηκε στις υπόλοιπες 25. Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση των Σκανδιναβικών χωρών, οι οποίες σημείωσαν αύξηση 13%, με 51.100 καινούργιους αιτούντες άσυλο, το υψηλότερο της τελευταίας εξαετίας. Αντιθέτως, ο αριθμός των αιτήσεων στη Νότια Ευρώπη μειώθηκε κατά 33 τοις εκατό με 50.100 αιτήσεις, λόγω σημανιτκών μειώσεων στην Ιταλία (-42%), Τουρκία (-40%) και Ελλάδα (-20%).

Αύξηση στις αιτήσεις ασύλου από Αφγανούς

Αφγανοί ήταν η κυριότερη ομάδα αιτούντων άσυλο, με 26.800 αιτήσεις, αντιπροσωπεύοντας 45 τοις εκατό αύξηση σε σχέση με το 2008. Οι Ιρακινοί έπεσαν στη δεύτερη θέση με περίπου 24.000 αιτήσεις, ενώ οι Σομαλοί πήραν την τρίτη θέση με 22.600 αιτήσεις ασύλου. Μεταξύ των κυριότερων χωρών προέλευσης ήταν και η Ρωσική Ομοσπονδία, η Κίνα, Σερβία, και Νιγηρία.

Η ετήσια έκθεση της UNHCR αναλύει τα επίπεδα και τις τάσεις ασύλου και στα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Αλβανία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κροατία, την Ισλανδία, το Λιχτενστάιν, το Μαυροβούνιο, τη Νορβηγία, τη Σερβία, την Ελβετία, την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, και Τουρκία. Καλύπτει επίσης τις ΗΠΑ, τον Καναδά, Αυστραλία, Ιαπωνία, Νέα Ζηλανδία και τη Δημοκρατία της Κορέας.

Οι ΗΠΑ παρέμεινε η κύρια χώρα προορισμού για τέταρτη χρονιά, με 13 τοις εκατό των αιτήσεων που αντιπροσωπεύουν περίπου 49.000 ανθρώπους, κυρίως από την Κίνα. Δεύτερη ήταν η Γαλλία, με 42.000 καινούργιες αιτήσεις το 2009, μια αύξηση 19 τοις εκατό σε σύγκριση με το 2008, λόγω αύξησης των αιτήσεων από Σέρβους πολίτες κυρίως από το Κοσσυφοπέδιο. Ο Καναδάς, ενώ παραμένει ακόμα η τρίτη χώρα μεταξύ των χωρών υποδοχής, παρατήρησε μείωση στις αιτήσεις ασύλου κατά 10 τοις εκατό το 2009, στις 33.000, μετά την πτώση των αιτούντων άσυλο από Μεξικό και Αϊτή. Ακολουθεί το Ηνωμένο Βασίλειο, με πτώση στις αιτήσεις (29.800), ένα από τα χαμηλότερα σε 15 χρόνια. Αντίθετα, στη Γερμανία παρατηρήθηκε αύξηση κατά 25 τοις εκατό το 2009, με 27.600 αιτήσεις, καθιστώντας τη Γερμανία την πέμπτη μεγαλύτερη χώρα υποδοχής. Μαζί, αυτές οι πέντε μεγαλύτερες χώρες προορισμού έλαβε το 48 τοις εκατό του συνόλου των αιτήσεων που καταγράφηκαν το 2009.

Όσον αφορά τις περιοχές καταγωγής των αιτούντων άσυλο, σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των 377.000 αιτούντων άσυλο προέρχονται από την Ασία και τη Μέση Ανατολή (45%), ακολουθούμενη από την Αφρική (29%), την Ευρώπη (15,5%), και την Αμερική (9%).

Στην Κύπρο, το 2009 υπεβλήθηκαν 3,195 καινούργιες αίτήσεις ασύλου. Ο αριθμός αιτήσεων ασύλου που εκκρεμούσαν για εξέταση το 2009, τόσο σε πρώτο όσο και σε δεύτερο βαθμό, ήταν 5,275. Οι κύριες χώρες και περιοχές καταγωγής των αιτούντων άσυλο το 2009 ήταν τα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης, Ιράν, Ιράκ, Συρία, Σρι Λάνκα.

ΤΕΛΟΣ

Το πλήρες κείμενο της έκθεσης, «Επίπεδα και τάσεις ασύλου στις βιομηχανικές χώρες το 2009" μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της Ύπατης Αρμοστείας: http://www.unhcr.org/4ba7341a9.html

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να αποταθείτε:
Fatoumata Lejeune-Kaba in Geneva +41 79 249 34 83
Gilles Van Moortel in Brussels +32 473 17 23 58
Tim Irwin in Washington, DC +1 202 413 79 16
Peter Kessler in London +44 777 55 66 127

"A Thousand splendid suns", by Khaled Hosseini. 2007

2010-03-09T08:35:00.004+02:00

Find out why they left country and why they came back.

CALENDAR 2010 - HOW TO HELP A REFUGEE

2010-03-05T11:35:00.006+02:00

APRIL 2010 - Become an intern at UNHCR

If you want to see the rest of the 2010 Calendar, click here: http://www.facebook.com/group.php?v=photos&gid=42300036015

Giving - in the refugee context

2010-03-03T10:03:00.001+02:00

Almost every day people all over the world witness on their TV and computers screen, violence and war, natural disasters and the human suffering that comes as a result. Most people will not be left untouched by the misfortunes of millions of refugees who had to escape war and persecution. Most will be sad and left wondering where the world is heading. Some will then wonder “how on earth can I – as an individual- help and make a change?” and then carry on with their lives as they are convinced that there is nothing really an individual can make. Others are convinced that they can’t afford not to give to some causes; they will respond to a charitable request or get involved with a local or international humanitarian organisation and find out more on how they can help- whether by giving money, time or advice to those in need.

How Charis and Francis* decided to assist Zahra*

Charis is a successful businessman in Cyprus, dealing with the supply of raw materials to various industries. For Charis and his wife Francis, it is a natural understanding that they have an “obligation” to help: “We were brought up in a Christian environment where we were actually called to implement the values of Christianity. The parable of the Good Samaritan has always been part of our lives.” Francis recalls that she and her family used to go and visit vulnerable families back in her home country: “For example, we used to wrap a toy and take it to a kid who was in need”.

In Cyprus, the couple has been responding to various humanitarian crises, participated in gala dinners and other social fundraising events, but felt that they lacked the connection with the person being assisted by their contribution. In addition, having worked extensively with charities in England, Francis knows that one of the usual concerns of potential givers is where the money you will donate will exactly go. “It is very constructive to know the individual you are helping” she says and Charis cannot agree more: “when you know the person you are helping, this is a motivating factor to give more”.

That’s how they have decided to support Zahra, the refugee from Palestine who fled to Cyprus 12 years ago. The couple met with the Representative of the UNHCR Cyprus four years ago and ever since the couple is supporting UNHCR’s projects and at some point they expressed the wish to help a particularly vulnerable refugee family. Although all refugees are by definition vulnerable, the profile of Zahra seemed to meet the benefactor’s requirements. The saga of Zahra, nurse by profession and a mother of three, is composed of an abundance of hardships but the most recent one was her financial inability to pay the fees for a compulsory training course for nurses who were not university graduates. Being herself a graduate from the nursing school and not the university, she had to undergo the course – in accordance with the new regulations- otherwise she would lose her licence to work, the only source of income for the family given her husband’s serious illness. Charis and Francis were immediately eager to pay the semester’s fees.
Zahra is deeply appreciative of the generosity, but the couple does not think that they need to be thanked. “After all she might be the nurse that one life she will save my life or yours” Charis said reminding us what the author of Mobby Dick, Herman Melville, once said: “We cannot live for ourselves alone. Our lives are connected by a thousand invisible threads, and along these sympathetic fibres our actions run as causes and return to us as results”

“Never doubt that a small group of committed people can change the world, indeed it is the only thing that ever has”- Margaret Mead, a distinguished anthropologist and intellectual of the 20th century.

Sometimes when confronted with the enormity of suffering, Francis cannot feel morally satisfied; she feels the powerlessness more than the sense of satisfaction, but on the other hand Charis says: “ No one should ever think that any contribution is small; simply smallest contributions multiplied by many people it will make an impact”.
Giving does not necessarily mean money, but it can also mean giving time and advice, care and affection. When Mr. George, a 65 year old pensioner, heard one year ago about the mining explosion along the Green line which left severely injured a Palestinian refugee from Iraq, he immediately went to visit the refugee at the hospital. From then on he found himself involved with the Palestinian community in Cyprus, advocating for their refugee rights.
Similarly, Father Panaretos, an Arab speaking Orthodox priest, apart from being a priest he also engages actively with Arab speaking refugees and assists them in many ways including translation. For example, he translates for patients at the hospital, he escorts parents at Greek speaking schools who wish to find more about their kid’s progress and he is ready to assist in any other possible way.
Many people give because they feel gratitude for something or to someone. For Carlos Ayala, the manager of Gnoysoft with 30 years experience in both private and public sector, when asked by UNHCR Cyprus to participate in a mentoring programme for the integration of refugees, he felt that it was time to reciprocate to the attention and dedications that others showed to him: “My greatest learning experiences, the ones that helped me grow, didn’t come from books or classes, but from the attention and time that others dedicated to help me understand and practically use the classroom knowledge.” For Carlos, giving meant time. He started meeting refugees at his office with a clear target – to acquaint them with the new working environment in order to equip them with the necessary skills to find work or better jobs, by getting to know their academic and practical profile and providing them advice on how to find work, where to look for it, what kind of jobs are available in the market that could perhaps meet their qualification etc. The feedback that he has received so far from the refugees he has mentored, allows him to believe that refugees will be empowered to help themselves.
Givers to a refugee cause, whether individuals or companies, can come from all walks of life and from across the spectrum of wealth: from a giver of kind words, time and money, to a giver of a job, a volunteer or a mentor or even a teacher. What they have in common is a deep desire to extend themselves to do good in their community or to the world at large. Although no one in our story admitted it, I’m sure that through their act of giving to refugees, they all somehow feel transformed; buoyant and proud.

If you want to get involved with refugees, either in Cyprus or internationally, you can contact us and/or visit our blog, http://unhcr-cyprus.blogspot.com/ or www.unhcr.org (main website).

* Names changed further to anonymity request on the part of the benefactors and for protection reasons (in the case of the refugee).

Emilia Strovolidou for UNHCR Representation in Cyprus
strovoli@unhcr.org

Refugees looking for integration in Cyprus society

2010-03-03T09:53:00.004+02:00

(Names in this story changed for protection reasons)

Torn between feelings of longing for what was left behind in their homeland, and gratitude for not being sent back home, refugees residing in Cyprus quietly try to rebuild their lives in the island, until conditions allow for their return home. For many refugees, however, their return cannot be foreseen in the near future.
This is the case for refugees from Iraq, a number of whom have resorted to Cyprus for protection. According to UNHCR reports and guidelines there is still no substantial improvement in the security and human rights situation in certain areas in Iraq, including the capital and as such, no return should be taking place.
Hence, the only viable solution to the plight of these people once they arrive in Cyprus is integration.

Currently in Cyprus there are around 2,000 people who have been granted an international protection status (i.e. recognised refugees or subsidiary protection status). Some 400 are from Iraq and some 740 are persons of Palestinian origin most of them from Iraq* (while 253 are Iraqi asylum seekers and 781 are Palestinians whose asylum request is pending examination). Many of them are university graduates with impressive work experience in their homeland and apart from their traumatic experience of having to escape from the virulent violence of Central Iraq, they have the potential and the courage to make a success story out of their living on this island.

The issue of integration poses a great challenge on the Government of Cyprus and indeed on all democratic states that have a legal obligation under EU and national refugee law to adopt measures for the effective integration of refugees.

For Ali, a civil engineer and a successful businessman back in Iraq, the future seems bleak after two years in Cyprus. Although subsidiary protection status provides him with the required safety from the individual threats he had been receiving from unidentifiable insurgent forces back home due to his work with the US, his life is stagnated without his family support and without employment in Cyprus. Ali’s wife and two daughters are stranded in Syria and although Ali applied for reunification with his family, as allowed by the national refugee law, 7 months after he still doesn’t have a clear picture as to whether he will see them soon.

Looking for employment to match their profile
Despite his loneliness, Ali made attempts to find work, but in vain: “I’m bored here and because of my subsidiary protection status**, I cannot look for work that matches my skills, diplomas and experiences”

“I have the skills, the diplomas and the experience and I could be useful”, says Yasser, a member of the Palestinian minority group in Iraq, and a Petroleum Engineer who used to work at the University of Baghdad and currently lives on welfare.
Ibrahim, of Palestinian origin as well, a computer scientist by profession, who is also on welfare, confesses:
“I receive welfare, but I am not proud of it. I want to change my life, forget the difficult past, become an active member of Cyprus society, develop my career and give a bright future for my children. If I can’t find work with my degree as a computer specialist, I will search work as a painter or as a taxi driver. When you are not working, you become isolated… I spend too much time to think about the past and the friends or relatives I lost.”

Moustafa, of Palestinian origin as well, once a famous lawyer in Iraq, now feels insecure about his and his family’s future, “I need a job” he says as he can see no prospect in relying on public allowance. He tried to register as a lawyer with the Cyprus Bar Association, but he received a letter in Greek rejecting his application. He confesses that some people try to avoid the jobs provided to them by the labour office, because welfare allowance will be higher than their salary and adds : “The labour office should give higher incentives for people to work, so that we are empowered.”

Similarly, Ahmed, an engineer who had to flee Iraq due to threats he was receiving because of his perceived affiliation with the Al Baath party, sadly confesses: “I was an engineer in Baghdad; but the labour office [in Cyprus] could only give me a job in a farm, so far away from my family and very low salary that does not allow to cover the basic needs of a family. Labour does not offer jobs that match my qualifications.”

Ibrahim, understands that this is a difficult topic: “The Cyprus population is highly educated. A big part of them have masters or PhD’s. The labour office only offers job opportunities for people who want to work in farms, or construction. But we don’t have the knowledge to work in those kinds of areas and after all we didn’t leave our countries by choice but because our lives were at stake...”

Indeed, UNHCR believes that the Government should introduce more dynamic methods in finding employment for international protection holders and in matching their skills and knowledge with available vacancies. More employers will need to be identified, approached and informed about the working rights of these specific groups** as well as about the working profiles of international protection holders. More activism on the part of the Government may result in more employers resorting to labour office for assistance in filing up their vacancies. This mobilisation does not need to be effected by the labour offices alone but, as it’s the practice in many other countries, support can be found from the civil society, employment agencies and consulting companies.

Language barriers

To compete on the labour market, a lot of barriers need to be overcome and language is an important one. They all struggle to learn the language, but intensive language programs specifically tailored to meet the integration needs of people with international protection status are almost non existent in Cyprus.

“I want to learn Greek, but there are no intensive classes. I followed one, but it was not intensive enough to help me with starting a new life” says Ali. “I heard from friends in Sweden, Australia and the Netherlands that in those countries special obligatory programs are developed to assist someone to become a member of society,” continues Ali.

Ahmed, an engineer in radio communication, was also eager to learn the language and looked on his own for courses but were either expensive, full or got informed about courses too late because there is no dissemination.

Language is not only important in finding a job, but also, in making links with the local society. According to Ibrahim, you enter into a vicious circle if you don’t know the language: “When you don’t speak Greek, it’s hard to find a good job. Without a job, you don’t have money, so you can’t go out to meet Cypriots, practice Greek and get integrate in their social life.”

Need for vocational training

Vocational training also has an empowering effect as it can facilitate access to employment opportunities. Cognisant of the reality, many Palestinians from Iraq who have sought asylum in Cyprus and are currently residing in Larnaca, are now undergoing vocational training at a school, twice a week (afternoon hours). In addition to the teaching of the Greek language they follow courses in tourism & hotel catering, as well as sessions on car electronics and mechanics to facilitate employment in garages. This program was specifically tailored by the school further to the request of the Palestinian Human Rights Association, as its president told UNHCR, and soon a new program will be added, namely computing.
Such programs are definitely to be encouraged for all refugees and subsidiary protection holders, not only for those who are organised. Hence, both the Governmental responsible authorities for integration as well as local authorities need to be actively involved in the organisation of vocational training programs the funding of which could be made by EU sources (namely the European Refugee Fund and the European Social Fund).

Contrary to general perception that refugees are the helpless people who are at the mercy of national social security systems of the hosting country, many refugees residing in Cyprus not only are determined to create their new homes in Cyprus but they have every potential to achieve their integration on the island. What they really need are the tools to be able to lead their own lives.

Given that many of the obstacles in integration faced by refugees and migrants are similar, UNHCR has been advocating for the formulation of a comprehensive integration strategy for third-country nationals taking into account the special characteristics of refugees. UNHCR Cyprus drafted in 2008 a comprehensive framework on integration - shared with all partners involved, both governmental and non-governmental- suggesting for example the introduction of counseling programs in the field of employment and housing, based on good practices adopted in other countries with longer traditions in migration and asylum.

*A number of refugees from Iraq have Palestinian origin. With the creation of the state of Israel, right after World War II, 30.000 of the Palestinian refugees were stranded in Iraq, like the grandparents of Moustapha, Ibrahim and Yasser presented in this story. When Sadam Hussein became the leader of Iraq, he gave the Palestinians special protection for political purposes. Further to the overthrow of Sadam in 2003 many Palestinians in Iraq were killed, imprisoned, or forced to leave, due to the preferential treatment they were receiving or due to their religion (Sunni).

** Refugee law allows recognised refugees to work in any sector of the economy as the Cypriots do, but in practice the majority are employed as low skilled workers. Subsidiary protection beneficiaries are allowed during the first year of their status to work only in certain areas of the economy (e.g. in agriculture, animal husbandly, in recycling plants, in construction, at petrol stations, sewage workers and collectors of garbage, etc.). After the elapse of the first year they acquire the same working rights as refugees.

-----

Προοπτικές ένταξης προσφύγων στην Κύπρο

Η περίπτωση των προσφύγων από το Ιράκ
(Τα ονόματα σε αυτήν την ιστορία έχουν αλλάξει για σκοπούς προστασίας).

Με αισθήματα νοσταλγίας για την πατρίδα τους αλλά και ευγνωμοσύνης για την Κύπρο που τους παρέχει προστασία, οι (διεθνείς) πρόσφυγες που διαμένουν στη Κύπρο αγωνίζονται να ξανακτίσουν τη ζωή τους στο νησί, μέχρις ότου οι συνθήκες επιτρέψουν την επιστροφή τους στην πατρίδα . Ωστόσο για πολλούς, η επιστροφή δεν είναι ορατή στο άμεσο μέλλον, όπως ισχύει και στην περίπτωση των προσφύγων από το Ιράκ που έχουν καταφύγει στη Κύπρο για προστασία. Σύμφωνα με τις εκθέσεις και τις οδηγίες της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) δεν υπάρχει ακόμα καμία ουσιαστική βελτίωση όσον αφορά την ασφάλεια και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε διάφορες περιοχές του Ιράκ και επομένως, δεν θα πρέπει να πραγματοποιηθεί καμία επιστροφή προσφύγων. Η μόνη βιώσιμη λύση μετά την αφιξή τους στην Κύπρο είναι η σταδιακή τους ένταξη στην Κυπριακή κοινωνία.

Σήμερα στην Κύπρο ζουν ανάμεσά μας περίπου 2.000 άτομα που τους έχει χορηγηθεί καθεστώς διεθνούς προστασίας (δηλ. είτε προσφυγικό καθεστώς ή με καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας). Περίπου 400 άτομα είναι από το Ιράκ και περίπου 740 είναι παλαιστινιακής καταγωγής- οι περισσότεροι επίσης από το Ιράκ*. Επίσης, 253 είναι Ιρακινοί αιτούντες άσυλο και 781 είναι Παλαιστίνιοι των οποίων το αίτημα για ασύλο εκκρεμεί. Πολλοί είναι πτυχιούχοι, απόφοιτοι πανεπιστιμίων με εντυπωσιακή επαγγελματική εμπειρία στην πατρίδα τους και παρά τις τις τραυματικές εμπειρίες των διώξεων και της βίας στο κεντρικό Ιράκ, έχουν ανεξάντλητα αποθέματα κουράγιου αλλά και τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια στο νησί.

Το θέμα της κοινωνικής ένταξης αποτελεί μεγάλη πρόκληση για την κυβέρνηση της Κύπρου όπως και για όλα τα δημοκρατικά κράτη, τα οποία έχουν νομική υποχρέωση βάσει της ΕΕ και της εθνικής νομοθεσίας περί προσφύγων να υιοθετίσουν μέτρα για την αποτελεσματική ένταξη των προσφύγων.

Για τον κ. Ali, πολιτικό μηχανικό και πετυχημένο επιχειρηματία πίσω στο Ιράκ, το μέλλον φαίνεται αβέβαιο ύστερα από δύο χρόνια στην Κύπρο. Είναι αναμφίβολα ευγνώμων για το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας που του επιτρέπει να παραμένει στην Κύπρο μακριά από τις απειλές εναντίον του από ακραίες αντάρτικες ομάδες στο Ιράκ, λόγω της επαγγελματικής του συνεργασίας με τις Αμερικανικές δυνάμεις στη χώρα. Η ζωή του όμως εδώ κυλά αργά χωρίς την οικογένειά του και χωρίς απασχόληση. Η σύζυγος και δύο κόρες του κ. Ali βρίσκονται αποκλεισμένες στη Συρία και αν και έχει ήδη υποβάλει αίτηση για οικογενειακή επανένωση σύμφωνα με τον περί προσφύγων νόμο, 7 μήνες μετά την αίτηση δεν έχει ενδείξεις για το πότε θα τους δει.

Ψάχνοτας για εργασία αντίστοιχη των προσόντων

Παρά τη μοναξιά του, ο κύριος Ali προσπάθησε να βρεί εργασία, αλλά μάταια: «Είναι βαρετό να μην εργάζεσε και λόγω του καθεστώτος συνπληρωματικής προστασίας ** που μου δόθηκε, δεν μπορώ να ψάξω γι εργασία που να ταιριάζει με τα προσσόντα μου»

«Έχω τις δεξιότητες, τα διπλώματα και την εμπειρία και θα μπορούσα να φανώ χρήσιμος», λέει ο Γιασέρ, Παλαιστίνιος από το Ιράκ, μηχανικός πετρελαίου που εργαζόταν στο πανεπιστήμιο της Βαγδάτης και τώρα ζει στην Κύπρο με στήριξη του Γραφείου Ευημερίας.

Ο Ibrahim, επίσης παλαιστινιακής καταγωγής, πτυχιούχος ηλεκτρονικών υπολογιστών που ζεί και αυτός με δημόσιο βοήθημα ομολογεί: «Παίρνω το βοήθημα αλλά δεν είμαι περήφανος γι΄αυτό. Θέλω να αλλάξω τη ζωή μου, να ξεχάσω το δύσκολο παρελθόν, να γίνω ενεργό μέλος της κοινωνίας της Κύπρου, να αναπτυχθώ και να προσφέρω ένα αξιοπρεπές μέλλον για τα παιδιά μου. Εάν δεν μπορώ να βρώ απασχόληση ως ειδικός υπολογιστών, θα ψάξω για απασχόληση ως οδηγός ταξί ή ελαιοχρωματιστής. Όταν κάποιος δεν εργάζεται, απομονώνεται… αναλώνω πολλές ώρες να σκέφτομαι το παρελθον, τους φίλους και τους συγγενείς που έχασα.»

Ο Moustafa, επίσης παλαιστινιακής καταγωγής, γνωστός δικηγόρος στο Ιράκ, τώρα αισθανεται αβέβαιος για το μέλλον του και της οικογένειάς του. «Έχω ανάγκη να εργαστώ» λέει. Αποτάθηκε στον Κυπριακό Δικηγορικό Σύλλογο για να εγγραφεί δικηγόρος, αλλά έλαβε μια επιστολή στα Ελληνικά που τον πληροφορούσε ότι απέρριψαν το αίτημά του. Ομολογεί ότι μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να αποφύγουν τις εργασίες που τους παρέχονται από το γραφείο εργασίας, επειδή το δημόσιο βοήθημα είναι (συνήθως) υψηλότερο από το μισθό τους και προσθέτει: «Το γραφείο εργασίας πρέπει να δώσει περισσότερα κίνητρα έτσι ώστε να γίνουμε αυτάρκεις.»

Παρόμοιες σκέψεις μοιράζεται μαζί μας και ο Ahmed, μηχανικός που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Ιράκ ύστερα από απειλές που δέκτηκε κατά της ζωής του, λόγω της συνεργασίας που θεωρήθηκε ότι είχε με το κόμμα Al Baath: «Ήμουν μηχανικός στη Βαγδάτη αλλά το γραφείο εργασίας [στη Κύπρο] μου βρήκε εργασία σε ένα αγρόκτημα, τόσο μακρινό από την οικογένειά μου και με τόσο χαμηλό μισθό που δεν επιτρέπει την κάλυψη των βασικών αναγκών μιας οικογένειας. Το γραφείο εργασίας δεν προσφέρει απασχόληση που να ταιριάζει με τα προσόντα μου.»

Ο Ibrahim, αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για ένα ευαίσθητο θέμα: «Ο πληθυσμός της Κύπρου έχει υψηλό επίπεδο μόρφωσης. Ένα μεγάλο μέρος του έχει μεταπτυχιακά ή Διδακτορικά πτυχία.Το γραφείο εργασίας βοηθά στην εξεύρεση εργασίας στους τομείς της γεωργίας και κτηνοτροφίας ή στις κατασκευές. Αλλά δεν έχουμε τη γνώση για να εργαστούμε σε αυτούς τους τομείς και στην τελική δεν φύγαμε από τις χώρες μας κατόπιν επιλογή αλλά επειδή η ζωή μας βρισκόταν σε κίνδυνο…»

Η Αντιπροσωπείας της UNHCR στην Κύπρο θεωρεί ότι η κυβέρνηση πρέπει να αναλάβει δυναμικότερα μέτρα για να διευκολύνει τους κατόχους διεθνούς προστασίας στην εξεύρεση εργασίας, δίδοντας έμφαση στο συσχετισμό των προσόντων τους με τις εκάστοτε κενές θέσεις στην αγορά εργασίας. Επίσης, εισήγησή μας είναι όπως η κυβέρνηση προχωρήσει σε μια εκστρατεία ενημέρωσης των εργοδοτών αναφορικά με τα δικαιώματα εργασίας προσώπων με διεθνή προστασία καθώς και για το εργασιακό τους προφίλ (προσόντα, εμπειρία). Η Αντιπροσωπεία της UNHCR στην Κύπρο θεωρεί ότι μια τέτοια δραστηριοποίηση ενδέχεται να οδηγήσει περισσότερους εργοδότες στο γραφείο εργασίας προκειμένου να ζητήσουν βοήθεια για πλήρωση κενών θέσεων. Αυτή η κινητοποίηση, όπως εξάλλου ισχύει και σε άλλες χώρες, μπορεί να βασιστεί στη συνεργασία της κοινωνίας των πολιτών, συμβουλευτικών εταιριών και ιδιωτικών γραφείων εξευρέσεως εργασίας, και όχι μόνο στο έργο του γραφείο εργασίας.

Εμπόδια στη γλώσσα
Για να μπορούν άτομα διεθνούς προστασίας να ανταγωνιστούν στην αγορά εργασίας, πολλά εμπόδια πρέπει να υπερνικηθούν και η γλώσσα είναι ένα από αυτά. Ενώ υπάρχει θέληση για εκμάθηση της ελληνικών, εντατικά προγράμματα προσαρμόσμένα στις συγκεκριμένες ανάγκες ένταξης αυτής της ομάδας ανθρώπων είναι σχεδόν ανύπαρκτα στη Κύπρο.

«Θέλω να μάθω ελληνικά, αλλά δεν υπάρχουν εντατικά προγράμματα. Ακολούθησα ένα, αλλά δεν ήταν αρκετά εντατικό για να με βοηθήσει να δημιουργήσω μια νέα ζωή,» λέει ο Ali. « Φίλοι μου που βρίσκονται σε Σουηδία, Αυστραλία και Ολλανδία μου λένε ότι εκεί υπάρχουν ειδικά υποχρεωτικά προγράμματα που βοηθούν κάποιον να γίνει μέλος της κοινωνίας,» συνεχίζει ο Ali.

Ο Ahmed, εξιδικευμένος μηχανικός στη ραδιοεπικοινωνία, ήταν επίσης πρόθυμος να μάθει τη γλώσσα και έψαξε από μόνος του για μαθήματα που ήταν όμως είτε ακριβά, είτε πλήρεις είτε έμαθε για αυτά πολύ αργά, λόγω έλλειψης επαρκούς ενημέρωσης.

Η γλώσσα είναι σημαντική, όχι μόνο στον τομέα εξεύρεσης εργασίας αλλά και, στην δημιουργία δεσμών με την τοπική κοινωνία. Σύμφωνα με τον Ibrahim, η έλλειψη γνώσης της γλώσσας δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο: «Όταν δεν μιλάς ελληνικά, είναι δύσκολο να βρείς μια καλή εργασία. Χωρίς μια εργασία, δεν έχεις χρήματα, έτσι δεν μπορείς να βγείς για να σου δωθεί η ευκαιρία να συναντήσεις Κύπριους,να εξασκήσεις τα Ελληνικά σου και να αποτελέσεις έτσι μέρος της κοινωνίας.»

Ανάγκη για την επαγγελματική κατάρτιση
Προγράμματα επαγγελματικής κατάρτησης συντελούν στην απόκτηση αυτάρκειας των δικαιούχων διεθνούς προστασίας καθώς μπορούν να διευκολύνουν την πρόσβαση στις ευκαιρίες απασχόλησης. Λόγω των συνθηκών στη χώρα τους και με την προοπτική της επιστροφής να φαντάζει ουτοπική, πολλοί Παλαιστίνιοι από το Ιράκ που κατέφυγαν στην Κύπρο και διαμένουν στη Λάρνακα παρακολουθούν απογευματινά προγράμματα επαγγελματικής κατάρτησης δύο φορές την εβδομάδα. Εκτός από την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας παρακολουθούν και μαθήματα στον τομέα των ξενοδοχειακών και τουρισμού, ηλεκτρονικών και μηχανολογίας. Αυτό το πρόγραμμα δημιουργήθηκε και διαμορφώθηκε για να ανταποκριθει στις ανάγκες αυτής της όμάδας ανθρώπων κατόπιν αιτήματος του Παλαιστινιακού Συνδέσμου Ανθρωπίνων Δικαίωμάτων (Palestinian Human Rights Association). ‘Οπως ανάφερε ο Πρόεδρος του συνδέσμου στην Αντιπροσωπεία της UNHCR στην Κύπρο, σύντομα θα προστεθούν και μαθήματα εκμάθησης ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Η UNHCR στην Κύπρο σαφώς και ενθαρρύνει τέτοια προγράμματα, τα οποία θα πρέπει να διεξάγονται για όλους τους πρόσφυγες και κατόχους συμπληρωματικής προστασίας και όχι μόνο σε όσους έχουν ανήκουν σε οργανωμένα σύνολα. Ως εκ τούτου, οι αρμόδιες αρχές για θέματα ένταξης,τόσο σε κρατικό όσο και τοπικό επίπεδο, θα πρέπει λάβουν ένα ενεργό ρόλο στην οργάνωση των προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης των οποίων η χρηματοδότηση θα μπορούσε να γίνει από σχετικά κονδύλια της ΕΕ.

Σε αντίθεση με τη γενική αντίληψη, ότι οι πρόσφυγες είναι άβουλα άτομα εξαρτώμενα από το δημόσιο βοηθήμα της χώρας φιλοξενίας, πολλοί πρόσφυγες που κατοικούν στη Κύπρο όχι μόνο είναι αποφασισμένοι να δημιουργήσουν μια νέα ζωή στην Κύπρο, αλλά έχουν και κάθε δυνατότητα να επιτύχουν την κοινωνική τους ένταξη στο νησί. Αυτό που χρειάζονται είναι τα εφόδια για να αποκτήσουν οι ίδιο τον έλεγχο της ζωής τους.

Επειδή τόσο οι μετανάστες όσο και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν κοινά εμπόδια όσον αφορά στην ένταξη τους, η UNHCR εισηγείται την διαμόρφωση ενιαίας στρατηγικής ένταξης για υπηκόους τρίτων χωρών, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες των προσφύγων. Για το σκοπό αυτό, η UNHCR στην Κύπρο με σχετική μελέτη της το 2008 – την οποία και απέστειλε σε κυβερνητικούς και μη φορείς – εισηγείται διάφορα μέτρα, περιλαμβανομένων προγραμμάτων συμβουλευτικής σε θέματα εργασίας και στέγασης που βασίζονται σε επιτυχημένα προγράμματα άλλων χωρών με μεγαλύτερη παράδοση στους τομείς αυτούς.

*Αρκετοί πρόσφυγες από το Ιράκ έχουν παλαιστινιακή καταγωγή. Με τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, 30.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες όπως τους πρόγονους του Moustapha, του Ibrahim και του Γιασέρ κατέφυγαν στο Ιράκ. Όταν Σαντάμ Χουσεΐν ανέλαβε την εξουσία στο Ιράκ, έδωσε στους Παλαιστίνιους ειδική πρόστασία για πολιτικούς λόγους. Με τη πτώση του καθεστώτος το 2003, ωστόσο, πολλοί Παλαιστίνιοι στο Ιράκ υπέστησαν μία σειρά από διώξεις (δολοφονίες, αυθαίρετες συλλήψεις και φυλακίσεις), λόγω της προνομιακής μεταχείρισης που απολάμβαναν κάτω από το καθεστώς του Σαντάμ Χουσέϊν, ή λόγω της θρησκείας τους (Sunni).

** Ο περι προσφύγων νόμος επιτρέπει στους αναγνωρισμένους πρόσφυγες να εργαστούν σε οποιοδήποτε τομέα της οικονομίας όπως ακριβώς και οι Κύπριοι. Στην πράξη όμως η πλειοψηφία τους απασχολείται σε τομείς χαμηλής ειδίκευσης. Κάτοχοι συμπληρωματικής προστασίας κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της προστασίας τους, έχουν το δικαίωμα εργασίας μόνο σε ορισμένους τομείς της οικονομίας (π.χ. στη γεωργία, κτηνοτροφία, σε εργοστάσια ανακύκλωσης, στις κατασκευές, σε πρατήρια καυσίμων, συλλογή λυμάτω και απορριμάτων, κ.λπ.), ενώ μετά την πάροδο του πρώτου έτους αποκτούν τα ίδια δικαιώματα εργασίας με τους πρόσφυγες.

Public Allowance to Asylum Seekers - The Experience of Asylum Seekers

2010-03-03T09:39:00.005+02:00

Part of the local society and the media view the asylum seekers as the abusers of the asylum and public allowance system who are unwilling to work and every month they are receiving their monthly allowance while sitting comfortably in their homes. At the same time, announcements of high public expenditure in allowance to asylum seekers tend to enhance this stereotype. What is unfortunately forgotten is the image of destitute refugees who after having lost everything in their homeland their primary aim in the country they have resorted to for protection is to survive. In the public discourse less is being said on the reasons for granting the allowance and even less on the gaps of the system. Hence, starting from the law and then going into the practical implementation of the legal provisions as experienced by asylum seekers, UNHCR will attempt to give a more balanced picture on this issue.

The right of everyone to an adequate standard of living is recognised by international and regional EU instruments on human rights. This inalienable right for every human being, in the case of refugees and asylum seekers, is safeguarded both by the 1951 Refugee Convention and the EU Minimum Reception Conditions Directive.

Cyprus refugee legislation after transposing the EU Reception Conditions Directive provides that asylum seekers have the right to public allowance if they don’t have sufficient means to ensure a standard of living adequate for their health and subsistence. In the absence of reception centers in Cyprus, adequate to meet the basic needs of asylum seekers, such as housing and food, the public allowance is the only way for asylum seekers to survive; at least for the first six months, during which they are not allowed to work.

Contrary to the public perception however, the payment of the public allowance does not take place automatically upon the submission of an asylum application and is not free from red tape. For example, an application for public allowance needs to be submitted to the welfare department and is expected by people who are by definition homeless (but in practice few) to indicate an address upon submission. When they overcome this legally unfounded obstacle, the application takes more than 4 months to be examined, a period in which they have no right to work and as a result many are left destitute.

After the 6-month period and if the examination of asylum application is still pending, asylum seekers will be registered at the labour office of their district and they will be receiving the public allowance until a job in which they are entitled to work is identified by the labour department. They are not entitled to choose between working and public allowance, as some publications in the press have implied. Denial to work, for reasons that do not relate to their medical situation, will lead to closure of the file and the allowance will not be paid. Sometimes the file is closed even if the denial to work was based on a sound ground (e.g. denial to be employed in a farm where no accommodation for the whole family was provided). In addition, once employment is found, the allowance will stop even if the income is less than the public allowance, which by definition is set at a level which can cover the most fundamental needs.

Public expenditure figures on allowance to asylum seekers as well as statistics announced from time to time do not indicate how many asylum seekers apply for the public allowance, nor do they indicate the profile of those asylum seekers who are actually receiving it. Are they asylum seekers who recently came and they have no right to work (first 6 months) or are they asylum seekers who have been waiting for like 2 years to have their asylum case examined instead of 6 months? Are they asylum seekers who have the right to work in specific sectors but there was no job available or there was no referral to a job? Sometimes many months pass without asylum seekers being referred to job vacancies while employers have contacted UNHCR interested in recruiting asylum seekers but unaware of the procedure that they need to follow.

It is true that social workers and labour officers have a huge workload and there is a need to adapt the system to the present situation, given the diversity of responsibilities vested on them by the refugee law (e.g. social workers have a responsibility by law not only to calculate the public allowance but also to identify people with special needs). UNHCR has suggested the use of the European Refugee Fund (ERF) in that respect, by recruiting social advisors (to be paid under the ERF) whose role will be to facilitate the work of the social workers. At the same time when it comes to employment, there is a need to inform prospective employers about working rights of asylum seekers, how they differ from the working rights of refugees and subsidiary protection beneficiaries. Relevant information can be found on the webpage of the Ministry of Labour. Improved coordination is also needed between the welfare and labour departments as well as an efficient referral system when it comes to employment (e.g. creating a pool of interested employers and more dynamic measures in linking asylum seekers with employers).
Lastly but not least, expediting the examination of the asylum applications will deter people from applying for asylum for purely economic reasons. This is a sector where the Government has progressed a lot and further improvement is to be expected further to additional measures which have been recently announced.

Visit the webpage of the Ministry of Labour and get informed on the working rights of the asylum seekers and pass the word to others.[http://www.mlsi.gov.cy/mlsi/mlsi.nsf/dmlindex_en/dmlindex_en]

UNHCR Representation in Cyprus
22 October 2009
cypni@unhcr.org

-----

Δημόσιο βοήθημα στους αιτητές ασύλου – η εμπειρία των αιτητών

Ένα κομμάτι της κοινωνίας και των ΜΜΕ θεωρούν τους αιτητές ασύλου ως ανθρώπους που δεν επιθυμούν να εργαστούν αλλά να ζήσουν εις βάρος της κοινωνίας λαμβάνοντας την επιταγή του δημοσίου βοηθήματος στο τέλος κάθε μήνα, κάνοντας ουσιαστικά κατάχρηση του θεσμού του ασύλου και του συστήματος δημοσίου βοηθήματος. Παράλληλα, ανακοινώσεις για υπέρογκες δημόσιες δαπάνες στον τομέα του δημοσίου βοηθήματος ενισχύουν αυτό το στερεότυπο. Δυστυχώς παραμερίζεται η εικόνα του άπορου πρόσφυγα που έχασε τα πάντα στην χώρα του και καταφεύγοντας για προστασία σε μία άλλη χώρα, περιλαμβανομένης και της Κύπρου, διεκδικεί πρωταρχικά το δικαίωμα στην επιβίωση. Στην δημόσια συζήτηση λέγονται λιγότερα για τους λόγους που δίδεται το δημόσια βοήθημα και ακόμα λιγότερα για τις αδυναμίες του συστήματος. Με αυτή την παρέμβασή της η UNHCR θα προσπαθήσει να δώσει μία πιο ισορροπημένη εικόνα, αρχίζοντας από το νόμο και καταλήγοντας στην πρακτική εφαρμογή, σύμφωνα με τις εμπειρίες των αιτητών.

Το αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου σε ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο αναγνωρίζεται από διεθνή και περιφερειακά νομικά κείμενα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στην περίπτωση των προσφύγων και αιτητών ασύλου, το δικαίωμα αυτό διασφαλίζεται τόσο από τη Σύμβαση των Προσφύγων του 1951 καθώς και από την Ευρωπαϊκή Οδηγία για τις Ελάχιστες Συνθήκες Υποδοχής των Αιτητών Ασύλου.

Η Κυπριακή νομοθεσία περί προσφύγων, η οποία έχει ενσωματώσει την σχετική Οδηγία της ΕΕ, προβλέπει την χορήγηση δημοσίου βοηθήματος για τους αιτητές ασύλου που δεν έχουν επαρκείς πόρους για να εξασφαλίσουν ένα βιοτικό επίπεδο κατάλληλο για την υγεία και τη συντήρησή τους. Δεδομένης της έλλειψης επαρκών κέντρων υποδοχής στην Κύπρο, το δημόσιο βοήθημα είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι αιτητές ασύλου μπορούν να επιβιώσουν, τουλάχιστον για τους πρώτους 6 μήνες που δεν δικαιούνται να εργαστούν.

Ωστόσο, αντίθετα με την κοινή αντίληψη, η καταβολή του δημοσίου βοηθήματος δεν γίνεται αυτόματα με την υποβολή της αίτησης ασύλου. Παράλληλα υπάρχουν και γραφειοκρατικά εμπόδια. Για παράδειγμα, η αίτηση για δημόσιο βοήθημα θα πρέπει να υποβληθεί στα επαρχιακά Τμήματα Ευημερίας, όπου οι εξ’ ορισμού άστεγοι (αν και στην πράξη είναι λίγοι αφού οι περισσότεροι διαμένουν με γνωστούς)θα πρέπει παράλληλα να δηλώσουν διεύθυνση- προϋπόθεση που δεν προβλέπεται από το νόμο. Στην συνέχεια, η εξέταση της αίτησης παίρνει περισσότερο από 4 μήνες, διάστημα στο οποίο δεν έχουν δικαίωμα εργασίας και ως εκ τούτου πολλοί μένουν άποροι.

Αν μετά την πάροδο των 6 μηνών, η αίτηση ασύλου συνεχίζει να εκκρεμεί, οι αιτητές ασύλου εγγράφονται στα επαρχιακά γραφεία εργασίας με στόχο την εξεύρεση εργασίας στους επιτρεπόμενους τομείς και αποκοπή του δημοσίου βοηθήματος. Μέχρι να εντοπιστεί εργασία (ευθύνη του Γραφείου Εργασίας) θα λαμβάνουν το δημόσιο βοήθημα. Δεν έχουν δικαίωμα επιλογής μεταξύ δημοσίου βοηθήματος ή εργασίας, όπως ορισμένα δημοσιεύματα στο τύπο αναφέρουν. Άρνηση εργασίας, χωρίς να υπάρχουν βάσιμοι – π.χ. ιατρικοί- λόγοι, θα οδηγήσει στο κλείσιμο του φακέλου και δεν θα καταβληθεί δημόσιο βοήθημα. Ορισμένες φορές ο φάκελος κλείνει ακόμα και αν υπάρχει βάσιμος λόγος, π.χ. άρνηση να εργαστεί σε φάρμα επειδή δεν υπήρχε χώρος διαμονής για όλη την οικογένεια. Επιπλέον, όταν εντοπιστεί εργασία, το βοήθημα θα σταματήσει ακόμα και αν ο μισθός είναι χαμηλότερος από το δημόσιο βοήθημα, το οποίο εξ ορισμού ορίζεται σε επίπεδο ικανό να καλύψει τις βασικότερες ανάγκες.

Περιοδικά, δημοσιεύονται στατικές και ποσά δημοσίας δαπάνης αναφορικά με το δημόσιο βοήθημα που καταβάλλεται στους αιτητές ασύλου. Ωστόσο τα νούμερα αυτά δεν απαντούν επί μέρους ερωτήματα - πόσοι αιτητές ασύλου κάνουν αιτήσεις για δημόσιο βοήθημα, πρόκειται για αιτητές ασύλου που ήρθαν πρόσφατα και δεν δικαιούνται να εργαστούν ή πρόκειται για αιτητές που βρίσκονται στην διαδικασία ασύλου για 2 ή περισσότερα χρόνια? Πρόκειται για αιτητές για τους οποίους δεν υπήρχε εργασία ή για αιτητές που δεν παραπέμφθηκαν για εργασία? Ορισμένες φορές περνούν μήνες χωρίς οι αιτητες ασύλου να παραπέμπονται σε κενές θέσεις εργασίας ενώ έτυχε να επικοινωνήσουν με την UNHCR εργοδότες που ενδιαφέρονταν για αιτητές ασύλου αλλά δεν ήταν ενήμεροι για την σχετική διαδικασία.

Είναι γεγονός ότι οι λειτουργοί κοινωνικής ευημερίας και οι λειτουργοί στα γραφεία εργασίας έχουν φόρτο εργασίας, γι αυτό και είναι επιτακτική η ανάγκη αναπροσαρμογής του συστήματος, δεδομένων των αυξημένων καθηκόντων των λειτουργών (π.χ. οι κοινωνικοί λειτουργοί με βάση τη νομοθεσία δεν θα πρέπει να υπολογίζουν μόνο το δημόσιο βοήθημα, αλλά και να εντοπίζουν τις ιδιαίτερες ανάγκες των ανθρώπων αυτών). Η UNHCR έχει κατ’ επανάληψη εισηγηθεί την χρησιμοποίηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσφύγων (ΕΤΠ), με την πρόσληψη κοινωνικών συμβούλων (που θα πληρώνονται από το ΕΤΠ) προκειμένου να διευκολύνουν την έργο των κοινωνικών λειτουργών. Παράλληλα, όσον αφορά την εργασία, επιτακτική είναι και η ανάγκη ενημέρωσης των εργοδοτών για τα εργασιακά δικαιώματα των αιτητών ασύλου, πώς διαφέρουν από αυτά των αναγνωρισμένων προσφύγων και των δικαιούχων συμπληρωματικής προστασίας. Σχετική πληροφόρηση υπάρχει στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εργασίας. Χρειάζεται επίσης βελτίωση στο συντονισμό των τμημάτων εργασίας και κοινωνικής ευημερίας καθώς επίσης και ένα αποδοτικό σύστημα παραπομπής σε εργοδότες (π. χ. εντοπισμός ενδιαφερομένων εργοδοτών, ενημέρωση και πιο δυναμικά μέτρα στην διασύνδεση των αιτητών με τους εργοδότες). Τέλος, η επίσπευση των διαδικασιών εξέτασης αιτήσεων ασύλου θα αποτρέψει την υποβολή αιτήσεων για καθαρά οικονομικούς λόγους – τομέας στον οποίο παρατηρείται ήδη.

[http://www.mlsi.gov.cy/mlsi/mlsi.nsf/dmlindex_en/dmlindex_gr]

Αντιπροσωπεία στην Κύπρο της UNHCR
22/10/09
cypni@unhcr.org

The challenges on migration and asylum for Cyprus.

2009-10-09T07:59:00.000+03:00

The recent events in the old town of Nicosia, starting from the incidents at the Omeriye mosque earlier in September until the police sweeping operations a couple of weeks later, highlighted once more the need for a comprehensive policy on migration (including irregular migration) and asylum.

In an era where individual persecution, conflict and poverty are on the rise, millions of refugees are forced to flee their homelands while millions of migrants because of poverty choose to move away from their countries in search of a better life. Due to immediate fear for their lives, refugees are finding it increasingly difficult to reach safe heaven in a legal manner. At the same time, prospective economic migrants face scarce opportunities for legal migration in the more privileged world. For both groups irregular migration is the only way out from persecution and poverty.

Given the mixed nature of the migratory movements of our times, there is an underlying legal obligation- as prescribed by international and regional standards- to distinguish those who need protection (refugees and asylum seekers) from those who don’t. Introducing restrictive and unlawful policies, such as interception at seas or prolonged detention, in the name of security and fight against human smuggling and irregular migration, without taking into account the needs of persecuted people, it will only jeopardise their lives without actually combating effectively the phenomenon of the irregular migration. It will only exacerbate the plight of refugees who will try to find other (illegal) ways to seek safety in another country. In any case, treating all persons- whether with or without documents, whether refugees or migrants- in a humane manner should be the common denominator of any policy adopted.

Equating all foreigners with criminals by conducting degrading to the human kind sweeping operations does not effectively combat irregular migration but instead exacerbate the plight of these people and at the same time fuel xenophobic sentiments of the local population. Feelings of insecurity that are based on facts and not on misperceptions or prejudices can be eased by increased policing in problematic areas and targeted arrests of persons who are suspected of committing criminal offences- whether they are foreigners creating trouble or locals preying on the misfortune of the less privileged third country nationals by illegally employing them or renting inappropriate for decent living property to them. Such measures, which have been tabled for discussion, can be part of a sound migration policy but they cannot stand on their own.

Of utmost importance is for States, including Cyprus, to act within the scope of their international and EU obligations as concerns asylum and migration. This means to allow unhindered access to the asylum procedures which needs to be followed by an expedient and fair consideration of asylum claims. The Cyprus government has recently made much progress in expediting the asylum procedure. However, only fewer delays could prevent the misuse of the asylum institution by non-genuine refugees.

Most important, prompt asylum decisions would result in the better protection of those in real need of international protection, who should be able to start rebuilding their lives as soon as they get the recognition. The issue of integration poses a great challenge on the Government of Cyprus and indeed on all democratic states that have a legal obligation to adopt targeted measures for the effective integration of refugees. Given that many of the obstacles in integration faced by refugees and migrants are similar, UNHCR has been advocating for the formulation of a comprehensive integration strategy for third-country nationals taking into account the special needs of refugees. These include difficulties due to lack of knowledge of local languages and differing cultures; difficulties in finding employment and housing; discrimination and unreceptive attitudes towards foreigners. UNHCR Cyprus suggested various measures in its 2008 report on integration - shared with governmental and non-governmental agencies – including the establishment of mentoring programs in the field of employment and housing, based on good practices adopted in other countries with longer traditions in migration and asylum.

Last but not least, an indispensable part of a comprehensive migration policy is the implementation of international and regional instruments on migrant’s rights, which will also have an impact on the proper management of asylum system, given the nexus between asylum and migration of our days (e.g. of the EU Long Residence Directive)

There are not any easy made solutions to the phenomenon of irregular migration. Until it will become possible to address it at its root cause and people in a more idealist world will no longer have to move away from their countries, refugees and migrants will continue to seek the a better and safer future by resorting to the richer and safer countires of the industrialized world*. Migration and asylum has always been and numbers tend to increase both as regards voluntary migration and forced displacement. Cyprus, due to a diversity of reasons, cannot remain unaffected by this contemporary phenomenon, which can be effectively addressed only through a comprehensive migration law and constructive management of the asylum system and not through ad hoc reactive measures.

*Contrary to the general perception, 80% of refugees around the world are hosted in developing countries and only a smaller percentage seek refuge in the richer North.

UNHCR Representation in Cyprus.
October 2009

-----

Οι προκλήσεις της πολιτείας στον τομέα του ασύλου και της μετανάστευσης.

Τα πρόσφατα γεγονότα στην παλιά Λευκωσία, αρχίζοντας από τις επεισόδια στο τέμενος του Ομεριε στα μέσα του Σεπτέμβρη μέχρι τις επιχειρήσεις «σκούπα» της αστυνομίας δύο εβδομάδες μετά, υπογράμμισαν για ακόμα μια φορά την επιτακτική ανάγκη για τη διαμόρφωση μιας περιεκτικής πολιτικής στο θέμα της μετανάστευσης (περιλαμβανόμενης της άτυπης μετανάστευσης) και του ασύλου.

Σε μια εποχή όπου η ατομική δίωξη, οι συγκρούσεις και η φτώχια συνεχώς αυξάνονται, εκατομμύρια πρόσφυγες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, ενώ εκατομμύρια μετανάστες κυρίως λόγω φτώχιας επιλέγουν να μεταναστεύσουν για ένα καλύτερο αύριο. Ο άμεσος φόβος για τη ζωή τους καθιστά για τους πρόσφυγες ολοένα και πιο δύσκολη την αναζήτηση ασφάλειας με νόμιμους τρόπους. Παράλληλα, για τους μετανάστες οι πιθανότητες για νόμιμη μετανάστευση στις πιο πλούσιες χώρες είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Και για τις δυο ομάδες, η άτυπη μετανάστευση* (αντί λαθρομετανάστευση) είναι η μόνη διέξοδος από τη δυστυχία του πολέμου, των παραβιάσεων ουσιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της φτώχιας.

Δεδομένης της μικτής φύσεως των μεταναστευτικών ρευμάτων στις μέρες μας, υπάρχει η νομική υποχρέωση των κρατών – σύμφωνα με διεθνείς και περιφερειακές συμβάσεις – να διαχωρίζουν τους ανθρώπους που χρειάζονται προστασία (πρόσφυγες και αιτητές ασύλου) από τους ανθρώπους που δεν κινδυνεύει η ζωή τους από πολέμους ή από ατομικές διώξεις. Η εφαρμογή περιοριστικών και παράνομων μέτρων (π.χ. επ’αόριστο κράτηση λαθρομεταναστών, αναχαίτιση πλοιαρίων που μεταφέρουν ανθρώπους χωρίς έγγραφα) στο όνομα της ασφάλειας, της πάταξης της «λαθρομετανάστευσης» και της παράνομης διακίνησης ανθρώπων, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ανάγκη για προστασία των προσφύγων μόνο ολέθριες συνέπειες μπορεί να έχει για τους καταδιωγμένους, ενώ το φαινόμενο της άτυπης μετανάστευσης δεν μειώνεται. Τέτοια μέτρα παρατείνουν το δράμα των προσφύγων, οι οποίοι θα αναζητήσουν άλλες εναλλακτικές (παράνομες) λύσεις, μέχρι να βρουν την ασφάλεια που επιδιώκουν. Εν πάση περιπτώσει, η ανθρώπινη μεταχείριση όλων των ανθρώπων – είτε κατέχουν έγγραφα είτε όχι –θα πρέπει να είναι ο κοινός παρονομαστής οποιασδήποτε πολιτικής που υιοθετείται.

Η ταύτιση όλων των αλλοδαπών (περιλαμβανομένων και αιτητών ασύλου και προσφύγων) με κοινούς εγκληματίες, διενεργώντας π.χ. εξευτελιστικές επιχειρήσεις σκούπας, όχι μόνο δεν οδηγεί στη μείωση της λαθρομετανάστευσης, αλλά διαιωνίζει την αγωνία αυτών των ανθρώπων και παράλληλα ενισχύει τη ξενοφοβία. Αισθήματα ανασφάλειας τα οποία βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα και όχι σε προκαταλήψεις μπορούν να αντιμετωπισθούν μέσω αυξημένης αστυνόμευσης σε προβληματικές περιοχές και στοχευμένων συλλήψεων υπόπτων για ποινικά αδικήματα – είτε αλλοδαπών που προκαλούν προβλήματα είτε ντόπιων που εκμεταλλεύονται τη δυστυχία των λιγότερο προνομιούχων και τους εργοδοτούν παράνομα ή τους ενοικιάζουν ακατάλληλα για αξιοπρεπή διαβίωση υποστατικά. Τέτοια μέτρα, τα οποία είναι υπό συζήτηση, μπορούν να αποτελέσουν μέρος μιας περιεκτικής μεταναστευτικής πολιτικής, αλλά από μόνα τους δεν αρκούν.

Το σημαντικότερο για τα δημοκρατικά κράτη, περιλαμβανομένης και της Κύπρου, είναι να χειρίζονται θέματα ασύλου και μετανάστευσης μέσα στα πλαίσια των διεθνών και Ευρωπαϊκών τους (για τα Κράτη Μέλη) υποχρεώσεων. Αυτό σημαίνει πρωτίστως την απρόσκοπτη πρόσβαση των ανθρώπων που ζητούν προστασία σε διαδικασίες ασύλου και την αποτελεσματική πρόσβασή τους στα δικαιώματα που προβλέπει η νομοθεσία. Όσον αφορά τις διαδικασίες ασύλου, αυτές θα πρέπει να είναι δίκαιες και σύντομες, τομέας στον οποίο η Κυπριακή κυβέρνηση έχει βελτιωθεί. Η καταπολέμηση ωστόσο της κατάχρησης του θεσμού του ασύλου προϋποθέτει την περαιτέρω μείωση του χρόνου εξέτασης αιτήσεων ασύλου.

Το σημαντικότερο είναι ότι η γρήγορη διεκπεραίωση των αιτήσεων ασύλου θα οδηγήσει στην καλύτερη προστασία των ανθρώπων που πραγματικά έχουν ανάγκη προστασίας και οι οποίοι όταν αναγνωριστούν θα μπορούν να ξαναρχίσουν τη ζωή τους. Το θέμα της ένταξης αποτελεί μεγάλη πρόκληση για την Κυπριακή Κυβέρνηση καθώς και για όλα τα δημοκρατικά κράτη του κόσμου τα οποία έχουν την νομική υποχρέωση να υιοθετήσουν στοχευμένα προγράμματα ένταξης των προσφύγων. Επειδή τόσο οι μετανάστες όσο και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν κοινά εμπόδια όσον αφορά στην ένταξη τους, η UNHCR εισηγείται την διαμόρφωση ενιαίας στρατηγικής ένταξης για υπηκόους τρίτων χωρών, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες των προσφύγων. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες εστιάζονται κυρίως στους τομείς της γλώσσας και κουλτούρας, στον τομέα εργασίας και στέγασης, στις διακρίσεις και συμπεριφορές μη αποδοχής των ξένων. Η UNHCR στην Κύπρο με σχετική έκθεσή της το 2008 – την οποία και απέστειλε σε κυβερνητικούς και μη φορείς – εισηγείται διάφορα μέτρα, περιλαμβανομένων προγραμμάτων συμβουλευτικής σε θέματα εργασίας και στέγασης που βασίζονται σε επιτυχημένα προγράμματα άλλων χωρών με μεγαλύτερη παράδοση στους τομείς αυτούς.

Τέλος, αναπόσπαστο μέρος μιας περιεκτικής μεταναστευτικής πολιτικής είναι η πλήρης εφαρμογή διεθνών και περιφερειακών συνθηκών σε θέματα δικαιωμάτων των μεταναστών (π.χ. της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για το καθεστώς των Επί Μακρόν Διαμενόντων).

Δε υπάρχουν εύκολες λύσεις στο πολυδιάστατο φαινόμενο της άτυπης μετανάστευσης. Μέχρι να καταστεί δυνατή η αντιμετώπιση του φαινομένου στη ρίζα του και οι άνθρωποι, σε έναν πιο ιδανικό κόσμο να μην αναγκάζονται να φεύγουν από τις χώρες τους, τόσο οι πρόσφυγες όσο και οι μετανάστες θα συνεχίζουν να αναζητούν τη γη της επαγγελίας στις χώρες του πλούσιου και ασφαλέστερου Βορρά*. Η μετανάστευση και το άσυλο υπάρχουν από την εποχή της δημιουργίας του ανθρώπου και δυστυχώς η μετακίνηση ανθρώπων αυξάνεται. Η Κύπρος για διάφορους λόγους, δεν μπορεί να παραμείνει ανεπηρέαστη από το φαινόμενο αυτό, το οποίο μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσα στα πλαίσια μίας περιεκτικής μεταναστευτικής πολιτικής και κατάλληλης διαχείρισης του συστήματος ασύλου και όχι μέσω μεμονωμένων μέτρων.

*Ωστόσο, το μεγαλύτερο ποσοστό του προσφυγικού πληθυσμού κινείται από νότιες σε άλλες νότιες χώρες – το 80% των προσφύγων παγκοσμίως φιλοξενείται από τις αναπτυσσόμενες χώρες και μόνο ένα μικρότερο ποσοστό ζητά άσυλο στις πλούσιες χώρες του Βορρά.

Αντιπροσωπεία στην Κύπρο της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Οκτώβριος 2009

UNHCR mentor program could lead more refugees to employment

2009-10-07T15:40:00.003+03:00

Integration of refugees is a dynamic two-way process involving rights and obligations on the part of the refugees as well as of the host society. Integration is also a multidimensional process where employment plays a key role. Refugees face unique barriers when they try to find work, therefore assistance is necessary.
UNHCR Cyprus following best practices in other countries developed a mentoring program aimed at improving the integration of refugees in the local labour market, so they can contribute to the wealth and diversity in Cyprus.

People commonly tend to forget that refugees, who are forced to leave their country, often have good qualifications. Their main problem, however, is that they need to built up their careers in different working cultures. Thus, they may have inadequate presentation or communication skills in their new country.

Cristina Planas, UNHCR Representative in Cyprus, explains about the mentoring programme: “This is not about finding any work for refugees but about equipping refugees with the necessary skills required in a competitive market to find employment. In order to find work, refugees need first to familiarise themselves with the local working culture, learn how to do job research, how to draft their CV and cover letter, how to get prepared for a job interview. With professional guidance, refugees can be empowered to help themselves and recover their self esteem.”

UNHCR Cyprus contacted a number of companies who could act as mentors for refugees and helping them to overcome the barriers in finding work.

Carlos Ayala of Gnoysoft with 30 years experience in both private and public sector explains why he spent time as a mentor: “Others gave up their time to help me in the past, so in return I help new people”. He thinks that refugees will learn a lot with this project: “My greatest learning experiences, the ones that helped me grow, didn’t come from books or classes, but from the attention and time that others dedicated to help me understand and practically use the classroom knowledge.”
This program was developed by UNHCR Cyprus following the best practices around the world. Not only it will help refugees in finding jobs but it will also dispel certain myths surrounding refugees. It is important for the local society to understand that refugees are not a burden, but a resource if they are given the chance.

Refugee, Amin* reacted very positively to the idea of a mentoring program: “It was very helpful. My mentor is a broadminded, international business man. He had in this area a lot of useful advice about looking for work, preparing my CV.” Integration does not happen overnight: “I look very much forward to meet with him again in a second session for more advice.”

Nader*, who met with another mentor, Stephen Michaelides of Grant Thornton, found his session useful and felt supported and listened: “It encouraged me to study further in this field”.

Once asylum seekers are given refugee status, as refugees they acquire the same working rights as Cypriots. With the help of a mentor, the future employees can make important contributions to the national economy.

Many companies have been invited to participate in this project. UNHCR Cyprus is looking forward to reaching more mentors. New candidates can contact the office of UNHCR in Nicosia or browse to the UNHCR Cyprus at: http://unhcr-cyprus.blogspot.com

* Names changed for protection purposes.

For more information on mentoring programs, please click here.

------

Πρόγραμμα για μέντορες της UNHCR Κύπρου για καλύτερες ευκαιρίες εργοδότησης των (διεθνών) προσφύγων στην Κύπρο

Η ένταξη των προσφύγων είναι μια δυναμική αμφίδρομη διαδικασία που περιλαμβάνει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τόσο των προσφύγων όσο και της κοινωνίας υποδοχής. Πρόκειται επίσης και για μια πολυδιάστατη διαδικασία όπου η απασχόληση διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο. Οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα εμπόδια στην προσπάθειά τους να βρουν δουλειά και επομένως η βοήθεια είναι απαραίτητη.

Η Αντιπροσωπεία στην Κύπρο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους πρόσφυγες (UNHCR), με βάση καλές πρακτικές άλλων χωρών, ανέπτυξε ένα πρόγραμμα μεντόρων με στόχο τη διευκόλυνση της ένταξης των προσφύγων στην τοπική αγορά εργασίας, ώστε να μπορούν να συμβάλλουν στον πλούτο και την ποικιλομορφία της Κύπρου.

Παρά τη γενικότερη αντίληψη ότι οι πρόσφυγες είναι ανειδίκευτοι εργάτες, πολλοί έχουν πολύ καλά προσόντα τα οποία όμως δεν είχαν την ευκαιρία να τα αξιοποιήσουν στην καινούργια χώρα. Βασικό εμπόδιο είναι οι διαφορετικές κουλτούρες εργασίας που προϋποθέτουν την ανάπτυξη συγκεκριμένων δεξιοτήτων και ικανοτήτων.

Η Χριστίνα Πλάνας, εκπρόσωπος της UNHCR στην Κύπρο, εξηγεί για το πρόγραμμα : «Ο σκοπός του προγράμματος δεν είναι η εξεύρεση συγκεκριμένης εργασίας στους πρόσφυγες, αλλά ο εξοπλισμός τους με τις αναγκαίες δεξιότητες που απαιτούνται από μια ανταγωνιστική κοινωνία για την εξεύρεση εργασίας. Για την εξεύρεση εργασίας, οι πρόσφυγες πρέπει πρώτα να εξοικειωθούν με την τοπική κουλτούρα εργασίας, να μάθουν πώς να κάνουν έρευνα για κενές θέσεις εργασίας, πώς να συντάσσουν το βιογραφικό τους σημείωμα και τη συνοδευτική επιστολή και πώς να προετοιμαστούν για μια συνέντευξη εργασίας. Με επαγγελματική καθοδήγηση, οι πρόσφυγες θα έχουν τη δυνατότητα να βοηθήσουν τον εαυτό τους και να αποκτήσουν ξανά τη χαμένη τους αυτό-εκτίμηση. "

Η UNHCR Κύπρου επικοινώνησε με έναν αριθμό εταιρειών που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως μέντορες για τους πρόσφυγες με βάση το πιο πάνω σκεπτικό. Ο κ. Κάρλος Αγιάλα της Gnoysoft με 30 χρόνια εμπειρία στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα εξηγεί γιατί αφιέρωσε χρόνο ως μέντορας: "Κάποιοι στο παρελθόν αφιέρωσαν το χρόνο τους για να με βοηθήσουν, έτσι και εγώ σαν αντάλλαγμα βοηθώ άλλους ανθρώπους". Πιστεύει ότι οι πρόσφυγες θα μάθουν πολλά μέσα από αυτό το πρόγραμμα: «Τις περισσότερες γνώσεις, αυτές που με βοήθησαν να αναπτυχθώ, τις απέκτησα όχι μέσα από τα βιβλία ή τις τάξεις, αλλά από την προσοχή και την ώρα που άλλοι αφιέρωσαν για να με βοηθήσουν να κατανοήσω και να εφαρμόσω στην πράξη τις θεωρητικές γνώσεις."

Το πρόγραμμα αυτό της UNHCR βασίστηκε σε μοντέλα που εφάρμοσαν με επιτυχία άλλες χώρες. Στόχος του δεν είναι μόνο να βελτιώσει τις ευκαιρίες εργοδότησης των προσφύγων αλλά και να καταρρίψει ορισμένους μύθους γύρω από τους πρόσφυγες. Είναι σημαντικό για την τοπική κοινωνία να κατανοήσει ότι οι πρόσφυγες δεν είναι βάρος, αλλά ένας πόρος ανάπτυξης εάν τους δοθεί η ευκαιρία.

Ο Πρόσφυγας, Αμίν * αντέδρασε πολύ θετικά στην ιδέα του προγράμματος: «Ήταν πολύ χρήσιμο. Ο μέντορας μου είναι ένας ανοιχτόμυαλος επιχειρηματίας. Μου έδωσε πολλές χρήσιμες συμβουλές για την αναζήτηση εργασίας και την προετοιμασία του βιογραφικού μου.» Η ένταξη ωστόσο δεν μπορεί να συμβεί μέσα σε μια νύχτα και συμπληρώνει "Ανυπομονώ πολύ να συναντηθώ μαζί του για μια δεύτερη συνάντηση για περισσότερες συμβουλές."

Ο Nader*, ο οποίος συναντήθηκε με άλλο μέντορα, τον κ. Στέφανο Μιχαηλίδη της Grant Thornton, δήλώσε ότι βρήκε την συνάντηση τους χρήσιμη και αισθάνθηκε στήριξη και κατανόηση: " Μου έδωσε ώθηση να μελετήσω βαθύτερα τον τομέα εργασίας".

‘Όταν αιτητές ασύλου αναγνωριστούν ως πρόσφυγες αποκτούν τα ίδια δικαιώματα εργασίας με τους Κύπριους. Με τη βοήθεια ενός μέντορα, οι μελλοντικοί εργαζόμενοι όχι μόνο επιθυμούν αλλά και μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην εθνική οικονομία.

Πολλές εταιρίες έχουν κληθεί για να συμμετάσχουν σε αυτό το πρόγραμμα. Ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με το γραφείο της UNHCR στη Λευκωσία ή να επισκεφτούν την ιστοσελίδα της: http://unhcr-cyprus.blogspot.com

* Τα ονόματα έχουν αλλαχθεί για λόγους προστασίας.

UNHCR Representation in Cyprus presents a new Educational Toolkit on Asylum and Migration in the EU

2009-10-06T13:45:00.000+03:00

http://www.unhcr.org/numbers-toolkit/unhcr_en.html

A new educational toolkit on migration and asylum is being launched today by UNHCR Cyprus to 9 Inspectors and Counselors of Philological Subjects at the Ministry of Education, while UNHCR will be presenting the kit as from 2 until 9 September to the teachers who will be participating in the mandatory seminars organized by the Ministry around the country.

The toolkit “Not Just Numbers” has been designed to inform young people about the main issues surrounding migration and asylum in the EU. It is the product of a joint venture of the International Organization for Migration (IOM) and the UN High Commissioner for Refugees (UNHCR) and is supported by the European Commission through the 2006 European Refugee Fund.

As European societies become more multi-cultural, the need to raise awareness and promote understanding of the many reasons for which people choose or are forced to leave their own countries grows. Thus, the objective of the toolkit is to increase knowledge about the different situations of migrants, asylum seekers and refugees in the EU.

The toolkit provides young people with the opportunity to understand that behind each anonymous statistic related to migration and asylum there is a human face and a personal story. In doing so it also addresses issues related to discrimination and xenophobia.

By means of short films, and an easy-to-use teacher’s guide, the toolkit provides lesson plans, learning activities and other educational resources that can be used inside and outside the classroom.

The toolkit targets children and young people between the ages of 12 and 18. At the same time it provides a resource for teachers and other educators as well as parents who wish to encourage informed discussion and debate among young people.

It includes a DVD and a teachers manual, translated and available for use in 20 European languages (including Greek) covering 24 EU Member States (including Cyprus).

Both teacher’s manual and DVD can be found on line and can be downloaded from http://www.unhcr.org/numbers-toolkit/unhcr_en.html

----

Εκπαιδευτικός Οδηγός σε θέματα Ασύλου και Μετανάστευσης στην ΕΕ παρουσιάζεται από την UNHCR Κύπρου

http://www.unhcr.org/numbers-toolkit/unhcr_en.html

Λευκωσία – Ένας καινούργιος εκπαιδευτικός οδηγός σε θέματα ασύλου και μετανάστευσης παρουσιάζεται σήμερα από την Αντιπροσωπεία στην Κύπρο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR Κύπρου) σε 9 Επιθεωρητές και Συμβούλους Φιλολογικών Μαθημάτων στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Επίσης, η UNHCR Κύπρου θα παρουσιάζει από τις 2 – 9 Σεπτεμβρίου τον οδηγό σε καθηγητές που θα παρακολουθούν τα υποχρεωτικά σεμινάρια που διοργανώνει το Υπουργείο στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου.

Ο οδηγός «Δεν Είναι Μόνο Αριθμοί» έχει σχεδιαστεί για να ενημερώσει το νεανικό κοινό σε θέματα ασύλου και μετανάστευσης στην ΕΕ. Είναι το αποτέλεσμα μίας κοινής προσπάθειας του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ) και της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) και έχει χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσφύγων 2006.

Καθώς οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες γίνονται ολοένα και πιο πολύ- πολιτισμικές, γίνεται πιο επιτακτική η ανάγκη για ενημέρωση και προώθηση της κατανόησης των διαφόρων λόγων για τους οποίους οι άνθρωποι επιλέγουν ή αναγκάζονται να φύγουν από τις χώρες καταγωγής τους (είτε ως μετανάστες, είτε ως πρόσφυγες/αιτητές ασύλου).

Ο οδηγός παρέχει σε νεαρά άτομα την ευκαιρία να κατανοήσουν ότι πίσω από τις ανώνυμες στατιστικές για τους μετανάστες και το άσυλο, υπάρχει ένα ανθρώπινο πρόσωπο και μια προσωπική ιστορία. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο αγγίζει ταυτόχρονα και θέματα διακρίσεων και ξενοφοβίας.

Μέσω μικρής διάρκειας ταινιών και ενός εύχρηστου εγχειριδίου για δασκάλους, ο οδηγός παρέχει σχέδια μαθημάτων, εκπαιδευτικές ασκήσεις και άλλα μέσα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε μέσα είτε εκτός της τάξης.

Ο οδηγός στοχεύει παιδιά και νεαρούς ηλικίας 12-18 χρονών. Παράλληλα, αποτελεί ένα εργαλείο για εκπαιδευτικούς καθώς και γονείς οι οποίοι επιθυμούν να ενθαρρύνουν την ενημερωμένη συζήτηση ανάμεσα στο νεαρόκοσμο.

Αποτελείται από ένα DVD και ένα εγχειρίδιο δασκάλων και είναι διαθέσιμο σε 20 Ευρωπαϊκές γλώσσες (περιλαμβανομένων των Ελληνικών) και καλύπτει 24 Κράτη Μέλη της ΕΕ (περιλαμβανομένης της Κύπρου).
Τόσο το εγχειρίδιο όσο και το DVD βρίσκονται στο δια δίκτυο στο http://www.unhcr.org/numbers-toolkit/unhcr_en.html

Opening of the exhibition "Refugees: real people, real needs" in Larnaca

2009-10-05T08:07:00.000+03:00

Discover the video clip of the opening evening which was attented by the Representative of UNHCR in Cyprus, ; by Mr Andreas Moiseos, Mayor of Larnaca ; by Ms Skevi Koukouma, Member of the Cypriot Parliament ; and by the Representatives of the Palestinian Human Rights Association in Cyprus.

The exhibition consists mainly of a selection of the most powerful winning photos of World Press Photo (WPP) shedding light on the situations which create refugees. By putting a face behind the unknown masses of refugees, the exhibition attempts to foster understanding and empathy, to fight prejudices and wrongly built stereotypes about people who were forced to flee their homelands and they are in need of international protection.

View the photos on our account at : http://www.flickr.com/photos/unhcr-cyprus/sets/72157621975189183/

UNHCR open air photographic exhibition “Refugees: Real People, Real Needs” in Larnaca

2009-10-04T18:16:00.000+03:00

From 18 August until September 3, in Larnaca, by the sea front (the Palm Trees promenade “Foinikoudes”).

The Mayor of Larnaca and the Representative of UNHCR in Cyprus opened the exhibition on Tuesday 18 August at 8.00 p.m. along the Palm trees promenade.

Launched in Nicosia on June 20, hosted in Limassol and Pafos, the traveling exhibition consists mainly of a selection of the most powerful winning photos of World Press Photo (WPP) shedding light on the situations which create refugees. By putting a face behind the unknown masses of refugees, the exhibition attempts to foster understanding and empathy, to fight prejudices and wrongly built stereotypes about people who were forced to flee their homelands and they are in need of international protection.

View the photos on our account at : http://www.flickr.com/photos/unhcr-cyprus/sets/72157621975189183/

18 August Exhition "Refugees: Real People, Real Needs" in Larnaca

2009-10-03T09:20:00.000+03:00

In Larnaca, the exhibition will be hosted at the beginning of Finikoudes Promenade from 18 August until 3 September 2009. The Mayor of Larnaca and the Representative of UNHCR in Cyprus will open the exhibition on Tuesday 18 August at 8.00 p.m. at the place of the exhibition.

The exhibition consists mainly of a selection of the most powerful winning photos of World Press Photo (WPP) shedding light on the situations which create refugees. By putting a face behind the unknown masses of refugees, the exhibition attempts to foster understanding and empathy, to fight prejudices and wrongly built stereotypes about people who were forced to flee their homelands and they are in need of international protection.

Faced with unabated violence, terrible human rights and humanitarian law abuses in their homelands millions of people are left without any other option than to flee while those who stay behind have to die or live in constant fear of their lives. After embarking on perilous journeys in the sea or land, the challenge for those who make it into another country seeking protection is to start a new life, free from fear and oppression. Prejudices and negative stereotypes from the part of the hosting society will only exacerbate their plight. Receiving them as mere numbers, as a burden and at times as a threat cannot be the answer. Instead, giving them the opportunity to become part of the new society can only be beneficial for both refugees and the local society.

As financial times toughen, the hardest hit is on the most vulnerable groups, including refugees, who risk amongst other, higher levels of unreceptive attitudes. Now more than ever the need to inform and sensitize the public is present and calls for action. By putting a face behind the unknown masses of refugees, the exhibition will foster understanding and knowledge without which prejudices and wrongly built stereotypes will only get more enrooted.

The photos to be exhibited will mainly consist of a selection of the most impressive winning photos of World Press Photo (WPP) depicting situations which create refugees. WPP is an independent non-profit organization based in Amsterdam organizing the world’s largest and most prestigious annual press photography contest.

Also, a small selection of photos from the photographic exhibition “Protection: What Refugees Need” - launched last June at the House of Parliament – will also be exhibited. Last year’s exhibition, consists of photos depicting people from all sectors of the society – known and unknown - making the “protecting hand” sign (symbolizing their commitment and support towards the worlds most vulnerable and at the same time making UNHCR’s logo widely known and synonymous with refugee protection) as well as photos of Internally Displaced Cypriots.

The exhibition, which has been shown in Nicosia, Limassol and Paphos, will run in Larnaca until 3rd September. This is your last chance to see it.

Please join us on Facebook: www.facebook.com/pages/UNHCR-Cyprus

UNHCR open air photographic exhibition “Refugees: Real People, Real Needs”.

2009-09-28T16:08:00.001+03:00

In Pafos, the exhibition will be hosted in front of the Archaeological Park along the Marina from 1 until 16 August. The Mayor of Pafos and the Representative of UNHCR in Cyprus will open the exhibition on Saturday 1 August at 7.00 p.m. at the place of the exhibition.

Launched in Nicosia on June 20, currently in Limassol until 30 July, the exhibition consists mainly of a selection of the most powerful winning photos of World Press Photo (WPP) shedding light on the situations which create refugees. By putting a face behind the unknown masses of refugees, the exhibition attempts to foster understanding and empathy, to fight prejudices and wrongly built stereotypes about people who were forced to flee their homelands and they are in need of international protection.

For more information, please visit http://unhcr-cyprus.blogspot.com/

UNHCR υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας «Πρόσφυγες: Αληθινοί Άνθρωποι, Πραγματικές Ανάγκες»
Στην Πάφο η υπαίθρια έκθεση θα φιλοξενηθεί στο Λιμανάκι (μπροστά από το Αρχαιολογικό Πάρκο) από 1- 16 Αυγούστου. Τα εγκαίνια θα τελέσει το Σάββατο 1 Αυγούστου στις 7.00 μ.μ. στο χώρο της έκθεσης, ο Δήμαρχος Πάφου και η Αντιπρόσωπος της UNHCR Κύπρου.

Αρχικά στη Λευκωσία, τώρα στη Λεμεσό μέχρι τις 30 Ιουλίου, η έκθεση αποτελείται κυρίως από μια επιλογή των πιο δυνατών βραβευθέντων φωτογραφιών του Οργανισμού World Press Photo, οι οποίες αντικατοπτρίζουν τις συνθήκες που ωθούν τους ανθρώπους στην προσφυγιά. Βάζοντας ένα ανθρώπινο πρόσωπο στις άγνωστες μάζες προσφύγων, η έκθεση επιδιώκει να δημιουργήσει ένα κλίμα κατανόησης και επίγνωσης μέσα στο οποίο θα ξεπεραστούν οι προκαταλήψεις και τα λανθασμένα στερεότυπα της κοινωνίας έναντι των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τη γενέτειρα χώρα και χρειάζονται διεθνή προστασία.

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφθείτε http://unhcr-cyprus.blogspot.com/

A Cypriot artist joins forces with UNHCR for the support of refugees and for their integration efforts in the Cypriot society

2009-09-25T15:51:00.000+03:00

Within the framework of the open air photographic exhibition of the UNHCR in Cyprus “Refugees: Real People, Real Needs”, which is currently taking place in various cities in Cyprus, UNHCR’s intern Eirini Anastasiou met with Georgia Evagorou and talked about Georgia’s art-work «Labels are for clothes» which can be seen at the ongoing exhibition.

Georgia’s «Labels are for clothes», which won the first prize in a contest in 2008 “Ambassadors for Diversity», sends a clear message against racism and against the isolation that all victims of racism are facing. Racism, expressed in various forms, “attaches labels” and places people in categories on the basis of their gender, colour, religion or sexual preferences. “Labels” in this project, are sewed on the human flesh and the intention is to transmit the message that racism is cruel and leads to the isolation of the people who have been the victims of any form of racism.
«All people are equal regardless of their colour, belief and all people should be treated as equal» Georgia explains who is currently working as a graphic designer.

Particularly interesting is how she envisaged the project «Labels are for clothes».
«While I was tidying up one day my clothes, by looking at the labels I made the connection that racism is also about labels. We put labels to people. In the same way one piece of cloth has its own label we also put labels to people – we label people as gay, black or otherwise. Through this project I wanted to emphasize that labels are only for clothes and not for people. People need to be treated as human being and not as objects…”

Georgia, the only Cypriot artist who participates with her wok in the exhibition, believes that her work is directly related to the objectives of the exhibition. Not only it sends a message of acceptance of the people who had no other choice than to leave their country because of persecution, but also through her work one can understand some of the reasons that drive people away from their country.
«… A person is a refugee because s/he has a founded fear of persecution which most often has its roots on the racism s/he suffers in his/ her homeland; either because s/he believes in another God, or belongs in another ethnic group or because s/he has different sexual preferences” as she correctly explains.

Through graphic art Georgia believes that you can make a powerful contribution in advocating for the right to be different. «Visual communication is the most powerful means to get a message across. Words may be easily forgotten but a picture that will trigger your attention cannot be easily forgotten. Also with graphic art you can communicate with all people regardless of the educational background and age – it provides a common language for everybody”

As regards UNHCR’s exhibition Georgia believes that everyone can visit it without doing much effort in planning ahead, given that the exhibition is open-air at highly visited roads that allows everyone to view the pictures at any time of the day.

As for the photos she feels shaken: « Through the photos one can see the reality behind refugees and a clear message is transmitted through the photos. The message that this is the reality that forces millions of people away from their countries and it is not only the state’s obligation to received them but also of the society to give them the opportunity to rebuilt their lives in their new country”

The exhibition will soon move from Limassol to Pafos, where it will be hosted in front of the Archaeological Park along the Marina from 1 until 16 August. The Mayor of Pafos and the Representative of UNHCR in Cyprus will open the exhibition on Saturday 1 August at 7.00 p.m. at the place of the exhibition.

Launched in Nicosia on June 20, currently in Limassol until 30 July, the exhibition consists mainly of a selection of the most powerful winning photos of World Press Photo (WPP) shedding light on the situations which create refugees. By putting a face behind the unknown masses of refugees, the exhibition attempts to foster understanding and empathy, to fight prejudices and wrongly built stereotypes about people who were forced to flee their homelands and they are in need of international protection.

From 18 August until September 3, the exhibition will be hosted in Larnaca, by the sea front (the Palm Trees promenade). The Mayor of Larnaca and the Representative of UNHCR in Cyprus will open the exhibition on Tuesday 18 August at 8.00 p.m. at the place of the exhibition.

For more information, please visit http://unhcr-cyprus.blogspot.com/

UNHCR Representation in Cyprus
July 2009

Κύπρια καλλιτέχνης ενώνει τη φωνή της στην υποστήριξη των (διεθνών) προσφύγων και στον αγώνα για ένταξή τους στην κυπριακή κοινωνία

Στα πλαίσια της υπαίθριας έκθεσης φωτογραφίας της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) «Πρόσφυγες: Αληθινοί Άνθρωποι, Πραγματικές Ανάγκες» που πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε διάφορες πόλεις της Κύπρου, η Ειρήνη Αναστασίου, ασκούμενη στο Γραφείο της UNHCR στην Κύπρο, είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με την Γεωργία Ευαγόρου για το έργο της «Labels are for clothes» το οποίο μπορεί κανείς να δει στην έκθεση.

Το έργο της Γεωργίας «Labels are for clothes», το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό «Πρεσβευτές Διαφορετικότητας» το 2008, στέλλει ένα σαφές μήνυμα κατά του ρατσισμού και του αποκλεισμού που βιώνουν θύματα του ρατσισμού. Ο ρατσισμός, σε όλες τις μορφές του, έρχεται να «κολλήσει ετικέτες» και συνάμα να κατηγοριοποιήσει ανθρώπους λόγω του φύλου, του χρώματος, της θρησκείας ή των σεξουαλικών του προτιμήσεων. Οι «ετικέτες», είναι ραμμένες στο ανθρώπινο δέρμα και έρχονται να μεταδώσουν το μήνυμα της σκληρότητας και της απομόνωσης που δημιουργεί ο ρατσισμός.
«Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι άσχετα από το χρώμα τους ή τις πολιτικές ή τις θρησκευτικές τους αντιλήψεις και όλοι οι άνθρωποι έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται, ως ίσοι» εξηγεί η Γεωργία, η οποία εργάζεται σήμερα ως graphic designer.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο εμπνεύσθηκε το project «Labels are for clothes».

«Καθώς τακτοποιούσα τα ρούχα μου μια μέρα, πρόσεξα τις ετικέτες τους και αμέσως έκανα τον συνειρμό ότι, με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και ο ρατισμός - όπως τις ετικέτες που έχουμε όλοι πάνω στα ρούχα μας. Βάζουμε labels στους ανθρώπους.... Όπως ξεχωρίζουμε ένα ρούχο από τη μάρκα του, έτσι δίνουμε και κάποιους χαρακτηρισμούς στoυς ανθρώπους λόγω του χρώματος του δέρματός τους, των σεξουαλικών του προτιμήσεων, των θρησκευτικών ή πολιτικών του πεποιθήσεων... Με το έργο αυτό ήθελα να δείξω ότι τα labels είναι μόνο για τα ρούχα και όχι για τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι και όχι σαν αντικείμενα. Οι αφίσες αυτές θέλουν να δώσουν το μήνυμα «Μην με κρίνεις για τις ιδιαιτερότητες μου, αλλά για μένα, κρίνε με σαν άνθρωπο, σαν προσωπικότητα και όχι με βάση τα labels που μου βάζεις εσύ».

Η Γεωργία, η μόνη Κύπρια καλλιτέχνης που συμμετέχει στην έκθεση φωτογραφίας της UNHCR «Πρόσφυγες: Αληθινοί Άνθρωποι, Αληθινές Ανάγκες», θεωρεί ότι το έργο της είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τους στόχους της έκθεσης. Εκτός από το μήνυμα για την αποδοχή των ανθρώπων που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψουν τη χώρα τους λόγω διώξεων, μέσα από το έργο διαγράφονται παράλληλα και ορισμένες από τις αιτίες που ωθούν τους ανθρώπους στην προσφυγιά.
«… Κάποιος άνθρωπος γίνεται πρόσφυγας λόγω φόβου δίωξης, ο οποίος μπορεί να βασίζεται στο ρατσισμό που βιώνει ο άνθρωπος αυτός στην χώρα καταγωγής του. Ο ρατσισμός – που είναι μια μορφή δίωξης- που βιώνει ο άνθρωπος αυτός μπορεί να οφείλεται είτε διότι πιστεύει σε άλλο θεό, είτε επειδή ανήκει σε διαφορετική φυλή, είτε διότι έχει διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις.», όπως ορθά εξηγεί.

Μέσω της γραφιστικής τέχνης, η Γεωργία βάζει το δικό της λιθαράκι στον αγώνα υπέρ του δικαιώματος στην διαφορετικότητα. Σύμφωνα με την ίδια: «Η οπτική επικοινωνία είναι το πιο δυνατό μέσο για μένα γιατί είναι το μόνο πράγμα που μένει στο μυαλό του θεατή. Τα γραπτά μπορεί να ξεχαστούν, ενώ μια εικόνα η οποία θα σε προκαλέσει να την προσέξεις δεν την ξεχνάς εύκολα. Πέρα από αυτό, η ιδιομορφία της τέχνης και συγκεκριμένα της γραφιστικής με την οποία ασχολούμαι, είναι ότι μπορείς να επικοινωνήσεις με όλους τους ανθρώπους, όλων των μορφωτικών επιπέδων και ηλικιών - είναι κοινή γλώσσα επικοινωνίας για όλους».

Όσον αφορά την έκθεση της UNHCR η Γεωργία πιστεύει ότι καθένας μπορεί χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό να επισκεφτεί την έκθεση αφου βρίσκεται σε ανοικτό και πολυσύχναστο χώρο, κάτι που επιτρέπει σε όλους να επισκεφθούν την έκεθεση οποιαδήποτε ώρα της ημέρας.

Όσο για τις φωτογραφίες, την έχουν συγκλονίσει: « Μέσα από αυτές, φαίνεται η αληθινή πλευρά των προσφύγων, δεν ωραιοποιείται η κατάσταση, δίνεται ένα ευθύ και ξεκάθαρο μήνυμα. Το μήνυμα ότι αυτή είναι η πραγματικότητα που εξαναγκάζει εκατομμύρια ανθρώπους να ζητήσουν προστασία κάπου αλλού, μακριά από τον τόπο τους και αποτελεί χρέος τόσο της πολιτείας αλλά και της κοινωνίας να τους αποδεκτεί και να τους δώσει την ευκαιρία να ξαναδημιουργήσουν τη ζωή που έχασαν στη χώρα τους ».

Η υπαίθρια έκθεση φωτογραφίας θα μεταφερθεί σύντομα από τη Λεμεσό στην Πάφο, όπου θα φιλοξενηθεί στο Λιμανάκι (μπροστά από τον Αρχαιολογικό χώρο) από 1- 16 Αυγούστου. Τα εγκαίνια θα τελέσει το Σάββατο 1 Αυγούστου στις 7.00 μ.μ. στο χώρο της έκθεσης, ο Δήμαρχος Πάφου και η Αντιπρόσωπος της UNHCR Κύπρου.

Αρχικά στη Λευκωσία, τώρα στη Λεμεσό μέχρι τις 30 Ιουλίου, η έκθεση αποτελείται κυρίως από μια επιλογή των πιο δυνατών βραβευθέντων φωτογραφιών του Οργανισμού World Press Photo, οι οποίες αντικατοπτρίζουν τις συνθήκες που ωθούν τους ανθρώπους στην προσφυγιά. Βάζοντας ένα ανθρώπινο πρόσωπο στις άγνωστες μάζες προσφύγων, η έκθεση επιδιώκει να δημιουργήσει ένα κλίμα κατανόησης και επίγνωσης μέσα στο οποίο θα ξεπεραστούν οι προκαταλήψεις και τα λανθασμένα στερεότυπα της κοινωνίας έναντι των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από τη γενέτειρα χώρα και χρειάζονται διεθνή προστασία.

Από τις 18 Αυγούστου μέχρι τις 3 Σεπτεμβρίου, η έκθεση θα φιλοξενείται στη Λάρνακα κατά μήκος των Φοινικούδων. Τα εγκαίνια θα τελέσει την Τρίτη 18 Αυγούστου στις 8.00 μ.μ. στις Φοινικούδες, ο Δήμαρχος Λάρνακας και η Αντιπρόσωπος της UNHCR Κύπρου.

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επισκεφθείτε http://unhcr-cyprus.blogspot.com/

Ειρήνη Αναστασίου
Ασκούμενη στην Αντιπροσωπεία της UNHCR στην Κύπρο
Ιούλιος 2009

World Refugee Day 2009 - Speech delivered by the Representative of the UNHCR Representation in Cyprus, Cristina Planas

2009-08-20T13:16:00.002+03:00

At the opening of the UNHCR open air photographic exhibition “Refugees: real people, real needs” on 18 August 2009 at the Palm Trees Promenade (Foinikoudes), Larnaca.

Excellencies, ladies and gentlemen, colleagues and friends,

Welcome to this function to remember the refugees; the refugees OF Cyprus, the refugees IN Cyprus and the refugees AROUND the world.

The mandate of UNHCR in Cyprus is multiple. UNHCR is mandated by the international community to ensure the implementation of the 1951 Refugee Convention. For our work to be meaningful we advocate, lobby, advice, train, but we also monitor the reality of the situation of refugees and make interventions to the Government on behalf of refugees on policy and practical matters. UNHCR contributes commentaries to legislative drafts and defends its positions in Parliament. UNHCR has the mandate; this means that it has received the ORDER, to monitor the application of Art. 1 of the Refugee Convention by the Governments responsible to provide the international protection; this means monitoring the refugee status determination process. UNHCR has also the mandate to monitor that the rights and entitlements outlined in the Convention are in a day-to-day granted to the asylum related persons (asylum seekers, refugees and subsidiary protection beneficiaries). Ultimately, the Government decides. UNHCR is not in a position to impose but you will hear from them that we try hard!

UNHCR has a presence in more than 110 countries around the world. UNHCR in Cyprus comprises 3 substantive staff and 3 support staff. UNHCR in Cyprus is generously helped by a number of interns from Cyprus and from around the world that contribute their time at no cost. UNHCR funds 2 projects with Non Governmental Organizations. There are 1500 refugees and 6000 a/s in Cyprus. You can understand that 6 persons cannot in any possible manner help directly this number of persons of our concern. In addition to that, the entire responsibility to protect refugees lies on the countries signatories of the Refugee Convention, and in the case of European Union member states there are minimum standards bellow which STATES can’t go.

IT IS PRECISELY DUE TO THE MAGNITUDE of this responsibility that UNHCR believes that the entire society as a whole, in any specific country, can play a role and complement the enormous efforts that the governments have to make in order to display their international solidarity -a trace of advanced civilizations. To this end UNHCR must liaise, network, build alliances with as many institutions, companies and individuals as possible. There is never enough of this because there is always more to do. Once some obstacles are overcome, new challenges are to be faced. The end is either when there are no more refugees, either because no body persecutes them and they can safely return home, OR because they are integrated in the host country- in this case Cyprus.

It is precisely in this context that this exhibition is taking place, which is being displayed to Cypriots and anyone passing by. We are looking for alliances, partners. We are trying to invite people to contribute in one way or another, within their own capacities to accept the refugees, to defend them, to support them, to smile to them, to contribute to improve their lives:

-To teach Greek to a refugee;
-To teach English to a refugee
-To help one to find a job;
-To help one to succeed in a job interview;
-To appreciate their differences;
-To pass a message of tolerance;
-To explain your reason for accepting the different;
-To help a refugee to register for vocational training;
-To help him/her to find the necessary information.

Now, in Larnaca, a city with 81,000 inhabitants has recently received in very short time around 1500 Palestinians formerly living in Iraq. This impacts the employment situation, the education, health, and temporarily the welfare situation. Thanks to the authorities for the initiatives to accommodate their needs.

Because of this concentration, the Palestinian Association could not be missed of this event. We have the privilege today to count on the presence of Mr. Jebril Tayyem, who will give us his own words on behalf of his community. I have this year read a number of books recently written by refugees or capturing the voices of the refugees. They speak directly better than any of us. It is my honour to invite now to Mr. Tayyem.

Right after Mr. Andreas Moiseos, Major of Larnaca will address you. I want to thank him and the municipality for accommodating not only this exhibition but for being perceptive to our suggestions and concerns. Thanks for the kindness and understanding of all of them.

Thanks to our major contributors, the Ministry of EDUCATION, the Ministry of INTERIOR and the many companies who are listed in the panels. Thanks to Vienna Bakeries and Starbucks for the reception right after this event.

UNHCR open-air photographic exhibition: “Refugees: Real People, Real Needs” now in Limassol until 30 July 2009

2009-07-15T11:59:00.004+03:00

The impressive photographs can now be seen on Limassol’s sea front, in front of the third parking place, opposite Alfa Bank/Hanseatic Building). You can visit the exhibition, free of charge, at any time of the day, while at nights the photographs will be lighted.

The Limassol opening on Saturday 11th July was attended by the Mayor of Limassol, Andreas Christou who opened the exhibition in Limassol along with the UNHCR Cyprus Representative, Cristina Planas.

We hope you can make it to the exhibition and we invite your comments and reactions. The "Hope" t-shirt, designed by Kika Ioannidou, will also be available for sale at the place of the exhibition for those who may wish to support UNHCR's efforts.

We look forward to your support

UNHCR Cyprus

Welcome address by the mayor of nicosia, ms Eleni Mavrou,at the inauguration of the unhcr photo exhibition “refugees: real people, real needs"

2009-07-03T08:56:00.005+03:00

at the municipal hall of Nicosia on Saturday 20 june 2009.

Honoured Guests,
Fellow Citizens,

I am delighted to welcome you today and would like to thank you for joining us for the opening of this unique photographic exhibition. The 20th of June, has been declared World Refugee Day, a sad reminder of the suffering of refugees around the world. It is therefore the most appropriate date for the inauguration of an exhibition entitled ‘Refugees: Real People, Real Needs’. Organized under the auspices of the United Nations High Commission for Refugees, this open-air exhibition is, like most photographic exhibitions, both artistic and enlightening.

Over the coming 3 weeks, and as you walk down Ledra Street, I’m sure your eyes will be opened to the plight of refugees around the world. The touching images on display are a meticulous selection of the most impressive winning photos of World Press Photo, taken by professionals with a very clear mission: to draw the public’s attention to the painful situations that create refugees. Complementing them is a selection of photos from the photographic exhibition entitled ‘Protection: What Refugees Need’.

Here in are island we are well aware of the harsh realities that refugees have to cope with. One third of the population of our island has experienced, firsthand, the human suffering, humiliation and the hardship associated with displacement.

We are indeed proud, as a Municipality, to be the launch pad of this exhibition which the citizens of Nicosia and our visitors can enjoy for 3 weeks, before it moves on to tour other cities and locations on the island.

On this occasion, I would like to take the opportunity to thank the UNHCR for their role in the allocation of international funding for the Nicosia Master Plan. UNHCR has already allocated funds for the realization of such projects, including the Chrysaliniotissa and Arab Ahmet residential quarters. I am happy to be able to say that the population there is already growing and revival is on its way.

There is no doubt that an exhibition such as the one that is opening today serves two purposes. On the one hand, naturally, it was conceived to establish and reinforce awareness of the distressing circumstances and conditions that refugees around the world are faced with, usually through not fault of their own, as victims of tragic events.

On the other hand, and more importantly, it is a cry for help. Our help. May this exhibition motivate us all, individually and collectively, to empathize with refugees around the world, and turn this empathy into tangible support. The UNHCR is constantly fighting time as it strives to alleviate the pain and suffering of refugees. Let us all do whatever we can to support the Commission’s admirable work, in word and deed.

And now, please join me as we proceed to Ledra Street for the official opening of this exhibition of truly compelling photographs.

Thank You.

Eleni Mavrou
Mayor of Nicosia

World Refugee Day 2009 - Speech delivered by the Representative of the UNHCR Representation in Cyprus, Cristina Planas

2009-07-02T13:34:00.002+03:00

At the opening of the UNHCR open air photographic exhibition “Refugees: real people, real needs” on 11 July 2009 by the seafront (Molos), Limassol

Excellencies, ladies and gentlemen, colleagues and friends, welcome to this function to remember the refugees.

We have put together a collection of photos that helps to understand the problem of persecution around the world, and the grounds of this persecution: religion, ethnicity, nationality, political opinion, membership to a particular social group.

Let me benefit of this opportunity to respond to some concerns that have been expressed to us following the exhibition of the collection in Nicosia.

1st- The internally displaced persons in Cyprus have not been forgotten. UNHCR worked for the internally displaced persons of Cyprus from 1974 till 1998. The suffering and losses of so many people could not be put aside by our organization. Displaced Cypriots are reflected in the panels as so they were last year. But there are 42 million uprooted persons around the world because of persecution or conflict. Among them 10,5 million, are refugees. 26 million are displaced in their own country –some times for decades. Others are asylum seekers for years. With these pictures we are thinking about ALL of them.

2nd- prevention of the situations depicted in the photos is not the mandate of one organization alone. Prevention is a collective effort of states and individuals who vote and therefore influence governments. All the problems of the world are interconnected. In a way UNHCR has the sad mandate to collect the pieces of the human destruction.

We don’t expect you to like the photos, we don’t want to make you suffer either. The photos reflect the SHAME of the 21th century, which we can only hope to revert.

Hope is also not enough. We ALL can do much more and we should. There is no valid pretext for not acting. Simply blaming the politicians of the world is not the right answer. Einstein, who was a refugee as well, said it already long ago: “If we don’t act, we are part of the problem”.
Please, reflect and invite your friends to reflect, see your capacities and choose:
-Teach Greek to a refugee;
-Teach English to a refugee
-Help one to find a job;
-Help one to do a successful job interview;
-Appreciate their differences;
-Explain your reason for accepting the different to those who don’t;
-Help a refugee to register for vocational training;
-Help him/her to find the necessary information.

The possibilities of your actions are endless. If each one of us does a bit their problems will not exist. Let’s dream, let’s simply dream that we don’t need more exhibitions like this one, that persecution ceases and the refugees cease and everybody can dress, write, talk, sing, look, without fear of persecution. Pass the word and if you disagree with what I said, come in contact with us, we will share more information with you and no doubt you will be convinced.

When you dream in this direction you will realize that you can’t stop there. Look at their faces in the pictures: women, kids, nothing criminal in then, they are abused by people eager to dominate others, eager to divide them, eager to simply exercise power. Understand the victims and do something for them. Thanks.

Procedure to recruit foreigners (asylum seekers).

2009-07-01T14:52:00.008+03:00

Criteria and procedure for the granting of work permits to foreigners/remuneration and terms of employment.

Κριτηρια και διαδικασια για την παραχωρηση αδειων
εργασιασ σε αλλοδαπουσ / αμοιβη και οροι εργοδοτησησ.

Εθνικη στρατηγικη απασχολησησ αλλοδαπων μεχρι και το 2008.

World Refugee Day 2009 - Speech delivered by the Representative of the UNHCR Representation in Cyprus, Cristina Planas

2009-06-22T13:42:00.003+03:00

At the opening of the UNHCR open air photographic exhibition “Refugees: real people, real needs” on 20 june 2009 at the gardens of the Nicosia Town Hall.

Excellencies, distinguished guests, colleagues and friends, ladies and gentlemen,

Welcome to this year’s annual celebration of the World Refugee Day. This is a day to remember the more than 42 million uprooted persons around the world because of persecution or conflict. They are living as refugees (10.5 million), as displaced in their own country (26 million), or as asylum seekers - some times for decades.

You see some of them bravely pictured by exceptional photographers in the collection exhibited on Ledra Street. These victims of persecution are not only in far away countries. Some of them arrived in Cyprus and are living among us. They are next to us waiting for a traffic light to turn green at the same time that we are; paying for their food in the supermarket in the cashier before or after us, looking for a home to rent like some of us. They are your age, my age. But for many are invisible, ignored; others look down to them; some reject them. Imagine for two hundred meters while driving that you are one of them, one of those in the photos. What would you wish for? We are freer if we have the world in our minds. Most often the only thing that distinguishes them is that by pure fate, nothing to our merit, we were lucky and they were not. We live in countries where we enjoy freedom and they lived in countries of repression. That is the only difference, the rest is the same. Therefore they have the same needs. Need to communicate to others, need to receive a smile, need to get an employment, need to be healthy, need to eat with nutritional value, need to relax and enjoy. In this case why most often people speak about “them” and “us”? Why the fear to the “other”? The fear to the “different”? Why people don’t speak about “we”, “we all together”? Why we limit our selves to think “Sorry, better luck next time!”.

UNHCR´s goal is to ensure that the needs of refugees are not forgotten or put to the bottom of the list of priorities. Refugees are not just faceless statistics; refugees are individuals like you and me. There are 1300 refugees in Cyprus. Some of them graduated at university, at technical schools, or secondary schools in their countries of origin before they had to run away. And yet some are now underemployed, even some are unemployed. Facilitation of access to empower them has not taken place; some are lost in the new context and new country. Yet some companies are looking for labor force -let us know, let the labor offices know and hire them!

I would like to thank the companies and individuals that free of charge have volunteered to assist refugees in labor market orientation sessions, curriculum vitae drafting and interview practice, to readjust and adapt their experience. Nowadays there are multiple options to facilitate this access thanks to the various funds for projects from the European Union. It is only necessary that the various institutions coordinate and coordinate efficiently with the most ambitious goals in mind for all to benefit without segregating. Adult refugees need to learn your language but at present they don’t find how, where and when. Please create opportunities for them!

A word of thanks to the Minister of Interior who in a determined fashion put in place the measures to effectively deal with the high amount of asylum requests pending which was the asylum problem number one in Cyprus. A problem for the persons suffering persecution, and a problem for the public budget which in a way or another ended up requiring an investment. Now is the moment to concentrate on integration of the 1300 refugees, it can’t be difficult to fully welcome and integrate 1300. At this moment our public appeal is for the refugees with low income to be considered by the social inclusion plan to have access, as the poor Cypriot have, to housing. There is no logic to exclude them from these schemes; there is no logic for not helping them to stop being poor.

With the amount of abuses and conflicts around the world (recently in Sri Lanka, now in Pakistan), the budgetary needs of UNHCR are huge. If your cash allows you, help UNHCR, contribute the value of a blanket per month, or the value of a plastic container for clean water in a refugee camp each month, the value of a tent to protect refugees from the rain. A small contribution from each makes a big one.

Poor countries, which can least afford, are paying the heaviest price hosting refugees. Despite alarmist reports of “floods” of asylum seekers in some industrialized countries, the reality is that 80% of the world’s refugees are in developing nations (Pakistan, Syria, Jordan, Chad, Tanzania, Kenya). More international help is needed.

UNHCR´s ability to provide help to those who need it most is also being severely tested by the “shrinkage” of the humanitarian space in which we work. The nature of conflict has changed, with a multiplicity of armed groups, some of whom view humanitarians as “legitimate” targets. Two UNHCR staff members have been killed in Pakistan in the past months; one of them in the June 9 bombing of a hotel in Peshawar. The distinctions between the humanitarian and the military risk are being blurred. Since 1950 the UN Refugee Agency has helped tens of millions of people. Today, unfortunately, refugees continue to exist.

The photos in the collection have not been selected for their beauty. The beauty will come from the viewers who will like to understand them, to feel closer to them, to do something to contribute to alleviate the burden of their traumatic past and the need to start all over again; the beauty will come from the power of transformation. The pictures are not to be loved, but to be thought, to be discussed, to invite to review some attitudes. Photos reactivate ideas; listen to your heart and your brain; compare their lives and your lives.

Goethe once wrote about Beethoven´s Fifth Symphony: “If all the musicians in the world played this piece simultaneously, the planet would go off its axis”. The same can be said about any other positive enthusiastic determination of people. The governments are responsible to provide protection, but the individuals can complement to make an
earth- braking difference in many ways.

HELP US TO HELP THE REFUGEES TO HELP THEMSELVES.

Many thanks to the main sponsor of this exhibition, the Ministry of Education. Thanks also to contributors: Ministry of Interior, the Electricity Authority of Cyprus, the British Council. Thanks to DE LE MA advertising company, Politis, Cyprus Mail, and CyBC as media sponsors. Our gratitude to Starbuks and Vienna bakeries for their contribution to the reception right now. Very importantly, our gratitude for the understanding and uninterrupted empathy of the Nicosia Municipality, in particular to Ms. Eleni Mavrou, Major of Nicosia, to whom I pass the floor right now.

Many thanks to each one of you for being here today.

World Refugee Day 2009 activity by OPEC

2009-06-22T13:38:00.004+03:00

Weaving Mill With Minister of Interior, Minister Labour and Social Insurance, Lenia Samuel, Deputy Director General, DG Employment, Social Affairs and EQUAL opportunities, European Commission.
Non verbatim speech, UNHCR Representative in Cyprus, Cristina Planas.

Honorable Ministers, ladies and gentleman, colleagues and friends.

Many thanks to OPEC for celebrating the World Refugee Day, for organizing this discussion and for inviting UNHCR.

Until December 31 2001, UNHCR was conducting Refugee Status Determination in Cyprus. Those found having a well-founded fear of persecution were resettled to other countries. In Cyprus there were no structures, no systems, a refugee law had been passed in Parliament in recent years.

Now, in 2009, there are good laws, solid institutions and 1300 refugees in Cyprus.

Cyprus is an example in the region, at the very least, not because the asylum practice is deficient in them, but because in not even 10 years Cyprus has achieved what many other countries have not achieved in decades. This is definitely a landmark.

Cyprus landed running, from not processing asylum claims at all to have to process them in thousands.

These should make those who contributed to make it possible proud, very proud. Yet, as I am representing UNHCR, the organization that strives to persuade countries to grant a second chance of dignifying life to persons who suffered persecution, violence, torture, all the above progress should not be reason for full complacency. In the humanitarian world only the best should satisfy us. We own this to the people who suffered persecution. The Cypriot population can understand this better than anybody else.

I want to thank the Minister of Interior, and not because he is here, not because he is seating next to me, but because in the opinion of UNHCR he fully deserves it for having confronted in a determined fashion the problem number one in asylum in Cyprus; for keeping a sharp eye on asylum despite his large portfolio, for his leadership in the EU for a common resettlement system, for his present concentration in integration.

Because all the humanitarians wish only the best for those harmed, humiliated, disposed refugees, the survivors, there is a need to struggle and:

a. Coordinate among all institutions to ensure employment for refugees, subsidiary protection beneficiaries and asylum seekers.

b. Improve systems to maximize the great potential of Cyprus to absorb and benefit from refugees.

c. Concentrate mentally on those who need international protection and not in those “that are cheating” the system, therefore replacing disbelief and mistrust by inclusion.

d. A great measure of success would be that the number of citizens who value the wealth of diversity is increased; increase the number of people who see that diversity reinforces identity and does and is not a threat to it.

e. Increase the sectors of the population who see advantages in population movements/migration –in any case irreversible- instead of perseveringly repeating the disadvantages.

f. Through public awareness increase the role of the population in integration. Hopefully more Cypriots will become activists and lobby the Government to go well above the minimum standards of the EU, instead of people writing to the newspapers shouting to go below them.

To conclude, at 11:30 in the gardens of the Nicosia Town Hall, UNHCR´s exhibition “Refugees: real people, real needs” is being launched by Eleni Mavrou, Major of Nicosia, you are all invited to attend when this discussion is concluded.

Thanks to all of you.

20 June 2009 World Refugee Day - UNHCR Photographic Exhibition: "Refugees: Real People, Real Needs"

2009-06-16T10:26:00.001+03:00

June 20 is World Refugee Day. As a salute to the indomitable spirit, courage and strength of refugees, UNHCR Representation in Cyprus is organizing in June 2009 an open air photographic exhibition with the theme “Refugees: Real People, Real Needs”. Every picture and every face has its own unique story behind. Behind the unmet needs of refugees, there are real people with personal stories of tragedy, courage and compassion.

Faced with unabated violence, terrible human rights and humanitarian law abuses in their homelands millions of people are left without any other option than to flee while those who stay behind have to die or live in constant fear of their lives. After embarking on perilous journeys in the sea or land, the challenge for those who make it into another country seeking protection is to start a new life, free from fear and oppression. Prejudices and negative stereotypes from the part of the hosting society will only exacerbate their plight. Receiving them as mere numbers, as a burden and at times as a threat cannot be the answer. Instead, giving them the opportunity to become part of the new society can only be beneficial for both refugees and the local society.

As financial times toughen, the hardest hit is on the most vulnerable groups, including refugees, who risk amongst other, higher levels of unreceptive attitudes. Now more than ever the need to inform and sensitize the public is present and calls for action. By putting a face behind the unknown masses of refugees, the exhibition will foster understanding and knowledge without which prejudices and wrongly built stereotypes will only get more enrooted.

The photos to be exhibited will mainly consist of a selection of the most impressive winning photos of World Press Photo (WPP) depicting situations which create refugees. WPP is an independent non-profit organization based in Amsterdam organizing the world’s largest and most prestigious annual press photography contest.

Also, a small selection of photos from the photographic exhibition “Protection: What Refugees Need” - launched last June at the House of Parliament – will also be exhibited. Last year’s exhibition, consists of photos depicting people from all sectors of the society – known and unknown - making the “protecting hand” sign (symbolizing their commitment and support towards the worlds most vulnerable and at the same time making UNHCR’s logo widely known and synonymous with refugee protection) as well as photos of Internally Displaced Cypriots.

The exhibition will commence on June 20 and will be hosted in Ledra street in Nicosia until 10 July 2009. The exhibition will then travel to:
- Limassol (by the sea front) from 11 until 31 July,
- Pafos in front to of the Archaeological Park along the Marina from 1 until 17 August
- Larnaca (by the sea front – Foinikoudes) from 18 August until September 4.

"PROTECTION" campaign June 2008 - ongoing

2009-05-25T12:09:00.000+03:00

In June 2008, on the occasion of the World Refugee Day, UNHCR Representation in Cyprus launched a photographic exhibition called “Protection: what refugees need”.

Protection is what the refugees need, the essence of the UN Refugee Agency and the obligation of states signatories of the 1951 Refugee Convention, such as Cyprus. The logo of UNHCR (the protection hands) symbolizes protection and all its components, such as shelter, food, clothing, medical care, education, birth certificates, identification documents, passports, family unity – all the human rights that the most privileged of the world take for granted.

Through protection the refugees have a second chance to live in dignity. Although governments bear the prime responsibility for the protection of refugees on their territory, meaningful protection depends on the positive attitude of the population in the country of asylum. Welcoming refugees can only take place through knowledge of the basic concepts, through the understanding that refugees left their countries not in search for better life, but to save their lives - an understanding that will contribute to dispel confusion, prejudices, and misinformation.

Thus, the aim of the photos (http://flickr.com/photos/unhcr-cyprus/sets/72157608616718745/)– each with a message to be read- is to transmit to the widest possible audience how refugees differ from other population movements including irregular migrants, what the obligations of the Governments are to that end, what UNHCR does in respect of protection, the different aspects of protection in Cyprus and worldwide.

In the photographic exhibition, you see people – known and unknown - making the “protecting hand” sign, symbolizing their commitment and support towards the world’s most vulnerable and at the same time making UNHCR’ s logo widely known and synonymous with “refugee protection”. You can also see photos of destruction, one of the root causes of forced displacement - the crude reality for millions of people in the world who are becoming refugees on a daily basis and in order to save their lives they have to escape from conflict, destruction and persecution and resort to a country where they will seek safety, protection (or commonly known as asylum).

Support for refugees can come from people from all sectors of society. Apart from decision makers, artists, intellectuals, people from commercial companies, every single individual on its own way can offer protection to refugees: it can be from being vocal in support of refugees, explaining to others the causes of forced displacement, personally teaching the language, granting a job in a big corporation, or giving a welcoming smile.

There are also photos of internally displaced Cypriots, for the wellbeing of whom UNHCR had projects during the period of 1974 until 1998. The protection needs of displaced inside their own country are often identical to the needs of the people who were forced to seek refuge outside their own country; the need to have access to basic human rights from which they have been deprived of (food, shelter, clothing, medical treatment, education); the grief and sorrow of being unable to return home, are identical characteristics of internally displaced and refugees. This is the reason why UNHCR believes that the Cyprus society can particularly embrace refugees with a protecting hand. Cypriots know how it feels to lose everything and having to start from the beginning.

UNHCR intends to achieve maximum impact until everybody knows who is a refugee and what refugees need. It is in this spirit that UNHCR Cyprus staged this project – it is in this spirit that a group of Cypriot photographers have taken the photos WITHOUT remuneration and made their indirect statement that they are socially oriented, global in scope, that they want inclusion and not exclusion. Many more Cypriot photographers have expressed their willingness to participate in the phases to come until World Refugee Day 2009.

HOPE campaign 2006 - ongoing

2009-05-24T09:30:00.000+03:00

UNHCR Cyprus launched in June 2006 the public awareness campaign Hope in order to highlight the causes that force people to seek refuge in other countries, in an effort to develop empathy for this vulnerable group of people.

This campaign started with the launching of the UNHCR t-shirt “HOPE” (http://flickr.com/photos/unhcr-cyprus/sets/72157609042667392/), which took place within the framework of the World Refugee Day (WRD) on 20 June 2006. The t-shirt, designed by the well known Cypriot fashion designer Ms Kika Ioannidou, portrays vulnerable human beings (either a man or woman) who had to flee their country because of fear for their life and are hoping for help; help is coming to them from those understanding the plea.

“The red lines are the arms that are bringing the needed help. The yellow suns represent a brighter future with the hope that they will not have to run again from fear, hope that they will find safety, hope that they will manage to rebuild their lives” Ms Kika Ioannidou said, who designed and supervised the production of the t-shirt free of charge, as a way to show her support to those suffering persecution.

The intention of the t-shirt and messages of this campaign was to raise awareness among the public at large about the situations that lead a person to become a refugee and to promote empathy towards the particular needs of a refugee.

In explaining the rationale behind this campaign, Ms Cristina Planas, the Representative of UNHCR in Cyprus said: “The national asylum system in Cyprus is very new. It was only in 2002 when the Government of Cyprus directly undertook its responsibility over refugees. Moreover, until recent years, the number of asylum seekers in Cyprus was small and as such the Cypriot population has not been given the opportunity to be exposed to the asylum issue and particularly to conceptual differences such as: who qualifies as a refugee, what is the difference between a refugee and a person who leaves his/her own country in search of better economic opportunities, what is the difference between an asylum seeker and a refugee, and why Cyprus – as well as other States – is responsible to properly examine who qualifies to be recognised as a refugee.”
“During our conversations with many people it has been noticed that there is a big deal of confusion. This is relevant because with this understanding, people will be able to develop empathy and if possible support towards those in need of international protection. Wearing the t-shirt will be a sign of support and understanding with a multiplier effect, one convincing many others” she concluded.

Apart from carrying its messages, the "Hope" T-shirt continues to provide the means to raise some funds for UNHCR's operations. While UNHCR’s operations have been traditionally funded by governmental donors, it has recently been noticed that many individuals and companies worldwide were not only able to contribute, but also eager to do so. For example, in 2005, more than 9 millions US Dollars has been donated to UNHCR by private donors from the Netherlands alone, more than 5 m from private donors in Italy and more than 3 m from private donors in the US.

The campaign started with Ilia, a girl-symbol of hope, who embarked on a journey throughout Cyprus to spread the messages behind this campaign. Marcos Baghdatis, Euridiki as well as other well-known and ordinary people - captured by the camera of the acclaimed Cypriot photographer and philanthropist, Marina Shacola - joined Ilia in this journey of hope. The campaign culminated to the photographic exhibition of Marine Shacole on 13 June 2008, at the foundation of Kathleen and Evagoras Lanitis in Limassol.(http://flickr.com/photos/unhcr-cyprus/sets/72157609038460502/, http://flickr.com/photos/unhcr-cyprus/sets/72157609037152131/ )

The design, production and marketing of the t-shirt, the photographs as well as the photographic exhibition, have taken place through voluntary contributions in cash or in kind by companies, individuals and foundations. UNHCR remains extremely grateful to all.

T-shirts are available for sale. You can buy it now. Just contact our office at 22 350057/ 22 359043.

E-game "TAXIDIFYGIS" 2007 - on going

2009-05-23T09:37:00.000+03:00

A game about how it feels to be a refugee, was adapted in Greek in 2007 by the UNHCR Representation in Cyprus. Initially created by UNHCR Stockholm in 2005, it was subsequently adapted into many languages.Thanks to its popularity among the public, it won the award "Austrian Multimedia" and the "E-business State Prize".

Taxidi fygis is about the fear that every refugee experiences, the unavailability of any other option than fleeing and the challenges that any refugee faces in the new country. The game targets primarily young students of secondary education (13-18 years old), but the experience in the other countries shows that it has been well received by teachers, parents and the media. Its objective is to promote understanding for the refugee plight and empathy towards refugees through playing the role of the refugee. The game has three main parts: the actual game, a factual library and a teacher’s guide.

1. The playable game takes players through the trauma of fleeing persecution, seeking asylum and finally integrating in the new place of residence. Finding themselves in different scenarios, players must overcome obstacles in leaving their homes in search of safety and assistance. In exile, they must struggle to cope with the culture of a foreign land, with the difficulties of starting a new school, not knowing the language and having to make new friends. Players also experience what refugees go through when facing discrimination on the streets, applying for a job and generally trying to start a new life.

2. The factual library is a collection of diverse content (text, videos, pictures) explaining all aspects arising in the course of the game. It can be accessed from every stage of the game, giving more detailed information on particular aspects of the refugee experience players go through. A variety of issues are covered, in addition to refugee and asylum matters related aspects as Human Rights, discrimination, stereotypes and multiculturalism are discussed. Some material refers particularly to the Cypriot reality concerning asylum - e.g. the article explaining the asylum process in Cyprus. The player has constantly access to the factual library while playing either in order to find the right solution or to expand his knowledge in the covered issues.

3. The third part comprises a teacher’s guide complete with a range of exercises such as group discussions and role plays corresponding to each part of the game. It gives further background information and encourages youth to continue independent exploring with the aim of building up knowledge and sensitivities on refugee issues and Human Rights.

The translation of the game in Greek was presented for the first time in an event during the World Refugee Day 2007 (20th June).

From 2007 until end of 2008 UNHCR Representation in Cyprus in cooperation with the Ministry of Education conducted workshops in 60 secondary public schools where students had the opportunity to play the game in their classes with UNHCR staff and to discuss about refugee, asylum and immigration issues. ( http://www.flickr.com/photos/unhcr-cyprus/collections/72157609330323832/ ).

Functions of UNHCR representation in Cyprus

2009-05-22T13:21:00.000+03:00

Ensure adherence to international refugee law standards
UNHCR contributes technical and worldwide expertise to the Cypriot Government in the processing of individual examination of applications for asylum, with the aim to ensure that the decisions are in accordance to international human rights standards. For this same purpose, UNHCR partially funds NGOs to provide gender based assistance, as well as legal advice to carefully selected asylum applicants for their appeals and access to the rights granted in the national law.

Government Advice
UNHCR advices the Government by providing comments on related legislative drafts, such as on the transposition of EU directives for the harmonization of the European refugee system.

Training
UNHCR provides training to actors involved in the protection of refugees (police officers, officers who examine applications for refugee status, lawyers, civil servants responsible for the effective implementation of the related rights, etc.) and advocates for the improvement of the quality of the asylum system.

Supervision
As in all countries, UNHCR Cyprus has a supervisory role under the 1951 Refugee Convention in ensuring that the rights of asylum seekers and refugees are duly respected. That means in practice, having access to the asylum procedures, to adequate housing, food, medical treatment and to integration as a long term solution to the refugee plight.

Awareness
UNHCR informs and sensitizes the public on the problem of refugees around the world, and in Cyprus, by disseminating information to the media, and reviewing media reports on asylum seekers and refugees to ensure accuracy of facts. Public awareness can only have a positive impact on the public understanding.

In order to sensitize the general public in Cyprus towards the refugee cause and to prevent xenophobic attitudes and promote tolerance, UNHCR organises either on its own or in co-operation with partners public awareness activities (e.g. photo or other exhibitions, concerts, etc.). In reaching the young people, UNHCR promotes school activities and disseminates educational material to educators in co-operation with governmental and non-governmental partners.

"WOMEN FLEEING A PLACE ONCE CALLED HOME"

2009-05-22T11:25:00.000+03:00

Women refugees form as a general rule the 50 percent of any refugee population. Stripped of the protection of their homes, their government and often their family structure, females are often particularly vulnerable to human rights abuses.

Only in 2005, there were approximately 12.7 million refugees in the world, roughly half of them women.

They face the rigours of long journeys into exile, official harassment or indifference and frequent sexual abuse even after reaching an apparent place of safety. Women must cope with these threats while being nurse, teacher, breadwinner and physical protector of their families.

The environment that surrounds refugee or internally displaced persons (IDP) camps, particularly in situations of ongoing conflict, is notoriously dangerous. Yet every day, in hundreds of camps around the world, millions of women and girls venture out into this danger, risking rape, assault, abduction, theft, exploitation or even murder, in order to collect enough firewood to cook for their families.

Many women flee their homes and countries without their husbands and sometimes without their families. For instance, in eastern Chad, where more than 210,000 refugees fled the violence in Darfur of Sudan, international organizations report that many women fled their home villages in Darfur and arrived to the camps in Chad without husbands. According to reports, it is not uncommon to meet widows, mothers who’ve lost their sons, fathers, brothers, and those who were raped as a result of Janjaweed attacks in Sudan

A glance at statistics around the world shows that gender-based violence is endemic worldwide and although is not unique to refugee and Internal Displaced People situations, it often becomes more acute during conflict and displacement.

UNHCR has committed itself to implementing five key commitments that will advance the rights of refugee women, mainstream gender equality, and help prevent and ensure compassionate responses to sexual and gender-based violence. The commitments include the reinforcement of the participation of women in the management committees of the refugee camps and in the distribution of assistance, the development of programes to combat sexual violence, including domestic violence, against refugee women, the individual registration of women asylum seekers as applicable for men and the regular provision of sanitary materials to refugee women.

In terms of the refugee/asylum procedure, UNHCR also recommends that a same-sex interviewer be assigned to speak to women apart from other family members in order to allow greater privacy and freedom of expression.

Historical Background

The Refugee Convention of 1951 was initially meant to protect victims of World War II in Europe and as such did not include the issue of persecution for reasons of gender.

Years later with the evolution of the geopolitical and economical context and the upsurge of mainly internal armed conflicts, the need to address specifically the issue of gender-based violence in refugee situations started to emerge.

UNHCR released its own set of guidelines affirming that the international definition of refugees "covers gender-related claims". These include forms of persecution that are particular to women, or that primarily affect women, or occur because they are women—such as severe forms of gender discrimination. Gender-related asylum claims can include sexual violence, domestic violence, trafficking, coerced family planning, forced abortion, female genital mutilation/cutting, honour killings, forced marriage, punishment for going against social mores and discrimination against same-sex partners.

In 1993, Canada was the first country in the world to adopt guidelines that define women as a "particular social group" as put forth by the 1951 Convention. This laid the foundation for gender guidelines in other countries, including Australia, South Africa, the UK and the US.

Also Cyprus in introducing its national refugee law in 2000, specifically provided that a refugee or asylum seeker is not to be returned to a country where his life or freedom would be at risk for reasons – among others- of gender.

Finally, the EU Qualification Directive, which sets out minimum standards for qualification for refugee status or other forms of international protection in the EU, confirms that acts of a gender-specific nature can constitute persecution.

written in 2007 by UNHCR Representation in Cyprus

Plans for the future

2009-05-21T14:19:00.000+03:00

In the years to come, UNHCR Cyprus will continue its activities aiming at enhancing the protection space for asylum seekers and refugees. At the same time, it is equally important to continue sharing information, policies and know-how with governmental and non-governmental actors with a view to improve their capacity to respond to the needs of asylum seekers and refugees.

UNHCR Cyprus would like to see more lawyers providing high quality counselling to asylum applicants, either through free legal counselling (as an in-kind contribution) by registered lawyers or through further development of NGO capacity.

It will also pursue more projects to enhance the understanding of the refugee problem among the Cypriot society. Misinformation in the country of asylum will only exacerbate the suffering of refugees, who have already experienced enough pain after having lost their homes and loved ones just because of who they are or what they believe.

Finally, UNHCR Representation in Cyprus is also mandated to mobilize resources, both for the country field operations as well as for the UNHCR’s operations around the world.

Περιγραφή του διαδικτυακού παιγνιδιού "Ταξίδι Φυγής"

2009-05-21T11:33:00.000+03:00

Ένα παιχνίδι για το τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας, το ταξίδι φυγής, μεταφράστηκε στα Ελληνικά από το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας στην Κύπρο το 2007. Αρχικά δημιουργήθηκε από το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας στην Στοκχόλμη το 2005, ενώ στη συνέχεια μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Τόσο μεγάλη απήχηση είχε που κέρδισε και το βραβείο Austrian Multimedia and E-Business State Prize.

Πρόκειται για ένα παιγνίδι στο διαδίκτυο με δωρεάν πρόσβαση, ένα παιγνίδι-ριάλιτι, το οποίο μεταφέρει τον παίκτη σ’ένα ταξίδι φυγής από τη δίωξη και σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης ασύλου για μία ασφαλή ζωή. Απευθύνεται κυρίως σε νεαρά άτομα (από 13-18 χρονών) και στόχος του παιγνιδιού είναι να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τη νεολαία σε θέματα που αφορούν τους πρόσφυγες και το άσυλο καθώς επίσης και για ευρύτερα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανοχής και πολύ-πολιτισμικότητας.

Το παιχνίδι χωρίζεται σε τρία βασικά μέρη – το ίδιο το παιγνίδι, ένα δίκτυο δεδομένων και ένα οδηγό για δασκάλους:

(α) Στο πρώτο μέρος (το ίδιο το παιγνίδι) ο παίκτης μπαίνει στην θέση του πρόσφυγα με ένα συγκεκριμένο σενάριο, όπου θα πρέπει να υπερπηδήσει τα εμπόδια που θα βρει μπροστά του (δηλ. τους διώκτες του) ώσπου να καταφέρει να φύγει από τη χώρα του και να καταφύγει σε μία άλλη ασφαλή χώρα. Στην νέα χώρα, ο παίκτης/πρόσφυγας αρχίζει ένα καινούργιο αγώνα, αυτόν της επιβίωσης, όπου θα πρέπει να εργαστεί, να μάθει τη καινούργια γλώσσα, να αποκτήσει καινούργιους φίλους και να γίνει γενικά αποδεκτός στην νέα πατρίδα. Ο παίκτης βιώνει τις εμπειρίες των προσφύγων οι οποίοι συχνά έρχονται αντιμέτωποι με διακρίσεις και ξενοφοβικά σχόλια και τις δυσκολίες τους μέχρι να βρουν δουλεία και γενικά να ξαναδημιουργήσουν τη ζωή τους.

(β) Το δίκτυο δεδομένων απαρτίζεται από μία σειρά άρθρων, ταινιών μικρού μήκους και φωτογραφιών, τα οποία επεξηγούν όλες τις πτυχές που μπορεί να προκύψουν από το παιγνίδι. Μία ποικιλία θεμάτων καλύπτεται, εκτός από το προσφυγικό και το άσυλο, όπως ανθρώπινα δικαιώματα, στερεότυπα και προκαταλήψεις. Κάποιο υλικό, αναφέρεται συγκεκριμένα και στην Κυπριακή πραγματικότητα όσον αφορά το άσυλο- π.χ. άρθρο το οποίο επεξηγεί τη διαδικασία ασύλου στην Κύπρου, άρθρο για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες καθώς επίσης και συνεντεύξεις από πραγματικούς πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο που διαμένουν στην Κύπρο.
Ο παίκτης μπορεί να έχει πρόσβαση στο δίκτυο δεδομένων οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια του παιγνιδιού είτε για να βρει τη σωστή λύση στο παιγνίδι είτε για να διευρύνει τις γνώσεις του στα επί μέρους θέματα που αγγιζει το παιγνίδι.

(γ) Το τρίτο μέρος – οδηγός για δασκάλους- περιλαμβάνει μία σειρά ασκήσεων και δραστηριοτήτων (π.χ. ομαδικές συζητήσεις, βιωματικά εργαστήρια κλπ) που μπορούν οι δάσκαλοι να εντάξουν στο πρόγραμμά τους.

Η μεταφορά του παιγνιδιού στα Ελληνικά (www.taxidifygis.org.cy) παρουσιάστηκε σε ειδική εκδήλωση για πρώτη φορά στις 20 Ιουνίου 2007, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων.

Τα έξοδα για τη μεταφορά του παιγνιδιού από τα Γερμανικά στα Ελληνικά καλύφθηκαν από την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου και από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.

Σχεδόν όλα τα ΜΜΕ κάλυψαν την παρουσίαση του παιγνιδιού, ενώ ραδιοφωνικοί σταθμοί που είναι δημοφιλείς ανάμεσα στη νεολαία διαφήμιζαν για συγκεκριμένη χρονική περίοδο το παιγνίδι και φιλοξενούσαν το σχετικό banner του παιγνιδιού στην ιστοσελίδα τους. Επίσης, στάλθηκαν ενημερωτικά φυλλάδια και αφίσες σε όλα τα κέντρα νεολαίας, σε κατασκηνώσεις νέων, σε προσκοπικές οργανώσεις και βεβαίως προς όλα τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δημόσια και ιδιωτικά. Από το σχολικό έτος 2007 μέχρι το τέλος του 2008, η UNHCR Κύπρου σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας, διοργάνωσε εργαστήρια σε 60 δημόσια σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όπου οι μαθητές έπαιξαν με τη UNHCR το παιγνίδι στις τάξεις τους και ταυτόχρονα τους δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσουν θέματα προσφύγων, ασύλου και μετανάστευσης. (http://www.flickr.com/photos/unhcr-cyprus/collections/72157609330323832/ ).

"The impact on Cyprus of the humanitarian crisis in Iraq." by UNHCR Representation in Cyprus

2009-05-21T10:39:00.000+03:00

Written in July 20th 2007 by UNHCR Representation in Cyprus

Every day people witness the escalating violence in Iraq on their TV and computer screens.

“Iraqis who are unable to flee the country are now in a queue, waiting their turn to die”. This is how one Iraqi journalist summarizes conditions in Iraq today, where it is estimated that 2 million Iraqis have fled Iraq while 2 more million are displaced internally.

How many Iraqi refugees have actually fled to Cyprus?

From 2006 until July 2007, 225 Iraqis applied for asylum in Cyprus, while the total number of Iraqis waiting for a decision on their claim was approximately 250 in July 2007.

From 2005 until July 2007, 9 Iraqis have been recognized as refugees, while 107 have been granted subsidiary protection status.

Refugee status or subsidiary protection

Halil (*) and his family fled Iraq in order to save their lives. They arrived in Cyprus where they were granted subsidiary protection after they applied for asylum. Halil had been working in Baghdad as a security officer for an international organization and he had been specifically targeted for this. It was not the fact that his life was in danger at every moment, not that his kids were almost everyday witnessing bomb explosions, not even when his uncle was murdered in front of his eyes that he realized that he had no other option than to flee. When his son was attacked by insurgents, the decision was taken: “I knew , I had to get my self out of Iraq; it was my duty to save my family".

Similarly, Hymoud(*) left Iraq because he had a threatening letter from the militants to leave the country as soon as possible as he was a soldier at US- coalition army in Baghdad.

Under the 1951 Refugee Convention and the Cyprus Refugee Law, refugee status is granted to people who face individual fear of persecution because of who they are or what they believe (i.e. because of well founded fear due to reasons of race, or nationality, or religion, or political opinion, or membership in a particular social group) , whereas subsidiary protection is afforded usually to persons who flee generalized violence or war conditions which could affect anyone indiscriminately in any particular country torn by war or violence.

Do Iraqis in Cyprus enjoy the right to a dignified life?

Whether refugee status or subsidiary protection** what really matters for Iraqis is that they are able to rebuild their lives, given the deteriorating situation back in their homeland and the uncertainty as to when it will be safe for them to return.
Halil and his family have been living in Cyprus under destitute conditions as until now their right to work was severely restricted.

“If I’m not allowed to work, what do I do 24 hours a day? I am used to work all my life. Without a job I am only getting crazy. I am only wondering if I have done something very wrong in my life to deserve that both in Iraq and here my life is like hell. I don’t understand which my big sin is… My father covered my needs as a child and I am to provide for the needs of my children… How will I be able to provide a better future for my family?” Halil wonders, only to conclude that if current situation continues “I don’t have any other option than going back to Iraq, even if that will mean death…May God have mercy on me and my family”
Hymoud has not been living under better conditions either. “I gave most of my savings (3000 USD) to a smuggler to take me to the E.U. to get peace of mind…” Hymoud said who reached eventually Cyprus but not the desired peace of mind.

Not allowed to work and unable to go into another country, Hymoud is struggling to cope with the anxiety and uncertainty that his future holds.

New law – new hope?

Before the recent amendment (July 2007) of the refugee law, the right to work of subsidiary protection holders was restricted in the sectors of agriculture and animal production for the first year of their stay.

“After so much we have endured back in our country, why should we be restricted to work in sectors that we have never worked before? Some of us had been university assistants, military officers, artists, teachers… We did not come here by choice; we only wanted to save our lives and this is the protection we get?” he says and adds “In Iraq we believe very much in education. If we are to be sent in rural areas to work, how will our kids receive education?” Halil says

The new law that was published in the Official Gazette of the Republic in July 2007 aiming at transposing, among others, the EU Qualification Directive of 2004, provides that persons granted subsidiary protection will have the right to work subject to the prevailing needs and priorities of the labour market, which will be decided by the Minister of Interior together with the Minister of Labour and social partners and published in the official Gazette of the Republic.

In August 13, a decree was published stating that during the first year from the granting of the subsidiary protection status, its holders will be entitled to work in many more sectors in addition to agriculture and animal husbandry. The sectors include, manufacture, fabrication, trade repairs, construction as well as other activities.

After the 12 month period subsidiary protection holders get the same rights as refugees as regards the right to work, i.e. in any wage earning activity or liberal profession subject to the rules in force as concerns public service, the profession and recognition of diplomas.

Although the new law substantially enhances the working rights of subsidiary protection holders for the first year, in UNHCR’s view there is no valid reason to treat beneficiaries of subsidiary protection differently from Convention refugees as regards access to employment.

Situation in other EU countries

Despite a commitment to an EU-wide common asylum system, countries in Europe apply very different standards of treatment to asylum seekers.

Although most industrialized countries have so far refrained from returning those Iraqis to whom they deny any positive status, the result is a large number of people living in a legal limbo. In certain countries rejected asylum seekers from Iraq are allowed to stay for the time being as “tolerated persons”, without having access to any social rights, while in other countries they live from hand to mouth from one day to the next, as no decision on Iraqi cases have been reached for many years.

Other countries however accord refugee status*** to the majority of Iraqis who have sought protection in their countries. In Hungary, for example, in 2007 Iraqis were mainly recognized as refugees, while in 2006 they were granted either subsidiary protection or refugee status. As regards the right to work of the holders of subsidiary protection, they enjoy a preferential treatment compared to other third country nationals.

Similarly, in the Czech Republic the majority of the Iraqis in 2007 were recognized as refugees and as regards the right to work of subsidiary protection holders, they are granted work permits regardless of the situation of the labour market.
France allows subsidiary protection holders to work almost in all sectors while Romania grants them equal working rights as citizens.

Iraqis need our unequivocal protection

Increasing numbers of Iraqis are now fleeing escalating sectarian, ethnic and generalised violence that claims an average of 100 lives a day. Today Iraqis are abandoning their homes in Iraq at a rate estimated at 60,000 a month.
Approximately two million Iraqis have fled to Syria, Jordan and other Middle Eastern countries. Only 22,000 Iraqis lodged asylum applications in industrialized countries in 2006**** a number that represents less than half of the 52,000 asylum requests made by Iraqis in 2002 – before the war and subsequent collapse of the security situation in Iraq.

Objectively speaking this is not because the situation inside is Iraq is better now than it was in 2002, but according to most refugee advocates the main reason is that restrictive policies in many industrialized countries are either making it very difficult for potential refugees to get there, or – when they do – deterring them from applying for asylum.

The reality is that the numbers of Iraqi people who finally manage to escape are evidently small compared to the scale of the humanitarian crisis taking place in Iraq. Governments of industrialized countries (including Cyprus) are therefore encouraged to provide effective protection to these people.

UNHCR’s Europe Director Pirkko Kourula underlined the fundamental principles: “The legal and moral obligations to protect refugees and asylum seekers still exist,” she said, “and many Iraqis are right now in dire need of that protection. Most of them will never set eyes on Europe, or any of the other industrialized countries, but those who do deserve our respect. More than that, they need our clear, unequivocal protection."

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* All names have changed
** Recognised refugees under the Cyprus law enjoy a wider set of rights than persons granted subsidiary protection. In particular, recognised refugees have the same rights as Cypriots as regards for example the right to work.
*** In its latest advisory on Iraq (December 2006) UNHCR, in view of the “generalized violence” in which “massive targeted violations of human rights are prevalent”, recommended that asylum seekers from Iraq should be favorably considered as refugees under the 1951 Refugee Convention or, failing that, be granted a complementary (or subsidiary) form of protection (unless, of course, the person in question is ‘excludable’ because of their past involvement in war crimes, crimes against humanity or other similarly serious crimes).
**** Some 9,000 applications or almost half of the 22,200 Iraqi applications (47%) were submitted in Sweden. The Netherlands received 2,800 claims, while Germany and Greece recorded 2,100 and 1,400 applications respectively.

Refugee issues in Cyprus

2009-05-20T12:02:00.000+03:00

Cyprus has been a destination for a consistently increasing number of immigrants, regular and irregular. According to national sources, the estimated number of irregular migrants in Cyprus is 50,000. Cyprus enacted refugee national legislation in January 2000 and its asylum institutions started conducting Refugee Status Determination (RSD) in 2002. In 2007, 6,784 persons submitted asylum applications and from January until September 2008, 2,994 persons applied for asylum. The number of the asylum-seekers pending to be examined at the end of September 2008 was 8,691. Cyprus continues to rank first among the industrialized countries in the per capita number of asylum applications.

In principle, asylum-seekers are not denied access to Cyprus. Most asylum-seekers, however, do not try to enter the country through official channels, in order to avoid the risk of not being admitted. While the Asylum Service (the first instance body that examines asylum applications and the coordinating body on asylum seekers’ issues) has done considerable progress in setting up the structures and the processes to ensure quality decisions, the reality remains that the number of Eligibility Officers (EOs) against the number of applicants is still objectively insufficient. This is clearly substantiated by the fact that at the end of September 2008, there were 8,691 cases pending to be decided.

Other problems related to refugees issues in Cyprus are the following:

- There is neither legal aid nor lawyer networks that provide legal aid for free. Coverage by NGOs is insufficient.
- The high number of asylum applicants has caused difficulties to the welfare to provide for the minimum reception conditions as set out in the Reception Condition Regulations of 2005.
- Labour offices are to refer asylum seekers to jobs but the number of referals is very low.
- Integration programs such as language and vocational training, appear to be insufficiently disseminated among asylum seekers and refugees. Moreover, the practical difficulties faced by refugees are not sufficiently taken into account when it comes to the organization of such programs.
- There are no alternatives to administrative detention.
- There is only one reception center in the country with a limited capacity to 80 people.

written by UNHCR Representation in Cyprus

“Beggars for money or beggars for life?”

2009-05-20T11:04:00.000+03:00

Τhe title of an article in the daily press a few weeks ago was quite alarming: asylum seekers (which the writer confusingly referred to as illegal migrants) from Iraq are on a daily basis begging for money from shop owners and people at main streets in Larnaca, while at the same time they are being hosted – at Government’s expense- at nearby hotels.

Asylum seekers, not being entitled to work, have under the refugee legislation the right to receive public allowance, so why were they begging? UNHCR through an NGO partner, the Future World Center, referred the issue to the Welfare office in Larnaca. Although such allegations had been made to the office by citizens, the welfare office was not aware of particular asylum seekers begging. “There might be people who are begging, but the people in the streets cannot know their status [i.e. if they are asylum seekers]” one welfare officer told the UN refugee agency.

A UNHCR team went to see with its own eyes. On that particular day, those alleged beggars were not there – at least at the streets named in the article. The team also went to visit one of the hotels where asylum seekers are staying, but no beggars were there either.

The UN refugee agency saw instead ordinary people, all asylum seekers from Iraq, most of them of Palestinian origin, from 18 to 55 years old.

Forced decision to leave

‘Nobody wanted to leave Iraq but we had to. All of us have at least one person in our families who died because of the endless bloodshed there [Iraq]. We were expecting our turn to die’ says a 32 year old doctor, who had been threatened by a fundamentalist Islamic group.

The sad reality described by the young doctor gave the chance to a 50-year-old father to tell his own tragedy: “I lost my 17-year-old son, who got really sick because of the trauma he suffered from the war…”, he said in agony for his 13 years old son, who is also severely traumatised and needs an urgent psychological care, after seeing his brother dying and after witnessing the kidnapping of his father.

Among Iraqi refugees there is widespread depression, anxiety and post-traumatic stress disorder, as indicated by a recent UNHCR survey, conducted among Iraqi refugees in Syria. This is linked to terrors endured before they fled Iraq : air bombardments, shelling or rocket attacks, car bombings, interrogation or harassment as well as torture by militias or other groups, including death threats are abnormal life experiences capable of causing a wide range of physical and psychological suffering.

While waiting for the decision on their asylum applications

In Cyprus, the examination of an asylum application may take 3 or more years.
The 32 year old doctor applied one year ago, but he has not been called for an interview. ‘I called the Asylum Service twice in January. They told me that by February they would invite me for an interview, but I’m still waiting’

“We want to move on with our lives. Life is put on pause until the asylum application is examined. It should be speedier so that we can take our decisions; to start working and rebuild our lives or go back, even if that would mean death. …’

Right to work?

The refugee legislation provides that asylum seekers have ‘... the right to apply for work permit or a public allowance under the relevant laws’

While waiting for the examination of their claim, asylum seekers are not allowed to work during the first 6 months after their arrival. Thus, during this period in which they are fully prohibited from working, they are entitled by EU law to be provided with at least, housing, food and clothing needs; the cost of these needs is to be covered by the public allowance that the Welfare office has to pay.

Not having the option to work, not having any other financial resources other than their lifesavings which are running out, all the some 50 Iraqi we met at this hotel applied to the welfare office for the public allowance:
“We are very well educated; we are engineers, architects, doctors, teachers, merchants, students. Why do we have to seat all day and be paid? We are not used to this kind of life. Why is the Cyprus Government not using us? We can contribute to the society and at the same time earn our own living and be able to live as we used to. Why are we being put in the margin? We did not commit any crime’ says a 30 year-ole engineer, who received his first public allowance after three months he applied.

Public allowance is not granted automatically upon the application for asylum. Asylum seekers need to apply to the welfare office and the examination of the application usually takes between 3-6 months, thus for this period asylum seekers are left without income.

According to a welfare officer, “all asylum seekers who are residing at hotels receive their benefits… [despite the delays]”.
Given the prohibition to work for the first six months and the EU law, all asylum seekers should be automatically granted with a welfare benefit, so as to be able to cover their basic housing, food and clothing needs. Therefore, the some 6,700 persons who applied for asylum in 2007 should all have been automatically provided with a welfare benefit for the first six months of their stay.

Despite the prevailing public opinion that all asylum seekers are receiving public allowance, the report of the General Auditor revealed that only 679 non-Cypriots (a category that does includes not only asylum seekers, but also refugees as well as other non-asylum related citizens) received public allowance in 2006. During 2006 some 4,500 persons applied for asylum.

Restrictive right to work after the 6 months

After the first six months, asylum seekers are allowed to work but only in the sectors of agriculture and farming.

“Why should I work in the agriculture sector? Some civil servants keep telling us to go back; there is no future for you here. If I go back I may die, but I prefer to die instead of being put in the corner and being forced not to work or to do a particular job which I’ve never done before” asks the young doctor, questioning the rationale of this restrictive labour policy.

The restrictive labour policy as regards the right to work of asylum seekers was condemned by the Ombudsperson in its recent report as one violating the labour principle of equal treatment of employees and a policy that forces a large group of foreigners of a particular legal status to work in the most adverse job sector, with wages which no unskilled local worker would accept. Ombudsperson viewed this policy as a deterrence measure of asylum applicationσ and as such as a policy that does not serve a lawful objective.

Right to be treated with respect

UNHCR didn’t need to ask them whether they were begging; it was obvious that they were not. We asked them if they knew about any Iraqi refugees in Larnaca who had been begging, but they didn’t: “We know many Iraqis who are staying in other hotels in Larnaca and nobody is begging” the young doctor told UNHCR.

“We come from a very rich country with so many opportunities and we are condemned to be caught in such tragic circumstances," one refugee told the UN refugee agency. "I hope things will improve, that peace will return and that we can finally go home." said the young doctor whose promising future had to be suspended because of being Sunni Muslim.

In the meantime they only want to be treated with dignity. “[Local] People are looking down to us. What have we done in order to deserve disrespect? The other day I went into a shop and the owner prevented me from entering his store. People think that we are criminals. But we are not; we are refugees, trying to gain back our lives…” says the doctor.

UNHCR estimates more than 4.5 million Iraqis have left their homes, many in dire need of humanitarian care. Of these, some 2.5 million Iraqis are displaced internally, while more than 2 million have fled to neighbouring states, particularly Syria , which hosts more than 1.5 million refugees and Jordan.

Α much smaller number managed to arrive in the industrialized countries, only 1%. Sweden was the first recipient of Iraqi asylum seekers in 2007.Cyprus hosts some 200 asylum seekers from Iraq and some 360 Iraqis more who have been recognised as being in need of international protection.

written in 2007 by UNHCR Representation in Cyprus

Einstein Poster - UNHCR collaboration with Nicosia Bus Company

2009-05-17T13:30:00.001+03:00

“A bundle of belongings isn’t the only thing a refugee brings to his new country… Einstein was a refugee”

This is the reading of a UNHCR poster with Einstein’s portrait that currently travels with Nicosia buses, reminding us that refugees can contribute in all sorts of ways to the hosting society if they get a second chance to rebuild their lives in their new country.
A reading that is calling everyone – State, individuals, private corporations - to approach refugees not as a burden to the society but as persons with their own skills, energy and talent able to complement and enrich anyone who responds to their call for inclusion; the corporation that offers them employment, the individual who offers them a warm smile and eventually the country that offers them asylum.

Responding to this call, the Nicosia Bus Company, agreed to spread this message by displaying UNHCR Einstein posters on 35 Nicosia buses for 4 months. By showing its human face and engagement in socially sensitive issues, the pioneering company joined UNHCR’s efforts in enhancing awareness and sensitivity on refugee issues from January 2009.

One of the misperceptions surrounding refugee issues is that refugees are a burden to the hosting society. Certainly, the example of Einstein as well as other prominent refugees, such as Isabel Allende, Bertolt Brecht, Sigmund and AnnaFreud, Rudolf Nureyev, dispel this myth.

But not only prominent refugees want and are able to contribute.

If States adopt appropriate integration programmes, if societies welcome refugees and give them the opportunity to work and become part of the society then like anyone else, refugees will produce goods, provide services, spend their wages and pay taxes, thus contributing to the wealth and diversity of the countries they settle in.

Building public awareness and calling for active engagement of everyone is an indispensable prerequisite for effective integration of refugees and an integral part of UNHCR’s work. Only if the local population has an understanding of the reasons why refugees are forced to flee and why refugee protection is a moral and legal obligation of all European countries, populations will strive to create an environment and the conditions within which refugees can actually rebuild their lives.

UNHCR Representation in Cyprus has undertaken a number of other public awareness projects , such as the website refugee game Taxidi Fygis for students, parents and teachers, the HOPE campaign in 2006 and the on going photographic exhibition “PROTECTION: What refugees need”. For more information one can visit UNHCR in blog at http://unhcr-cyprus.blogspot.com/ .

Similar bus campaigns that have been successfully used in other cities like Athens and Madrid can be positive not only in terms of awareness raising but also in improving the aesthetic feel of our industrialized cities, with colours, friendly faces, hope and inspiration.

You can find a link presenting a few other prominent refugees here.

UNHCR Representation in Cyprus
March 2009

EXECUTIVE SUMMARY ON INTEGRATION

2009-05-17T10:05:00.002+03:00

This document is concerned with refugee integration in the specific location of Cyprus. A refugee integration policy by the Cypriot administration has been found to be virtually non-existent. This fact led the UNHCR Representation in Nicosia to undertake the present preliminary study with the aim of making suggestions to the Government of the Republic of Cyprus for the development of an integration policy for refugees and on how to carry out concrete refugee integration efforts.

The study is set up as follows: Chapter 2 introduces the concept of integration, establishes a working definition and its rationale, and the relevant policy context in the EU and Cyprus. Chapter 3 establishes a framework of key elements of integration, after discussing other countries’ experience with migration and integration for comparison, as they have been laid out by the academia and practice. Two short sections on conditions and indicators of integration follow. Chapter 4 is the central part of the study. It analyzes the Cypriot context and it reviews the most pressing needs identified to achieve refugee integration in Cyprus. Chapter 5 gives concrete recommendations for refugee integration in a number of fields. The recommendations are informed by the key elements of integration, an analysis of other countries’ experiences, as well as Good Practice examples concerning integration. They are based on the analysis of the particular Cypriot experience with migration and refugees in order to ascertain that proposed integration measures will be effective and feasible for Cyprus.

Integration is a dynamic two-way process involving rights and obligations on the part of the refugees as well as of the host society; moreover integration is a multidimensional process with legal, economic, social and cultural prerequisites and implications. It is important to remember that integration is a natural process that has always happened, but as refugees face unique barriers to integration, they need to be assisted in their efforts.

Integration consist of an integral part of refugee protection, and can – if managed in the right way – benefit not only refugees, but host societies as well, in promoting economic and cultural diversification needed to avoid stagnation in the future. In the light of recent security concerns, the need for social cohesion in European societies has been emphasized.

The key prerequisite is to formulate a comprehensive integration strategy for third-country nationals taking into account the special needs of refugees. Further efforts are needed to enhance Cypriot society’s ability to adapt to diversity and multiculturalism; regarding refugee integration there is a strong need to inform the general public, civil servants and teachers about rights and obligations of refugees.

Concrete measures proposed for promoting refugee integration include language courses, education and training of refugees and measures facilitating their access to employment, housing and welfare services. In a broader scope, efforts aimed at strengthening civil society would be highly desirable through support and funding of civil society organizations (NGOs) concerned with refugees and their integration.

UNHCR Cyprus March 2009

*For the full report please contact our office

Prominent refugees

2009-05-15T10:27:00.000+03:00

Discover short biographies of refugees or former refugees who have achieved special status within a community due to their achievements, or because they have overcome hardship to build a new life.

Political personalities

Sitting Bull (1831- 1890)
Tatanka Yotanka, also known as "Sitting Bull", is probably the most famous Indian Chief in American history. It is not widely known that he spent four years as a refugee in Canada. Sitting Bull was the political, military and spiritual leader of the Sioux tribe.

Madeleine Albright (1937 - )
Albright was a refugee whose family fled Czechoslovakia, first from the Nazis and later from the Communists. Albright, though, went on to become the 64th United States Secretary of State in 1997 after unanimous confirmation by the U.S. Senate. She was also the first female Secretary of State.

Thabo Mbeki (1942 -)
Veteran anti-apartheid campaigner Thabo Mbeki spent years abroad before presiding over South Africa's transition to majority rule and following in the footsteps of Nelson Mandela to become President of South Africa. Mbeki was forced to leave the country in 1962 and made an asylum application to Zimbabwe, from where he remained activ until his return to South Africa in 1990.

Ayaan Hirsi Ali (1969 - )
Ayaan Hirsi Ali, writer and politician, was born in Somalia. She got famous for her struggles against the fanatic part of Islam. When she was eight her family left Somalia for Saudi-Arabia, then Kenya and in 1992 she obtained political asylum in the Netherlands. In 2003 she was elected in the Dutch lower house. Now she works for the American Enterprise Institute and writes a lot about human rights and religious questions.

Dalai Lama (1935 - )
The 14th Dalai Lama is the symbol for human rights in Tibet. He is the head of the government-in-exile, based in Dharamshala, India. Tibetans traditionally believe him to be the reincarnation of his predecessors, he is the spiritual leader. On 10 December 1989 the Dalai Lama was awarded the Nobel Peace Prize.

Intellectuals

Victor Hugo (1802 -1885):
Victor Hugo is one of the greatest writers France has ever known. His best-known novels are “Les Misérables” and “Notre-Dame de Paris”. When he became active in the political arena, he was forced to flee. Hugo first tried to flee to Belgium, but was refused. So he decided to settle on the Channel Islands. After 20 years of exile Hugo finally saw Paris again. The crowds shouted: “long live Victor Hugo”!

Karl Marx (1818 – 1983):
The famous philosopher was expelled from Paris at the end of 1844. He moved to Brussels where he was permitted greater freedom of expression than any other European state. His most famous work is “das Kapital”. He is one of the most important founders of communist political thought.

Sigmund Freud (1856 - 1939)
Founder of psychoanalysis, Freud had to flee to London in 1884. He had to go after having lived in Austria for 79 years. When Hitler's army attacked Austria, proclaiming union with Germany, Freud had to go because of his Jewish background.

Albert Einstein (1879 - 1955)
In 1933, Einstein, a prominent German scientist, was accused of treason by the Third Reich. He then sought refuge in the United States.
In 1919, Einstein's theory that gravity was equivalent to mass was confirmed by research into solar eclipses. He was idolised in the popular press through titles such as : "Revolution in Science - New Theory of the Universe - Newtonian ideas overthrown." In 1921, Einstein received the Nobel Prize.

Thomas Mann (1875 – 1955)
Thomas Mann became famous through his classic novel "Buddenbrooks" (published when he was just 25) and he then received the Nobel Prize in 1924 for his work "The Magic Mountain". Beside his literary credits, Mann stands out as one of the most vocal German critics of Nazism. He fled first to Switzerland and then to the USA, before going back to Switzerland for the end of his life.

Vladimir Nabokov (1899 – 1977):
Nabokov is one of the most famous literary figures of the 20th century. In 1919 he fled the Red Army by going to England, where he enrolled at Cambridge University. He travelled with his wife to Berlin, but had to flee again in 1937 because of the Nazi’s. As an American citizen he wrote his famous book Lolita. Due to the general storm of moral opposition, he moved again to Switzerland.

Anne Frank (1929-1945)
Anne Frank was a German Jewish girl, born in the city of Frankfurt am Main in Weimar, Germany. She lived most of her life in or near Amsterdam, in the Netherlands, hidden from the army. She gained international fame posthumously following the publication of her diary which documents her experiences hiding during the German occupation of the Netherlands in World War II.

Hannah Arendt (1906 – 1975)
Philosopher Hannah Arendt, the author of "The Origins of Totalitarianism" and "The Banality of Evil", had experienced the rise of the Nazis and was part of the large Jewish diaspora that fled Nazi Germany before World War II. She dedicated much of her time and writings to the Jewish culture and taught political theory in Princeton, Berkeley, the University of Chicago and Columbia.

Karl Popper (1902 – 1994)
Austrian-Jewish philosopher, who went to New-Zealand to escape Nazism. He is considered one of the most influential philosophers of science of the 20th century, and also wrote extensively on social and political philosophy.

Milan Kundera (1929 - )
In 1967, Milan Kundera published his first novel, "The Joke", a satire on Czechoslovakian-style Stalinism. Needless to say, the authorities did not find it funny, and as Kundera refused to be silenced, he was fired from his job and ultimately forced to live abroad. He chose France, where he was appointed professor until 1979 and where he still lives today.

Artists

Frédéric Chopin (1810 – 1849)
Passionate, tragic, melancholic and patriotic, the great 19th-century composer Frédéric Chopin dreamed of freedom for Poland. After the war broke out in Poland, he stayed in France where he created his mazurkas, polonaises and nocturnes, thereby immortalising the folk music and sounds of Poland as well as awakening French consciousness to the Polish struggle.

Marlene Dietrich (1901 – 1992)
Actress and singer Marlene Dietrich was a living legend, famous for performances in movies such as "Blue Angel" and "Touch of Evil". Born in Germany, she was one of the most prominent political refugees of her generation, speaking out against Hitler and singing for the US troops in World War II.

Jacky Chan (1954 - )
Jacky Chan was born in Hong Kong and became a famous actor and stunt maker in a lot of popular American movies. He is known for his acrobatic fighting style and comic timing. Jacky Chan fled to the United States after being threatened with death by the Triads, the Chinese underground society.

M.I.A (Ms. Arulpragasam) (1975 - )
Grammy winning rapper/musician M.I.A, first left Sri Lanka as a refugee from an ongoing civil war, when she was nine, and moved to a housing project in London. She became world famous with her song Paper Plane used in the movie “Slumdog Millionaire”.

Gloria Estefan (1957 -)
Born in Cuba, the pop icon fled with her family to Miami, Florida, during the Cuban Revolution. She has won seven Grammy Awards, placing her among the most successful crossover performers in Latin music to date.

Wyclef Jean (1972 - )
Wyclef Jean, musician, producer and rapper, has sold more than 31 million albums throughout his career, alone and with The Fugees group. Wyclef moved with his family from Haiti to Brooklyn New York when he was nine. Jean has been active in his support of his native country and created the foundation Yéle Haiti to provide humanitarian aid and assistance to Haiti.

Bob Marley (1945 -1981)
Born to an English Jamaican father and Afro-Jamaican mother, Marley fled Jamaica for England in 1976 after a politically motivated attack. His album Exodus (1977) draws an analogy between the biblical story of Moses and the Israelites leaving exile and his own situation.

Mika (1983 - )
Born in Beirut in 1983 he was forced to flee war-torn Lebanon at just one year old moving first to Paris and eventually to London where he attended the Royal College of Music. In 2007, Mika won three awards, the most of any artist, at the World Music Awards.

Entrepreneurs

Sir Montague Burton (1985 – 1952)
Founder of Burton, one of Great Britain's largest chains of clothes shops, Montague Burton was a Lithuanian Jew refugee who came alone to England in 1900. After opening his first shop at the age of 15, he had four hundred shops, factories and mills, by 1929. His firm made a quarter of the British military uniforms during World War II and a third of demobilisation clothing. Burton made every effort to keep his staff happy - he had the largest works canteen in the world, along with a pre-welfare state health and pension scheme.

Michael Marks (1859 – 1907)
Founder of Marks & Spencer, Michael Marks was born in Poland of Jewish ancestry and emigrated to England as a young man. He moved to Leeds where a company called Barran was known to employ Jewish refugees like him. Famously, one of his stalls sold goods that cost only one penny with the slogan : “Don’t Ask the Price, It’s A Penny”.

Sources:

Prominent refugees – Refugees who made a difference. UNHCR website.
Top 8 famous refugees – Huffington Post website.
Refugee week – Yahoo website.

Αϊνστάϊν πόστερ- Συνεργασία UNHCR με την Εταιρεία Λεωφορείων Λευκωσίας

2009-05-13T11:21:00.000+03:00

«Ένα δέμα με λιγοστά υπάρχοντα δεν είναι το μόνο πράγμα που φέρνει μαζί του ένας πρόσφυγας στη νέα του χώρα.... και ο ΄Αϊνστάιν ήταν πρόσφυγας»

Αυτό αναγράφετε στις αφίσες της UNHCR που φέρουν το πορτρέτο του Αϊνστάιν -και που ταξιδεύει εδώ και δύο μήνες πάνω σε λεωφορεία στην Λευκωσία- υπενθυμίζοντάς μας ότι οι πρόσφυγες μπορούν να προσφέρουν με κάθε τρόπο στην κοινωνία που τους φιλοξενεί φτάνει μόνο να τους δοθεί η ευκαιρία να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους στη νέα τους πατρίδα.

Αυτά τα λόγια καλούν όλους –το κράτος, τους πολίτες, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις - να προσεγγίσουν τους πρόσφυγες όχι ως βάρος για την κοινωνία, αλλά ως άτομα που με τις δικές τους δεξιότητες, την ενέργεια και το ταλέντο τους μπορούν να συμπληρώσουν και να εμπλουτίσουν όποιους ανταποκριθούν στο αίτημά τους για ένταξη στην κοινωνία μας –εταιρείες που μπορούν να τους προσφέρουν απασχόληση, άτομα που προσφέρουν ένα ζεστό χαμόγελο και μια πατρίδα που τους προσφέρει το άσυλο.

Ανταποκρινόμενη στην έκκληση αυτή, η Εταιρεία Λεωφορείων Λευκωσίας, συμφώνησε να διαδόσει αυτό το μήνυμα τοποθετώντας αφίσες της UNHCR με το πορτρέτο του Αϊνστάιν σε 35 λεωφορεία στη Λευκωσία για 4 μήνες. Δείχνοντας έμπρακτα το ανθρώπινο της πρόσωπο και την ευαισθησία της σε σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα, η πρωτοπόρος αυτή εταιρία συνεισφέρει από τον Ιανουάριο του 2009 στις προσπάθειες της UNHCR για καλύτερη ενημέρωση και ευαισθητοποίηση σε θέματα (πολιτικών) προσφύγων.

Μία από τις λανθασμένες αντιλήψεις γύρω από αύτο το θέμα είναι ότι οι πρόσφυγες αποτελούν βάρος για την κοινωνία που τους υποδέχεται. Βέβαια, το παράδειγμα του Αϊνστάιν, καθώς και άλλων εξέχουσων προσφύγων, όπως η Isabel Allende, Bertolt Brecht, Sigmund και Anna Freud, Rudolf Nureyev, διαψεύδουν αυτό το μύθο.

Ωστόσο δεν είναι μόνο εξέχοντες πρόσφυγες που θέλουν και είναι σε θέση να προσφέρουν.

Αν τα Κράτη θεσπίσουν τα κατάλληλα προγράμματα ένταξης, αν οι κοινωνίες καλωσορίσουν τους πρόσφυγες και τους δώσουν την ευκαιρία να εργαστούν και να γίνουν μέρος της κοινωνίας, τότε οι πρόσφυγες- όπως οποιοδήποτε άτομο- θα παράγουν προϊόντα, θα παρέχουν υπηρεσίες, θα δαπανούν τους μισθούς τους και θα πληρώνουν φόρους, συμβάλλοντας έτσι στην ευημερία και την ποικιλομορφία των χωρών που εγκαθίστανται.

Η ευαισθητοποίηση του κοινού η οποία εχει ως στόχο την ενεργό συμμετοχή όλων, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την αποτελεσματική ένταξη των προσφύγων στην κοινωνία, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του έργου της UNHCR. Όταν ο τοπικός πληθυσμός γνωρίσει τους λόγους για τους οποίους οι πρόσφυγες είναι αναγκασμένοι να να αναζητήσουν καταφύγιο και αντιληφθεί οτι η προστασία των προσφύγων είναι μια ηθική και νομική υποχρέωση όλων των ευρωπαϊκών χωρών, τότε όλοι θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον και τις κατάλληλες συνθήκες κάτω από τις οποίες οι πρόσφυγες μπορούν πράγματι να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους.

Η Αντιπροσωπεία της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο έχει κάνει μια σειρά από δραστηριότητες ευαισθητοποίησης, όπως το διαδυκτιακό παιχνίδι «Ταξίδι Φυγής» για μαθητές, γονείς και δασκάλους, την εκστρατεία «Ελπίδα» το 2006, καθώς και τη τρέχουσα φωτογραφική έκθεση «Προστασία: Αυτό Χρειάζονται οι Πρόσφυγες». Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το blog της UNHCR στο http://unhcr-cyprus.blogspot.com/.

Παρόμοιες εκστρατείες λεωφορείων που έχουν γίνει επιτυχώς σε άλλες πόλεις όπως η Αθήνα και η Μαδρίτη, προσφέρουν όχι μόνο στον τομέα της ευαισθητοποίησης, αλλά συμβάλουν και στη βελτίωση της αισθητικής των βιομηχανικών πόλεων, με χρώματα, φιλικά πρόσωπα, ελπίδα και έμπνευση.

Αντιπροσωπεία της UNHCR στην Κύπρος, Μάρτιος 2009

Leaving Microsoft to Change the World: An Entrepreneur's Odyssey to Educate the World's Children by John Wood, HarperCollins Ltd 2008

2009-04-27T16:22:00.008+03:00

This is an engaging book that demonstrates active and responsible citizenship. Leaving Microsoft to Change the World chronicles John Wood's struggle to find a meaningful outlet for his managerial talents and entrepreneurial zeal. For every high-achiever who has ever wondered what life might be like giving back, Wood offers a vivid, emotional, and absorbing tale of how to take the lessons learned at a hard-charging company like Microsoft and apply them to one of the world's most pressing problems: the lack of basic literacy. "Just think what would happen if a couple of hundred people followed his example" (Bill Clinton)

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

2009-04-10T12:44:00.003+03:00

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Καλημέρα σας. Εκ μέρους της Αντιπροσωπείας εδώ στην Κύπρο της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες σας ευχαριστώ κι εγώ με τη σειρά μου, που με προσκαλέσατε σ’ αυτήν την ημερίδα.

Ζούμε σήμερα σε μία εποχή όπου εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο μετακινούνται από τις γενέτειρές τους. Υπολογίζεται ότι 200 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν εκτός της χώρας καταγωγής τους. Άλλοι κατόπιν επιλογής τους και άλλοι χωρίς την επιλογή τους, άλλοι αναζητώντας μία καλύτερη ζωή, μία καλύτερη δουλειά, άλλοι κυνηγώντας ευκαιρίες εκπαίδευσης. Όμως για πολλούς, το να αφήνουν τα σπίτια και τις πατρίδες τους, δεν αποτελεί επιλογή. Οι πρόσφυγες, είναι αυτοί που φεύγουν ενάντια στη θέλησή τους, κυνηγημένοι από τα χωριά, από τις πόλεις τους, από τις πατρίδες τους, που χωρισμένοι πολλές φορές από τις οικογένειές τους, λόγω των συγκρούσεων ή των διώξεων, μετακινούνται με μόνο ζητούμενο να σώσουν τη ζωή τους.

Εδώ και 5 χρόνια το θέμα του ασύλου και των προσφύγων αποτελεί μέρος της δημόσιας συζήτησης και στην Κύπρο. Μίας δημόσιας συζήτησης η οποία επικεντρώνεται στο θέμα της λαθρομετανάστευσης και της πάταξης του φαινομένου χωρίς να γίνεται αναφορά στο αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ανάμεσα στους ανθρώπους που διακινούνται στις μέρες μας χωρίς έγγραφα βρίσκονται και πρόσφυγες. Αντί η προσοχή της κοινής γνώμης να στρέφεται στο γεγονός αυτό, το όλο θέμα του ασύλου εστιάζεται στο ότι καταφθάνουν «παράνομα» (χωρίς να γίνεται αναφορά στους λόγους), ότι η συντριπτική πλειοψηφία δεν είναι πραγματικοί πρόσφυγες και κάνουν κατάχρηση των διαδικασιών ασύλου, ότι όλοι «αυτοί» θα αλλάξουν τη δημογραφία του τόπου «θα μας πάρουν τις δουλειές μας» κ.ο.κ. Διαβάζουμε και ακούμε για λαθρομετανάστες από το Ιράκ, για παράδειγμα, ενώ περίπου πέντε εκατομμύρια Ιρακινοί έγιναν πρόσφυγες και αναζήτησαν την προστασία, είτε μέσα στην ίδια τους τη χώρα ή και εκτός των συνόρων της χώρας τους. Άνθρωποι, οι οποίοι μη έχοντας άλλο τρόπο διαφυγής από τη δίωξη καταφεύγουν σε αδίστακτους λαθρέμπορους των οποίων το κύριο μέλημα είναι το κέρδος και όχι η ασφάλεια των «πελατών τους».

Ποια είναι η αλήθεια λοιπόν γύρω από το θέμα των προσφύγων

Ύστερα από μισή δεκαετία πτωτικής τάσης στον αριθμό των προσφύγων, ο εξαναγκαστικός εκτοπισμός, δυστυχώς, άρχισε και πάλι να αυξάνεται παγκοσμίως. Πρόσφυγες από όλα τα μέρη του κόσμου - από Σουδάν, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, είναι μόνο μερικές από τις χώρες καταγωγής των μεγαλύτερων προσφυγικών ομάδων. Στο τέλος του 2007, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο αριθμός των προσφύγων αυξήθηκε και έφτασε τα 37,4 εκατομμύρια εκτοπισμένων παγκοσμίως: 11,4 εκατομμύρια είναι πρόσφυγες, άνθρωποι που αναγκάστηκαν να περάσουν εθνικά σύνορα και να αναζητήσουν προστασία σε άλλες χώρες, και 26 εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισμένοι πληθυσμοί (δηλ. πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, όπως στο Ιράκ, στο Νταρφούρ, στην Κολομβία, κ.ο.κ.) Δυστυχώς, υπάρχουν δυσοίωνα σημάδια ότι θα δούμε στο μέλλον περισσότερους ανθρώπους να αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις περιοχές/ χώρα καταγωγής τους.Οι περισσότεροι πρόσφυγες που εγκαταλείπουν τη χώρα τους βρίσκουν καταφύγιο, κυρίως, στις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, στην Αφρική και στην Ασία και σε μικρότερη κλίμακα στην Ευρώπη. Οι 10 κυριότερες χώρες υποδοχής προσφύγων είναι το Πακιστάν, Ιράν, ΗΠΑ, Συρία, Γερμανία, Ιορδανία, Τανζανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Κίνα , Τσαντ. Η Κύπρος, λόγω της γεωγραφικής της θέσης καθώς και λόγω της ιδιότητάς της ως πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2004, δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη από το διεθνές φαινόμενο της μετακίνησης μικτών μεταναστευτικών ομάδων, περιλαμβανομένων των προσφύγων. Το Νοέμβριο του 2008, εκκρεμούσε η εξέταση των αιτήσεων ασύλου 8.570 ατόμων (αιτητών ασύλου, από τους οποίους κάποιοι θα αναγνωριστούν ως πρόσφυγες και κάποιοι όχι, αλλά μέχρι να εξεταστεί η αίτησή τους είναι εν δυνάμει πρόσφυγες και έχουν συγκεκριμένα δικαιώματα με βάση τη σχετική νομοθεσία). Από το 1998 μέχρι και το Νοέμβριο του 2008, έχει δοθεί προσφυγικό καθεστώς σε 659 άτομα, σε 415 έχει δοθεί καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας και σε 342 άτομα ανθρωπιστικό καθεστώς .

Ποιοι θεωρούνται πρόσφυγες και πώς διαχωρίζονται από άλλες μεταναστευτικές ομάδες

Πρόσφυγας – σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων - είναι το άτομο το οποίο «…συνεπεία βάσιμου φόβου δίωξης, λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ιδιότητας σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, ή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του και λόγω αυτού του φόβου δεν μπορεί ή δεν είναι πρόθυμο να απολαμβάνει την προστασία της χώρας αυτής…». Ο ίδιος ορισμός αποτυπώνεται και στο ευρωπαϊκό κεκτημένο για το άσυλο καθώς και στην Κυπριακή νομοθεσία περί προσφύγων (2000-2007).Άτομα που δεν έχουν την προστασία της κυβέρνησης της χώρα τους - είτε επειδή η δίωξη ασκείται από το ίδιο το Κράτος είτε, στην περίπτωση που η δίωξη ασκείται από μη κυβερνητικούς φορείς, το Κράτος δεν θέλει/δεν μπορεί να τους προστατεύσει - αναγκάζονται να καταφύγουν σε άλλες χώρες και να καλύψουν αυτό το κενό της εθνικής προστασίας, ζητώντας διεθνή προστασία στην χώρα όπου καταφεύγουν.

Τι σημαίνει η δίωξη; Το άτομο που φοβάται τη δίωξη, φοβάται για τη ζωή του, για την ελευθερία του ή φοβάται ότι θα παραβιαστούν ουσιώδη ανθρώπινα δικαιώματά του. Φοβάται, για παράδειγμα, ότι αν επιστραφεί πίσω στη χώρα του μπορεί να υποστεί βασανιστήρια ή να υποβληθεί σε εξευτελιστική ή απάνθρωπη μεταχείριση για αυτό που είναι. Αν η επιστροφή του στην χώρα καταγωγής του μπορεί να οδηγήσει στην αυθαίρετη σύλληψη ή/και κράτησή του τότε πάλι μιλούμε για δίωξη. Παραβίαση του δικαιώματος της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης, της θρησκείας αποτελεί επίσης δίωξη. Η έλλειψη νομικής προσωπικότητας σε ανθρώπους - οι οποίοι ως αποτέλεσμα δεν έχουν δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στην εκπαίδευση, ή στην εργασία, επομένως στην τελική δεν έχουν δικαίωμα στην ζωή – ισοδυναμεί με δίωξη κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (π.χ. άτομα που ανήκουν στην Μουσουλμανικής μειονότητα των Rohingyas στο Μυανμάρ, ή ορισμένες ομάδες ανιθαγενών Σύριων Κούρδων, κλπ.)

Για να θεωρηθεί ένα άτομο πρόσφυγας θα πρέπει ο φόβος δίωξής του να σχετίζεται με έναν από τους λόγους που αναφέρει η Σύμβαση, δηλαδή είτε λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, ιδιότητας σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, ή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων ο άνθρωπος αυτός φοβάται δίωξη στη χώρα καταγωγής του. Για παράδειγμα, Παλαιστίνιος του Ιράκ, ο οποίος είδε συγγενείς του να δολοφονούνται από αντάρτες ή έχει δεχθεί απειλές κατά της ζωής του ή έχει υποστεί δυσμενείς διακρίσεις, είναι πρόσφυγας είτε λόγω της εθνικής του καταγωγής (Παλαιστίνιος) είτε λόγω των πολιτικών απόψεων που του αποδίδονται (οι Παλαιστίνιοι στο Ιράκ θεωρούνται υποστηρικτές του Σαντάμ επειδή στα πλαίσια της πολιτικής του καθεστώτος είχαν δοθεί πολλά ωφελήματα στους Παλαιστίνιους).

Το δικαίωμα της θρησκείας είναι ουσιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Ωστόσο η απόφαση αλλαγής θρησκείας δεν γίνεται πάντα σεβαστή – όπως θα έπρεπε σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων- απ’ όλες τις χώρες. Επομένως αν εάν άτομο κινδυνεύει να φυλακιστεί ή ακόμα και να θανατωθεί επειδή αποφάσισε να αλλάξει θρησκεία αυτό το άτομο είναι πρόσφυγας λόγω των θρησκευτικών του αντιλήψεων. Πρόσφατα στην Μοσούλη του Ιράκ, Χριστιανοί εκδιώχθηκαν από τους αντάρτες, άρα Ιρακινός υπήκοος, Χριστιανός από τη συγκεκριμένη περιοχή, ο οποίος καταφεύγει ζητώντας προστασία σε γειτονική ή άλλη χώρα θα πρέπει να αναγνωριστεί ως πρόσφυγας λόγω θρησκείας.

Μία γυναίκα η οποία δεν επιθυμεί να συμμορφωθεί με τους αυστηρούς ηθικούς κανόνες που της επιβάλλει η κοινωνία, λόγω του κοινωνικού της φύλου (gender), μπορεί να είναι πρόσφυγας λόγω «της ιδιότητάς της σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα». Για παράδειγμα, γυναίκα, η οποία αναζητά προστασία σε άλλη χώρα εκτός από τη χώρα καταγωγής της επειδή κινδυνεύει να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων- πρακτική που έχει τις ρίζες της στην παράδοση πολλών κοινωνιών αλλά ισοδυναμεί με βασανιστήριο σύμφωνα με αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων- μπορεί να αναγνωριστεί ως πρόσφυγας λόγω «της ιδιότητάς της σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα». Επίσης, γυναίκες που κινδυνεύουν με λιθοβολισμό επειδή έχουν διαπράξει «εγκλήματα τιμής» (π.χ. μοιχεία), είναι επίσης πρόσφυγες.

Άτομα που εγκαταλείπουν τη χώρα τους λόγω πολεμικών συγκρούσεων, διεθνών ή εθνικών, συνήθως δεν θεωρούνται πρόσφυγες σύμφωνα με τον ορισμό που αναλύσαμε πιο πάνω, επειδή η δίωξη δεν είναι εξατομικευμένη αλλά γενικευμένη. Σε αυτές τις περιπτώσεις δίδεται συνήθως καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας. Για παράδειγμα, αν Ιρακινός υπήκοος εγκατέλειψε το Ιράκ λόγω των συνθηκών εμφυλίου πολέμου στη χώρα και της γενικευμένης ανασφάλειας και όχι επειδή π.χ. αποτέλεσε ο ίδιος στόχο των αντάρτικων ομάδων, τότε του δίδεται καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι ένοπλες συγκρούσεις δεν μπορούν να έχουν ως αποτέλεσμα και την ατομική δίωξη για ένα ή περισσότερους από τους λόγους που απαριθμούνται στη Σύμβαση του 1951. Για παράδειγμα, αν ο Ιρακινός υπήκοος που αναφέραμε πιο πάνω είναι Παλαιστινιακής καταγωγής και έχει απειληθεί ότι αν δεν εγκαταλείψει τη χώρα του θα τον σκοτώσουν τότε θα πρέπει να του δοθεί προσφυγικό καθεστώς. Επίσης, όταν κατά τη διάρκεια ενόπλων συγκρούσεων διαπράττονται – όπως συνήθως γίνεται- ειδεχθή εγκλήματα πολέμου, όπως γενοκτονίες (π.χ. Ρουάντα, Νταρφούρ, λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) ή πολιτικές εθνοκάθαρσης, τότε τα άτομα που καταφέρνουν να διαφύγουν είναι πρόσφυγες λόγω της εθνικής τους καταγωγής ή των πολιτικών τους απόψεων και επομένως θα πρέπει να τους δοθεί πλήρες προσφυγικό καθεστώς και όχι καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

Πώς διαχωρίζεται ο πρόσφυγας από το μετανάστη
Βλέπουμε λοιπόν ότι το άτομο που μεταναστεύει για να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής του (ο οικονομικός μετανάστης με άλλα λόγια) διαφοροποιείται από τον πρόσφυγα. Η διάκριση ωστόσο, ανάμεσα στον οικονομικό μετανάστη και τον πρόσφυγα γίνεται λιγότερο σαφής, όταν για παράδειγμα πίσω από τα οικονομικά μέτρα που επηρεάζουν την απόκτηση των μέσων διαβίωσης μπορεί να υπάρχουν φυλετικοί, θρησκευτικοί ή πολιτικοί στόχοι ή διαθέσεις εναντίον μιας ορισμένης ομάδας. Σε περιπτώσεις όπου τα οικονομικά μέτρα αφανίζουν την οικονομική υπόσταση ενός συγκεκριμένου τμήματος του πληθυσμού, τα πρόσωπα που πλήττονται μπορεί, ανάλογα με τις περιστάσεις, να γίνουν πρόσφυγες όταν εγκαταλείπουν τη χώρα τους.

Η διάκριση μεταξύ του πρόσφυγα και του οικονομικού μετανάστη γίνεται ολοένα και λιγότερο σαφής στις μέρες μας, όταν άτομα διαφεύγουν συνθήκες απόλυτης φτώχιας από τη χώρα τους, αφού ούτε πρόσφυγες μπορούν να θεωρηθούν αλλά ούτε και οικονομικοί μετανάστες. Πώς μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι οι υπήκοοι της Ζιμπάμπουε που δεν φεύγουν λόγω της πολιτικής δίωξης, αλλά λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης (ανεργία, επιδημίες, έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης), είναι οικονομικοί μετανάστες – επομένως δεν δικαιούνται διεθνή προστασία- όταν η προστασία από πλευράς κράτους είναι ανύπαρκτη?

Ο ξεκάθαρος διαχωρισμός του πρόσφυγα που δικαιούται προστασία από τον άνθρωπο που δεν είναι πρόσφυγας, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολος στις μέρες μας. Επομένως, είναι επιτακτική προτεραιότητα για τη διεθνή κοινότητα να βρει συντονισμένες λύσεις όσον αφορά τις αιτίες του εκτοπισμού καθώς και της ευρύτερης μετακίνησης των πληθυσμών (πόλεμοι, κακή διακυβέρνηση κρατών, παραβιάσεις ατομικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, φτώχεια, αλλαγή του κλίματος, περιβαλλοντολογικές καταστροφές) . Όσον αφορά τον εξαναγκαστικό εκτοπισμό, η καλύτερη λύση είναι η πρόληψη, αλλά για να γίνει αυτό εφικτό πρέπει να κατανοήσουμε τις αιτίες που δημιουργούν τον εκτοπισμό, περιλαμβανομένης και της αποτυχίας των κρατών να παρέχει στους υπηκόους της αυτή την προστασία. Θα πρέπει να δημιουργηθούν πλαίσια πολιτικής που να διασφαλίζουν όπως η διεθνής κοινότητα χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της – ανακουφιστική βοήθεια, εμπόριο, διπλωματία, ασφάλεια - ώστε να οδηγήσει τις χώρες αυτές από την αποτυχία σε μία σταθερότητα που θα διατηρηθεί. Αυτή η σταθερότητα μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρχουν πρόσφυγες ή τουλάχιστον ότι οι πρόσφυγες θα μπορούν σύντομα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους να ξαναδημιουργήσουν τη ζωή τους, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Εντωμεταξύ, όμως, αυτό που προέχει είναι η προστασία των ανθρώπων που τη χρειάζονται, των προσφύγων που καταφεύγουν στις δικές μας τις χώρες και ζητούν προστασία.

Ποιος έχει την προστασία για τους πρόσφυγες;

Υποχρέωση για προστασία εμπίπτει, πρωτίστως, στις κυβερνήσεις των χωρών όπου καταφεύγουν οι πρόσφυγες.Ο ρόλος της Ύπατης Αρμοστείας σε χώρες ευρωπαϊκές, βιομηχανικές, όπως είναι και η Κύπρος, είναι να διασφαλίζει, σε συνεργασία με την κυβέρνηση, ότι τα άτομα αυτά έχουν επαρκή προστασία. Πρόκειται για ένα ρόλο συμβουλευτικό αλλά και εποπτικό, π.χ. αν πρόσφυγες δεν έχουν πρόσβαση στα δικαιώματα που θα έπρεπε να έχουν, σύμφωνα με το νόμο, τότε η Υπάτη Αρμοστεία θα παρέμβει, κάνοντας τις σχετικές συστάσεις προς τα αρμόδια όργανα. Σε χώρες όπου οι κυβερνήσεις δεν έχουν τη δυνατότητα παροχής προστασίας, τότε η Ύπατη Αρμοστεία συνδράμει με διάφορους τρόπους, όπως με ανέγερση προσφυγικών καταυλισμών, επισιτιστικές βοήθειες, κ.τ.λ. Όταν λέμε προστασία τι εννοούμε και τι ακριβώς περιλαμβάνει; Καταρχάς, περιλαμβάνει την πρόσβαση σε αποτελεσματικές διαδικασίες ασύλου και δίκαιη μεταχείριση των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο. Αυτό προκύπτει τόσο από την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Άρθρο 14 - το οποίο αναφέρει συγκεκριμένα ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναζητά και να απολαμβάνει σε άλλες χώρες άσυλο από δίωξη, όσο και από τη Σύμβαση του Καθεστώτος για τους Πρόσφυγες. Το ίδιο δικαίωμα αποτυπώνεται και στην κυπριακή νομοθεσία περί προσφύγων. Ανεξαρτήτως, επομένως, του τρόπου εισόδου σε άλλη χώρα (με ή χωρίς έγγραφα), το άτομο που ισχυρίζεται δίωξη δικαιούται να υποβάλλει αίτηση ασύλου στις αρμόδιες αρχές της χώρας όπου κατέφυγε – ένα αίτημα το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί με ακριβοδίκαιο τρόπο και σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στην Κύπρο, οι αρμόδιες υπηρεσίες για την εξέταση των αιτημάτων ασύλου είναι η Υπηρεσία Ασύλου – σε πρώτο βαθμό - και η Αναθεωρητική Αρχή για την εξέταση εφέσεων.

Το δικαίωμα της πρόσβασης σε διαδικασίες ασύλου περιλαμβάνει το δικαίωμα παραμονής αυτού του ανθρώπου μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία εξέτασης του αιτήματός του για άσυλο. Διότι ο αιτητής ασύλου είναι εν δυνάμει πρόσφυγας. Μία λανθασμένη απόφαση μπορεί να σημαίνει ακόμα και θάνατο, επομένως η εξέταση ενός αιτήματος ασύλου είναι ένα από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα (δικαστικά ή διοικητικά).
Με την πρόσβαση σε διαδικασία ασύλου και ενόσω χρονικό διάστημα διαρκεί αυτή η διαδικασία, οι αιτητές ασύλου έχουν (δια νόμου) πρόσβαση σε όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα που ανήκουν σε όλους εμάς. Αυτό σημαίνει, δικαίωμα στη στέγαση, εργασία, εκπαίδευση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη - όλα τα στοιχειώδη δικαιώματα που επιτρέπουν την αξιοπρεπή διαβίωση. Συγκεκριμένα για τους αιτητές ασύλου υπάρχει σχετική οδηγία της Ε.Ε. που προβλέπει την πρόσβαση των ατιτητών ασύλου στα δικαιώματα αυτά. Η Κυπριακή νομοθεσία, κατόπιν ενσωμάτωσης της σχετικής Οδηγίας της ΕΕ, προβλέπει την παροχή δημοσίου βοηθήματος για την κάλυψη των βασικών αναγκών των αιτητών ασύλου τους πρώτους έξι μήνες και στη συνέχεια το δημόσιο βοήθημα καταβάλλεται αν δεν έχουν εξασφαλίσει εργασία στους τομείς όπου επιτρέπεται (σημ. τους πρώτους έξι μήνες οι αιτητές ασύλου δεν έχουν δικαίωμα σε εργασία ενώ μετά την παρέλευση των έξι μηνών δικαιούνται να εργαστούν σε συγκεκριμένους τομείς, όπως γεωργίας - κτηνοτροφίας, διαχείρισης αποβλήτων, ως εργάτες καθαρισμού κτιρίων και εξωτερικών χώρων).

Όταν οι αιτητές ασύλου αναγνωριστούν πρόσφυγες έχουν τα ίδια δικαιώματα εργασίας όπως οι Κύπριοι πολίτες, ενώ στα άτομα που δίδεται καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας αποκτούν τα ίδια δικαιώματα εργασίας όπως οι πρόσφυγες, μετά την παρέλευση ενός έτους από την ημερομηνία αναγνώρισής τους. Το δικαίωμα της ένταξης προσφύγων και ατόμων με συμπληρωματικό καθεστώς στις τοπικές κοινωνίες αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μίας ουσιαστικής προστασίας, αφού σε καμιά περίπτωση κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα είναι εφικτή η ασφαλής επιστροφή του πρόσφυγα στην πατρίδα του.

Πολύ συνοπτικά αυτά είναι τα δικαιώματα που προβλέπει η νομοθεσία για τους ανθρώπους που χρειάζονται διεθνή προστασία, και πολύ συνοπτικά θα πρέπει να πούμε ότι παρά τα θετικά βήματα που έχουν γίνει στον τομέα του ασύλου στην Κύπρο, παραμένουν ακόμα πολλές ελλείψεις και προβλήματα στην πρακτική εφαρμογή των δικαιωμάτων που προαναφέρθηκαν (π.χ. μεγάλες καθυστερήσεις στην εξέταση αιτήσεων για δημόσιο βοήθημα με αποτέλεσμα άποροι αιτητές ασύλου που δεν έχουν το δικαίωμα εργασίας να μην έχουν πόρους διαβίωσης, στον τομέα της εργασίας κλπ.) - προβλήματα που όμως δεν μας επιτρέπει ο χρόνος να αναλύσουμε στην παρούσα εισήγηση. Είναι γεγονός ότι ο μεγάλος αριθμός των αιτήσεων ασύλου, των οποίων εκκρεμεί η εξέτασή τους, γύρω στις 8.570, δυσχεραίνει την πρόσβαση των αιτητών ασύλου στα δικαιώματά τους και προϋποθέτει επιπλέον πόρους από πλευράς κυβέρνησης. Πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται το φαινόμενο αυτό; Βεβαίως όχι με την εισαγωγή περιοριστικών μορφών πολιτικής (π.χ. με περιορισμό του δικαιώματος εργασία) ούτε με συνοπτικές διαδικασίες επαναπροώθησης χωρίς να έχει προηγηθεί ενδελεχής εξέταση αιτημάτων ασύλου. Η μόνη απάντηση είναι σύντομες (και ακριβοδίκαιες) διαδικασίες ασύλου, ώστε να προστατευθούν άμεσα τα άτομα που διαφεύγουν πολέμους και διώξεις στη χώρα τους και να μην παρατείνεται η αγωνία και η αβεβαιότητα. Ταυτόχρονα, μία διαδικασία ασύλου που διαρκεί κατά μέσο όρο 6 μήνες θα λειτουργήσει αποτρεπτικά και για τους ανθρώπους που δεν έχουν βάσιμο φόβο δίωξης, αλλά υποβάλλουν αίτηση ασύλου για άλλους λόγους (π.χ. για να παρατείνουν τη διαμονή τους και για να εργαστούν). Η επίσπευση των διαδικασιών θα επιτευχθεί με την πρόσληψη περισσότερων εξεταζόντων λειτουργών, την εφαρμογή ταχύρυθμων διαδικασιών για αιτήσεις που είναι προδήλως αβάσιμες, καθώς και με τη λήψη άλλων μέτρων που θα επιτρέψει την καλύτερη οργάνωση του τομέα του ασύλου.
Ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες είναι η ένταξή τους στην κοινωνία που τους φιλοξενεί. Εδώ βλέπετε ορισμένα από τα προβλήματα, όπως έχουν προκύψει από έρευνες της Ύπατης Αρμοστείας για την ένταξη των προσφύγων στην Ε.Ε: ανεπαρκή γνώση της γλώσσας στη χώρας υποδοχής, διαφορές στην κουλτούρα, αλλά, κυρίως έλλειψη κατανόησης στις χώρες υποδοχής για την συγκεκριμένη κατάσταση των προσφύγων καθώς και διακρίσεις και μη ευπρόσδεκτη στάση έναντι των ξένων γενικότερα. Προβλήματα τα οποία ισχύουν και στην Κύπρο για την αντιμετώπιση των οποίων χρειάζονται περισσότερα και πιο αποτελεσματικά προγράμματα ένταξης.

Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι υπάρχουν πρόσφυγες σε όλα τα μέρη της γης, 37,4 εκατομμύρια άνθρωποι. Τους βλέπει κανείς όχι μόνο στις τηλεοράσεις και στους ηλεκτρονικούς του υπολογιστές, αλλά κάποιοι βρίσκονται ανάμεσά μας. Όπως ανάμεσά μας βρίσκονται και οι προκαταλήψεις γύρω από το θέμα, που συνοψίζονται εδώ – «οι λαθρομετανάστες που θα μας μείνουν», «όλοι είναι οικονομικοί μετανάστες», «κανενός δεν κινδυνεύει η ζωή του», «αποτελούν απειλή για την Κύπρο», «μας παίρνουν τις δουλειές μας», «ζουν με δημόσιο βοήθημα». Αντιλήψεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και που σίγουρα δεν βοηθούν στην αποδοχή των προσφύγων, που είναι βασική προϋπόθεση για την ένταξή τους.

Με ποιους τρόπους θα μπορούσαμε να πολεμήσουμε αυτές τις προκαταλήψεις; Δείχνοντας ανθρώπινο ενδιαφέρον για τους πρόσφυγες, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν για τις ιδιαίτερες ανησυχίες τους –που μπορεί και να ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με τα δικά σας, με τη διαφορά ότι αυτοί είναι αναγκασμένοι να ζουν μακριά από τη χώρα τους και το οικείο περιβάλλον τους- θα είναι ένα πρώτο θετικό βήμα προς την ένταξή τους. Το γεγονός ότι είστε σήμερα εδώ είναι ένδειξη ότι ενδιαφέρεστε, ότι θέλετε να μάθετε, και σας προτρέπω να μάθετε περισσότερα. Την επόμενη φορά που θα βρείτε στο δρόμο σας έναν «ξένο», ας έχετε κατά νου ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι πρόσφυγας – μπορεί να έχει φυλακιστεί στη χώρα του, μπορεί να έχει υποβληθεί σε βασανιστήρια γι’ αυτό που είναι. Μπορεί να είναι άνθρωποι με πολύ περισσότερο κουράγιο από οποιονδήποτε από εμάς. Τώρα γνωρίζετε ότι η προστασία των προσφύγων δεν είναι θέμα επιλογής ή θέμα μεταναστευτικής πολιτικής, αλλά αποτελεί νομική υποχρέωση της πολιτείας. Γνωρίζετε ποια είναι τα βασικά δικαιώματά τους. Μπορείτε να τους ενημερώσετε, διότι τις πλείστες φορές δεν γνωρίζουν, μπορείτε να τους καθοδηγήσετε, ακόμα και να τους συνοδέψετε στις αρμόδιες υπηρεσίες, ή ακόμα και να τους φέρετε σε επαφή με εργοδότες που χρειάζονται προσωπικό. Μιλήστε στα παιδιά σας, στους συγγενείς/φίλους σας που μπορεί να έχουν αρνητική στάση προδιαθέσεις έναντι των ξένων γενικότερα. Μπορείτε να γράψετε επιστολές σε εφημερίδες, να απαντήσετε σε αρνητικές απόψεις που, δυστυχώς βρίθουν σε πολλές εφημερίδες. Διαβάστε βιβλία με εμπειρίες ανθρώπων που έχουν βιώσει τη δίωξη, δείτε θεατρικές παραστάσεις σχετικές με το θέμα. Μία εξαιρετική πρόσφατη παράσταση ήταν «Η Βρωμιά», που αναδείκνυε τη μοναξιά ενός μετανάστη. Επισκεφθείτε εκθέσεις φωτογραφίας, όπως τη δική μας «Προστασία – Αυτό που χρειάζονται οι πρόσφυγες» η οποία συνεχίζει να φιλοξενείται σε πολλούς χώρους. Ενημερωθείτε, με άλλα λόγια, για την αλήθεια πίσω από τους πρόσφυγες και ενημερώστε και άλλους. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το www.unhcr.org (την κεντρική ιστοσελίδα του οργανισμού) καθώς και το blog της UNHCR Κύπρου στο http://unhcr-cyprus.blogspot.com/.
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ο καθένας από εμάς με ένα κοινό στόχο - να προωθήσουμε τις σταθερές αξίες της ανοχής, της κατανόησης, της συμπόνιας προς τους συνανθρώπους μας που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.

Aιμιλία Στροβολίδου,
Εκπρόσωπος Ενημέρωσης, Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR)

(Ομιλία σε Ημερίδα του Frederick University «Μετακινούμενοι Πληθυσμοί στον 21ο αιώνα», που διοργανώθηκε το Δεκέμβριο 2008)

"What is the what" by Dave Eggers. Vintage Books, New York 2007

2009-03-30T15:15:00.001+03:00

This is the extraordinarily intense human story of a 5-6 year old boy separated from his family in Sudan's civil war. He trekked across Africa's punishing wilderness with thousands of other children, survived aerial bombardment and attacks by militias and wild animals, ate whatever he could find or nothing at all. Dramatically exhausted, he considered ending his life to end the suffering. Unavoidably the descriptions deeply touch your heart. After years in refugee camps in the neighbouring countries where he exercised his leadership and demonstrated strong sense of responsibility, he was resettled in the USA, where a new and challenging journey begun. His name is Valentino Achak Deng, and in this novel Dave Eggers tells the extraordinary true story of his incredible journey. The writer keeps sense of humour and succeeds in transmitting the endurance and determination that the readers will envy. Finally he encountered impressive solidarity that contributed to his integration in the USA.

Valentino Achak Deng has a web page www.valentinoachackdeng.org where you can find a lot of information on Sudan and the foundation he set up.

"Infidel" by Ayaan Hirsi Ali. Pocket Books, 2008

2009-03-21T19:08:00.000+02:00

The author of "The Caged Virgin," Ayaan Hirsi Ali, was born in Somalia and, as the daughter of a political leader in the opposition, she spent her childhood and early adulthood in several neighbouring countries. She had no other than to experience the "rituals" of female genital mutilation and the horrors around them. Escaping a forced marriage to a distant cousin she had never met, the author reached the Netherlands where she sought asylum. She brilliantly describes her live as an asylum seeker, as a refugee, and as a person cooperating to help refugees together with the Dutch authorities. Her clear minded descriptions of her surprise when the Dutch authorities were helping her are not to be missed. She was constantly wondering why they were so kind and generous to her and the response she always got was that they were implementing their legal obligations. In accordance with the law, exactly five years later, she obtained citizenship and soon after became a Dutch Parliamentarian. An absolute must to know about asylum standards in an entertaining and thrilling manner.

2009-03-17T11:31:00.000+02:00

REFUGEE INTEGRATION IN CYPRUS
-POLICY RECOMMENDATIONS-

General Policy Recommendations:

1. A comprehensive integration policy for TCNs (Third Country Nationals) should be formulated and steps be taken to implement such a policy at national, regional and local levels.

2. A refugee integration policy should be put in the framework of a comprehensive policy for the integration of TCNs, while giving due consideration to the special needs of refugees.

3. Persons under Subsidiary Protection and Protection on Humanitarian Grounds should be allowed to take part in integration provisions for refugees.

4. Refugees should be comprehensively informed immediately upon recognition of their rights and duties and be invited to participate in a thoroughly designed course aiming at facilitating their integration in Cyprus.

Public Information Recommendations:

5. A public information campaign to make the rights and obligations of refugees known to a wider public and sensitize it on the fact that there are recognized refugees now living in Cyprus, should be carried out.

6. An official leaflet should be published, stating the rights and obligations of refugees in Cyprus and the reason why refugee status is granted to a person. The effective distribution of it should be carefully studied, planed and monitored.

7. A cultural mediators’ scheme should be implemented in order to facilitate access and contact of refugees with mainstream services. A possible way could be to fund partner organizations of the civil society.

8. Measures should be taken to adequately and systematically train teachers in human rights, with a particular emphasis on non-discrimination and the need to respect difference. The initiatives started in this regard should have follow up and expansions phases.

9. Intercultural activities (such as concerts, exhibitions, festivals, workshops, and so forth) should be encouraged and funded by the Cypriot administration.

Training of Civil Servants Recommendations:

10. High-ranking and senior public administration officers should be thoroughly informed about issues concerning refugees to ensure balanced public information through them.

11. Policy makers and service providers in the Cypriot administration should be thoroughly informed about the rights of refugees in order to eliminate confusion and ensure that refugees’ concerns are taken into account and proper services are provided.
12. Policy makers and service providers, particularly in the areas of health, social services, education and employment advice, should be adequately trained in the consequences of language difficulties, physical and psychological trauma and cultural/religious differences in general and on the integration process of refugees.

13. All public administration officials who come into contact with immigrants and refugees should be adequately trained in skills of intercultural communication and their language skills should be improved.

14. Officers of the District Labor Offices should be adequately trained in refugee related matters such as: the rights refugees have in accessing the labor market in a comprehensive manner; the assessment and recognition of qualifications and/or practical skills refugees might have; filing complaints of refugees regarding discriminatory treatment by employers; language skills (English); and intercultural sensitivity and awareness.

15. District Welfare Officers should be adequately trained in refugee related matters such as consequences of language difficulties, physical and psychological trauma and cultural/religious differences on the integration process of refugees, to secure the appropriate functioning of this important institution.

16. Criteria regarding multicultural competencies and language skills should be included in the recruiting schemes for new personnel in the relevant services.

Housing Recommendations:

17. Welfare Offices should increase their efforts in assisting refugees to secure adequate housing.

18. Welfare Offices should consider timely, effectively and expeditiously contributing to rental expenses of low-income refugees (especially families) through rental subsidies.

19. Refugees complying with the income criteria stated for access to the social housing program “New Housing Policy for non-refugees [of 1974]” should be admitted as beneficiaries in the same way as citizens.

20. The refugee information leaflet should be distributed to landlords as well.

Education and Training Recommendations:

21. Language tuition should be made available to refugees without cost, be intensive, timed to refugees’ needs and interlinked to other aspects of integration (such as employment, housing). Separate provisions should be made for adult refugees, refugee youth and children respectively.

22. Language courses should be provided also to asylum-seekers, as in many instances, future refugees could already have learned the language while waiting for recognition.

23. All refugee children should receive adequate language training through the appointment of extra teachers. This provision should also be applied to secondary schools.
24. Introductory courses to Cyprus should be set up. Such a program should have a broad scope and include also TCNs (Third Country Nationals) coming to Cyprus, as they are in need of such an institution as well, but due attention should be paid to the particularity of the situation refugees find themselves in. Highly desirable would be to include introductory courses in language classes and include related aspects of integration.

25. Refugees should be included in the “Action for the vocational training and promotion of the employment of public assistance recipients” financed by the European Social Fund.

26. Refugees should be timely and systematically enabled to participate in mainstream vocational training programs, as soon as they have reached a certain level of competence in the Greek language in view of enhancing their position in the labor market.

27. Access to the apprenticeship scheme should be granted to refugee youth and the Apprenticeship Board should be duly encouraged to implement measures contributing to integrating young refugees in this scheme.

Employment Recommendations:

28. An official leaflet on the employment rights and obligations of refugees should be published, or this information should be included in the general refugee information leaflet.

29. Discrimination of refugees in accessing the labor market and in the workplace (especially of refugee women) should be effectively combated. Appropriate mechanisms will need to be put in place, including systematically informing them where to report incidents, as well as confidence building mechanisms to ensure that they make full and effective use of the existing institutions to that effect.

30. It should be ensured that refugees receive the same salaries and benefits as Cypriot employees in similar tasks, and work the same number of hours.

31. Access should be given to refugees to the program for young business start-up’s and measures should be taken to inform them (through the District Labor Offices) about the possibility of benefiting from this program.

Civil Society Involvement Recommendations:

32. NGO involvement and initiatives by actors of the civil society in refugee integration should be encouraged and funded. Cooperation between state services and NGOs regarding refugee integration should be enhanced and expanded, namely through grant programs on project basis. This could be done in the framework of the Grants-in-Aid Scheme.

33. Refugee community organizations should be assisted with material support and training to overcome organizational and structural difficulties and ultimately to serve for refugee empowerment.

34. Advisory boards for the participation of TCNs and refugees should be set up at the local level of municipalities.

Welfare Recommendations:

35. The Department of Social Welfare should consider the requests of refugees for assistance in a favorable and expeditious manner, taking into account the difficult situation many refugees find themselves in.

36. The Pancyprian Welfare Council should be notified about the rights and obligations of refugees and measures should be taken to encourage this organization to include refugees in their policies and practical activities. As refugees face a variety of problems in their efforts to integrate, social support and counseling should be made available; either through funding for NGOs promoting such services or through the District Welfare Services.

"A Long Way Gone" by Ishmael Beah. Harper Perennial, 2008

2009-03-09T19:01:00.000+02:00

Joyful 12 year old Sierra Leonian was on his way to a talent show in a nearby village when his village and all the surrounding ones were attacked by the rebels. Soon his treasure, some rap cassettes, were exchanged by force by an AK47 gun. After two years he was released to an NGO for a rehabilitation process. When war broke up in the capital of his country he managed his way out of the country. Ishmael lives now in New York where he found a foster mother to sponsor him. He has now finished university. The book became a best seller in the USA. "Everyone in the world should read this book", The Washington Post says. An intense account of endurance and wisdom.

"Desert Flower" by Waris Dirie. Virago Press, 1999

2009-03-08T19:09:00.000+02:00

"Desert Flower", the English translation of the author's name, was a happy child in a Somali nomad family, surrounded by an splendid peaceful nature, camels and goats. Facing at the age of 12 her father's imposition to marry a 60-year-old man who she didn't know, she broke all the rules and ran away. Against all odd, Dessert Flower ended up in London. Her striking refined style and beauty lead her to a career in modelling and as an ardent campaigner against female genital mutilation. Dessert Flower is a Goodwill Embassador of the United Nations and campaigns tirelessly to educate on and oppose Female Genital Mutilation.

"Child Soldier" by China Keitetsi. Souvenir Press Ltd., 2002

2009-03-08T07:00:00.000+02:00

When China Keitetsi was years old, she was recruited as an army fighter by a resistence movement. Although for other reasons it can hardly be said that she had a childhood, the little she had of it was completely given away. She was confronted with the cruel reality of war -including systematic rapes, massive shooting of people and being a "nobody". After a long and painful way she succeeded to flee. She was granted asylum and was resettled to Denmark where she started rebuilding her life from the pieces that were left to her, and finally living in peace. But there was still a big part of her life missing - her children. She had to leave them behind in Uganda but found them again with the help of the United Nations High Commissioner for Refugees and now they live with her in Denmark. As part of her psychological recovery treatment she started writing, which resulted in this book. Worldwide 600.000 child soldiers suffer without hope - traumatized for life ... China Keitetsi was one of the few that were strong enough to escape.

THE RIGHT TO SECURITY

2009-03-07T21:46:00.000+02:00

by Zoe Christodoulides
March 1-7 2009

Wander around town and you‘re likely to see them. You may stumble across them at a university hall, a restaurant near you, or a café where you spend your weekend catching up with friends. You can’t really miss them, the two firm hands that unite to form a symbol of security. Security from what? Maybe the words from one little refugee girl will give you a rough idea.

“Life is: a classroom with smiling school friends; a street without machine guns and field without mines; quiet; a home with a mother and a father and brothers and sisters.” It’s not hard to grasp the basic concept. As part of a campaign by the UN Refugee Agency here in Cyprus, they are now calling out to the general public through a wide array of photos that make up part of an island-wide travelling exhibition.

First launched last June at the House of Representatives, the pictures now move around the country in an attempt to make everyone stop and stare – those interested, those disinterested and those who may know little about what refugee status actually means.

“We‘re not urging anyone to go into an exhibition space,” says Emilia Strovolidou, Public Information Officer of UNHCR in Cyprus. “Instead we‘re making it easy – we ‘re taking it out to everyone and making it obvious.”

With works currently on show at the popular Da Capo Café in central Nicosia, crowds can sip on a drink while taking in some of the messages that are desperately being communicated through each image. “We ‘re looking into plenty more places to put the pictures up in the future, with the next venue set to be the Rialto Theatre in Limassol for a couple of months,” says Emilia.

With Da Capo only having space for seven of the photos, others are currently being exhibited at an Engomi primary school. “We‘ve had some lovely reactions from young students who seem to grasp the basic idea, it‘s really nice to see such feedback,” Emilia adds.

In some of these photos, well-known and unfamiliar faces make the “protecting hand” sign, symbolizing their commitment and support towards the world’s most vulnerable while simultaneously making UNHCR’s logo widely known and synonymous with refugee protection. Other photos show destruction, plain and simple. No faffing around the edges – just broken down or bombed buildings. A crude reality and a major cause of forced displacement, refugees have often fled their homelands as a means of escaping conflict and destruction around them. Photos of internally displaced Cypriots post 1974 are also included in the campaign.

More specifically, the “protection hands” symbolize security and everything associated with it including shelter, food, clothing, medical care, education, birth certificates, identification documents, passports and family unity. In short, it‘s all the basic human rights that the most privileged of the world take for granted. “There’s no way we can properly protect refugees if there isn’t a welcoming society. We need to remove stereotypes and prejudices,” says Emilia.

The point is that although governments bear the prime responsibility for the protection of refugees on their territory, meaningful protection depends on the positive attitude of the population in the country of asylum. Welcoming refugees can only take place through knowledge of basic concepts and the real understanding that most refugees leave their countries not in search of a better life, but to save their lives.

As more and more sets of eyes catch a glimpse of these pictures and the messages they carry, it’s hoped that people will get to grips with the true circumstances surrounding the lives of refugees as confusion and prejudices are dispelled. So next time you see a pair of hands pressed together forming a triangle, maybe it’s time to go beyond the obvious as you take in some implicit connotations.

"Slave" by Mende Nazer (and Damien Lewis). Virago Press, 2004

2009-03-07T19:12:00.000+02:00

At the age of 12, in 1994 Mende was kidnapped in the Nuba mountains in Sudan. She was sold into slavery. In 2000 she managed to win her fears and gather enough determination to scape. She was granted asylum in a European country. This is her the state of mind left with her: "But for me, this freedom is also a terrifying thing. I was captured when I was still a child. I spend my teenage years and my early adulthood in slavery. For all that time, I had no freedom. I was a non-person. I didn't really exist". The coauthor describes her: "... that first time I saw her on the day of her rescue, she was a hunched, petrified, trembling shadow of a human being". Mende campaigns around the world for the eradication of modern slavery.

“PROTECTION: WHAT REFUGEES NEED”

2009-02-28T16:24:00.000+02:00

Published in CYPRUS MAIL on February 13, 2009
by Lecha Socratous

In June 2008, marking the occasion of World Refugee Day, the UNHCR in Cyprus launched a remarkable and insightful photographic exhibition entitled: “PROTECTION: What refugees need”.

Further to its opening at Parliament Hall in Nicosia this itinerant exhibition has been displayed at various venues, including universities, schools, coffee shops and cinemas, giving the public the chance to reflect on and be informed on the issue of refugees. Da Capo restaurant is hosting a selection of photos for one month and from Monday, photographs will be displayed at Engomi Elementary School and Aglandjia School, for five days only. Refugees show incredible courage and resilience and last year’s World Refugee Day theme of protection is a reflection of the need and right to the security that refugees deserve.

The office of the UN High Commissioner for Refugees began work in 1951 with the specific protection challenge of finding solutions for Europeans uprooted in the aftermath of World War II. Since then the world has changed and refugee protection is vastly more challenging. The logo of UNHCR (protection hands) symbolizes security and all its components, such as shelter, food, clothing, medical care, education, birth certificates, identification documents, passports, family unity – all the human rights that the most privileged of the world take for granted.

Although governments bear the prime responsibility for the protection of refugees on their territory, meaningful protection depends on the positive attitude of the population in the country of asylum. Welcoming refugees can only take place through knowledge of the basic concepts, through the understanding that refugees left their countries, not in search for a better life, but to save their lives – an understanding that will contribute to dispel confusion, prejudices, and misinformation.

Thus the aim of the photos – each with a message to be read – is to spread to the widest possible audience how refugees differ from other population movements including irregular migrants, what the obligations of the governments are to that end, what UNHCR does in respect of protection, the different aspects of protection in Cyprus and worldwide. In some of these photos well-known and unfamiliar faces make the “protection hand” sign, symbolizing their commitment and support towards the world’s most vulnerable and at the same time making UNHCR’s logo widely known and synonymous with refugee protection. Other photos show destruction, a major cause of forced displacement and provide a window into the daily lives of these refugees who have fled their homelands. Photos of internally displaced Cypriots are also included in the campaign.

«ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ: ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ»

2009-02-28T16:18:00.000+02:00

published in the “Politis” newspaper on 13.02.2009

Η έκθεση φωτογραφίας της UNHCR Κύπρου με τίτλο «Προστασία: Αυτό που χρειάζονται οι πρόσφυγες», συνεχίζει – μετά τα εγκαίνια που πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο Ιούνιο στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων 2008 – να ταξιδεύει στην Κύπρο σε διάφορους χώρους, όπως είναι πανεπιστήμια, σχολεία, εστιατόρια, καφετέριες και κινηματογράφους.
- Μέχρι την Παρασκευή 13/02, θα βρίσκεται στο εστιατόριo Chateau Status, το οποίο φιλοξενεί μέρος της έκθεσης εδώ και ένα μήνα περίπου.
- Από την Πέμπτη 12/02 θα φιλοξενείται στο εστιατόριο Da Capo για ένα μήνα.
- Την επόμενη εβδομάδα, από τις 16/02 – 20/02 θα βρίσκεται σε δυο δημοτικά σχολεία (Έγκωμη και Αγλαντζιά).

Περιγραφή της έκθεσης

«Προστασία», ο τίτλος της έκθεσης, είναι η πεμπτουσία του έργου της Ύπατης Αρμοστείας, αυτό που χρειάζονται οι πρόσφυγες και υποχρέωση των κρατών, όπως και η Κύπρος. Προστασία σημαίνει το δικαίωμα του πρόσφυγα σε στέγαση, τροφή, ρουχισμό, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εκπαίδευση, δελτίο ταυτότητας, διαβατήρια, οικογενειακή ενότητα – όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα τα οποία οι πιο προνομιούχοι της γης θεωρούν αυτονόητα. Μέσω της προστασίας οι πρόσφυγες αποκτούν το δικαίωμα να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

Σκοπός της έκθεσης είναι να ενημερώσει το κοινό για τους λόγους που ωθούν τους ανθρώπους στην προσφυγιά. Γύρω από το θέμα του ασύλου και των προσφύγων επικρατούν σύγχυση, προκαταλήψεις και στερεότυπα – στοιχεία τα οποία δεν συντείνουν στην ανάπτυξη της συμπάθειας και συμπόνιας προς την ευάλωτη αυτή ομάδα ανθρώπων. Έστω και αν είναι οι κυβερνήσεις που έχουν προτίστως την ευθύνη για την προστασία των προσφύγων που βρίσκονται στην επικρατεία τους, δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική προστασία αν ο ντόπιος πληθυσμός δεν τους αποδέχεται – αυτή η αποδοχή συντελείται μόνο με την ενημέρωση η οποία με τη σειρά της θα οδηγήσει στην ευαισθητοποίηση.

Στις φωτογραφίες αυτές – η κάθε μια με συνοδευτικό μήνυμα – βλέπει κανείς ανθρώπους δημοφιλείς και μη, να σχηματίζουν τα «προστατευτικά χέρια» (σύμβολο της Ύπατης Αρμοστείας), συμβολίζοντας την αφοσίωση και υποστήριξή τους προς τους πρόσφυγες. Ταυτόχρονα, το λογότυπο της UNHCR γίνεται συνώνυμο με την προστασία των προσφύγων. Ο κάθε ένας από εμάς μπορεί να εκφράσει την στήριξή του προς τους πρόσφυγες. Εκτός από τους εκπροσώπους της Κυβέρνησης και τους πολιτικούς, οι καλλιτέχνες, διανοούμενοι, στελέχοι εμπορικών εταιρειών, το κάθε άτομο μπορεί με τον δικό του τρόπο να προστατεύσει τους πρόσφυγες: συζητώντας ή αρθρογραφώντας για τους λόγους που οι άνθρωποι στις μέρες μας αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους, διδάσκοντας προσωπικά την ελληνική γλώσσα στους πρόσφυγες, προσφέροντας θέσεις εργασίας σε μια εταιρεία ή απλά καλωσορίζοντας τους πρόσφυγες με ένα χαμόγελο.

Σε άλλες φωτογραφίες απεικονίζεται επίσης η καταστροφή, μια από της γενεσιουργούς αιτίες του εξαναγκαστικού εκτοπισμού – η σκληρή πραγματικότητα στις μέρες μας για εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι γίνονται πρόσφυγες που προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους λόγω βίας ή άλλης μορφής δίωξης και να καταφύγουν σε χώρα όπου θα αναζητήσουν ασφάλεια και προστασία (ή όπως είναι κοινώς γνωστό άσυλο).
Tel: 22 35 90 43/57
Email: cypni@unhcr.org
Website: www.unhcr.org

People in need of international protection crossing the Green Line – The humanitarian dimension

2009-02-28T16:08:00.000+02:00

Leaving your country by force is undoubtedly a severely traumatizing experience, especially when the loss of close family members or friends is involved. Added to this, however, are the anxieties of facing the unknown, especially when you have to flee without documents, entrusting your hopes for a future to someone you don’t know, the smuggler, and the risk of being injured or even killed.

Testimonies of people on the move, including refugees, who survived against all odds show that this traumatic experience can leave indelible marks on the lives of the persons. Organizations like the Council of Europe and UNHCR, acknowledge the need to address through a constructive dialogue with all parties involved -such as governmental officers, and police officers - the humanitarian dimension of this phenomenon.

A dimension that is usually lost under the numerous titles of “illegal migration”, as the case of the two Iraqi families that reached the news back in December 2008, indicates. Fleeing persecution and insecurity in Iraq, they came to Cyprus to seek a safe life for their families.
While in the UN Buffer Zone they were injured by landmines.

The first accident beginning of December involved a family of five Iraqis; the man stepped on a landmine that blew off part of his right foot, while fragments from the explosion injured his four year old son, his wife and one other child.

Two weeks later another accident, again involving a family of three from Iraq, cost the right foot of the breadwinner of the family.

As it is always the case, behind the dry headlines and facts about people crossing irregularly from the north to the south, there are personal stories of tragedy, courage, and compassion.

“When the mine went off, at first I realized nothing – I thought that it was the police firing at us in order to arrest us; it was only after a while that I started feeling the pain and seeing the endless blood pouring from my foot which opened up completely” 35 year-old, Ali*,described his own horror as if he was describing a film he just saw. Ali, a Palestinian from Iraq was dumped by his smuggler somewhere in the buffer zone only to be collected later on by the police, which transferred him to the hospital. There the doctors had to amputate his leg.

“It could have been worse… I could be dead now” whispers and hugs his three year old boy who plays with his red car, his only toy;

Similarly, Mr. Said*, 52 from Iraq, had the courage to put a plastic bag around his injured leg until the time the smuggler transferred him and the family to the hospital (and then disappeared). Unlike Ali, Mr. Said’s right foot has been saved for now after having his heel operated.

Compassion allows hope.

Ali is already undergoing physiotherapy and he will (soon) be getting an artificial leg, while for Said his medical treatment for his injured heel is on going. All day and night he sits at the sofa with his leg up until he is able to walk again. “The doctors told me, it will take one year” he said.
Both families are thankful to the Government. Ministry of Health abiding by its legal obligations towards refugees covered the expenses for a special treatment at the private hospital in order to save the leg from amputation.

A Cypriot parliamentarian visited Said and his family once she heard the news. When the doctors decided to cut his leg because the particular treatment needed to save his leg was not available at the hospital, she intervened with the Government in order to transfer Mr Said to the private hospital.

Invaluable is also the help that they are receiving from two locals: a priest in Larnaca and a 65 year old man in Limassol who chose not to be named.

Father P, a Christian Orthodox priest brought up in Jerusalem, recalls that when he first met Said at the hospital he was very weak with low moral. “Now after the operation he has regained his self-confidence and he hopes again” said Father P, an Arab speaking priest who continues to visit the family.

“What they need from us is to show them love. They need to feel that they are welcomed that they have someone to share their fears, to feel they are not alone” says Father P who assists many Arab speaking people with translation as well; he translates for patients at the hospital, he escorts parents at Greek speaking schools who wish to find more about their kids progress and he is ready to assist in any other possible way.

For Father P, his assistance to someone in need regardless of his/her religion is something that should come out natural and an obligation that he owes to his fellow human beings. “In the same way I, a Christian, was welcomed and well treated by Muslim people in Jerusalem it’s now my turn, as a good Christian and a human being, to reciprocate”

For Mr. G, who visited Ali at the hospital when he heard the news, his sensitivity and eagerness to help in practical terms derives from the experience of his grandfather, who was a refugee from Minor Asia and sought refugee in Cyprus with his 6 children – among of whom was Mr. G’s mother.

“The day I heard about the incident coincided with the day my mother died; I felt like caring for a person in need which I thought as a gift for the soul of my mother” His attachment to the family did not remain there; despite the fact that he resides at another district, he visits the family and wants to find out how he can help more.

He thought to open an account to the bank where he will be depositing each month an amount of money. He recalls the “adoption of a refugee child” scheme which was taking place back in 1974 with the Cypriot refugees and he wants to do the same. His care does not stop in financial support. He even goes further and thinks about the empowerment of Ali, which will help him heel his indelible psychological wounds. He thinks of involving Ali in a vocational training, for jobs that can be delivered by a person with special needs, such as Ali.
Both families recall happier times back in Iraq.

“We had a very good life once in Iraq: job, house, car friends but we had to leave everything behind and go” says Said who decided to leave only when a car explosion targeting him killed instead his 16 year old daughter: “From that moment, I realized that Iraq is over for me and the rest of my family” says and burst into crying.

Similarly Ali recalls the good times back in Iraq, but the discrimination, constant threatening and killings of other Palestinians of Iraq by insurgent groups left him without any other option than to flee.

Paying the smuggler $20,000 was the only available escape route for the two families. Indeed, this is the reality for many refugees, not only Iraqis who in the absence of any legal means to seek refuge in another country resort to unscrupulous smugglers who have built a multi-billion dollar business by preying on the desires and desperation of many people who cannot cross borders in a regular manner.

For both Ali and Said the wish is the same: “good education for my kids, health and be able to live in peace” a dream common to all human beings but a reality to only some.

The solidarity that they have experienced so far in Cyprus allows them to hope for dignified life. Although medical assistance is the first necessary step of the rehabilitation process, psycho –social support, and reintegration assistance are equally indispensable in that regard.

Practical support from the society is of course to be welcomed and encouraged but it can only complement – not substitute- the governmental obligations. It is equally important for the Social Welfare Services to engage in to the rehabilitation and reintegration issue of theses two families.

The same applies to all other refugee cases with special needs.
*Names changed for protection reasons

UNHCR Representation in Cyprus, February 2009

Άνθρωποι που αναζητούν διεθνή προστασία διασχίζουν την Πράσινη Γραμμή – Η ανθρωπιστική διάσταση

2009-02-28T15:54:00.000+02:00

Το να φεύγεις με τη βία από τη χώρα σου είναι αναμφισβήτητα μία τραυματική εμπειρία, ιδιαίτερα όταν αφήνεις πίσω συγγενείς και φίλους. Όταν όμως φεύγεις χωρίς έγγραφα, με όλους τους κινδύνους που αυτό περιλαμβάνει, εναποθέτοντας τα απομεινάρια της ζωής σου σε λαθρέμπορους που μοναδικό τους μέλημα είναι το κέρδος, η εμπειρία γίνεται ακόμα πιο τραυματική. Αυτό καταδεικνύουν μαρτυρίες προσφύγων και άλλων ανθρώπων που μετακινούνται στην εποχή μας χωρίς έγγραφα, κάτω από ιδιαίτερα επικίνδυνες συνθήκες που καταφέρνουν τελικά να επιβιώσουν.

Οργανισμοί όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) θεωρούν αναγκαία την έναρξη διαλόγου μεταξύ όλων των εμπλεκομένων φορέων- όπως κυβερνητικούς φορείς, το αστυνομικό σώμα, ΜΚΟ- ώστε να δοθεί η ανθρωπιστική διάσταση στο σύγχρονο αυτό φαινόμενο.
Μία διάσταση η οποία συνήθως χάνεται κάτω από τις αλλεπάλληλες ειδήσεις της «παράνομης μετανάστευσης», όπως και στην περίπτωση των 2 οικογενειών, προσφύγων από το Ιράκ, που στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν ασφάλεια στην Κύπρο, τραυματίστηκαν από νάρκη καθώς διέσχιζαν την ουδέτερη ζώνη των ΗΕ.

Στις αρχές Δεκεμβρίου, πενταμελής οικογένεια τραυματίστηκε όταν εξερράγη η νάρκη, παίρνοντας μαζί της τη φτέρνα του δεξιού ποδιού του πατέρα, ενώ τα θραύσματα τραυμάτισαν τα δύο ανήλικα παιδιά του και τη γυναίκα του.
Δύο εβδομάδες μετά, σε κάποιο άλλο σημείο της ουδέτερης ζώνης, νάρκη κόστισε το δεξιό πόδι του προστάτη τριμελούς οικογένειας προσφύγων από το Ιράκ.
Όπως συμβαίνει πάντα, πίσω από τις επικεφαλίδες και τα γεγονότα για του ανθρώπους που διασχίζουν αντικανονικά την Πράσινη Γραμμή για να μεταβούν στις ελεύθερες περιοχές και να αναζητήσουν ασφάλεια, κρύβονται προσωπικές ιστορίες, τραγικότητας, κουράγιου και συμπόνιας.

« Όταν εξερράγη η νάρκη, στην αρχή δεν κατάλαβα τίποτα– νόμισα ότι μας πυροβολούσε η αστυνομία για να μας συλλάβει. Ύστερα από λίγο άρχισα να νιώθω τον πόνο και να βλέπω το πόδι μου που είχε ανοίξει εντελώς και αίμα που έτρεχε ασταμάτητα » περιγράφει ο Αλί, Παλαιστίνιος από το Ιράκ, 35, που τον παράτησε ο λαθρέμπορος κάπου στην ουδέτερη ζώνη για να τον περιμαζέψει στη συνέχεια και να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο η Αστυνομία. Εκεί οι γιατροί έπρεπε να ακρωτηριάσουν το πόδι του.

« Θα μπορούσε να πέθαινα…» ψιθυρίζει και αγκαλιάζει τον τρίχρονο γιο του που παίζει με το μοναδικό του παιγνίδι, ένα κόκκινο αυτοκίνητο.
Ο Σαϊντ*, 52 χρονών, Ιρακινός, είχε το κουράγιο να δέσει μία πλαστική σακούλα γύρω από το τραυματισμένο πόδι του μέχρι να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Στην περίπτωση του Σαϊντ, το πόδι του σώθηκε.

Ο Αλί κάνει ήδη φυσιοθεραπεία και σύντομα θα έχει και τεχνητό πόδι, ενώ η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του Σαϊντ συνεχίζεται. Καθισμένος συνεχώς σε μία πολυθρόνα με το πόδι ψηλά περιμένει τη στιγμή που θα μπορέσει να περπατήσει ξανά. «Οι γιατροί μου είπαν ότι θα πάρει ένα χρόνο».
Και οι δύο οικογένειες ευγνωμονούν την Κυβέρνηση. Το Υπουργείο Υγείας κάλυψε τα έξοδα της ειδικής μεταχείρισης προκειμένου να σωθεί το πόδι, σύμφωνα άλλωστε με τις νομικές υποχρεώσεις του Κράτους.
Κύπρια βουλευτής επισκέφθηκε τον Σαϊντ και την οικογένειά του στο νοσοκομείο μόλις πληροφορήθηκε το τραγικό συμβάν. Όταν οι γιατροί θα προχωρούσαν στον ακρωτηριασμό του ποδιού, με παρέμβασή της προς την Κυβέρνηση κατέστη δυνατή η μεταφορά του Σαίντ σε άλλο νοσοκομείο.

Ανεκτίμητη είναι και η βοήθεια που παίρνουν οι οικογένειες από δύο Κύπριους.
O Πάτερ Π, Χριστιανός-Ορθόδοξος ιερέας που μεγάλωσε στα Ιεροσόλυμα, θυμάται πόσο αδύναμος με χαμηλό ηθικό βρήκε τον Σαϊντ όταν τον επισκέφθηκε για πρώτη φορά στο νοσοκομείο. «Μετά την εγχείρηση ξαναβρήκε την αυτοπεποίθησή του και ελπίζει ξανά» αναφέρει ο Πάτερ, ο οποίος συνεχίζει να επισκέπτεται την οικογένεια.
«Χρειάζονται την αγάπη μας. Πρέπει να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι, ότι καταλαβαίνουμε τον πόνο τους» λέει ο Πάτερ Π, ο οποίος βοηθά Αραβόφωνους που διαμένουν στην Κύπρο και ως μεταφραστής – μεταφράζει για ασθενείς σε νοσοκομεία, για γονείς που έχουν παιδιά στα Ελληνόφωνα σχολεία και θέλουν να μάθουν για την πρόοδο των παιδιών τους και γενικά είναι πρόθυμος να βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί.

Για τον Πάτερ Π, η βοήθεια που προσφέρει τόσο απλόχερα σε ανθρώπους που τον έχουν ανάγκη, ανεξαρτήτως της θρησκείας τους, αποτελεί γι’ αυτόν μία ηθική υποχρέωση προς τους συνανθρώπους του. «Με τον ίδιο τρόπο που με φιλοξένησαν και με φρόντισαν Μουσουλμάνοι στην Ιερουσαλήμ, με τον ίδιο τρόπο σαν καλός Χριστιανός και σαν καλός άνθρωπος οφείλω να συμπεριφερθώ»

Για τον κ. Γ, που επισκέφθηκε τον Αλί στο νοσοκομείο μόλις το πληροφορήθηκε από τις ειδήσεις, η ευαισθησία του και η προθυμία του να βοηθήσει πηγάζει από τα βιώματα του παππού του, πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία που έφτασε στην Κύπρο με τα 6 του παιδιά, ανάμεσά τους και η μητέρα του κ. Γ.

«Τη μέρα που τραυματίστηκε ο Αλί ήταν η μέρα που πέθανε η μητέρα μου. Για τη ψυχή της μητέρας μου πήγα να τον δω και να ενδιαφερθώ γι’ αυτόν.» Το ενδιαφέρον του όμως δεν περιορίστηκε σε μία συνάντηση και παρόλο που διαμένει σε άλλη πόλη επισκέπτεται την οικογένεια και θέλει να μάθει πώς θα μπορούσε να βοηθήσει.
Σκέφτηκε να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό στον οποίο να καταθέτει μηνιαίως ένα ποσό για τον 3χρονο γιο του Αλί. Θυμάται ότι κάτι παρόμοιο γινόταν το 1974 για τους Κύπριους πρόσφυγες. Σκέφτεται ακόμα για την επαγγελματική αποκατάσταση του Αλι, κάτι που θα τον στηρίξει και ψυχολογικά. Το ενδεχόμενο να ενταχθεί ο Αλι σε κάποιο πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα είναι κάτι που εξετάζει ήδη ο κ. Γ.

Και οι δύο οικογένειες θυμούνται πιο ευτυχισμένες στιγμές στο Ιράκ.
«Είχαμε πολύ καλή ζωή στο Ιράκ: δουλειά, σπίτι, φίλους αλλά έπρεπε να τα αφήσουμε όλα πίσω και να φύγουμε» λέει ο Σαϊντ που αποφάσισε να φύγει όταν βόμβα σε αυτοκίνητο που στόχευε τον ίδιο σκότωσε την 16χρονη κόρη του «Από εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι το Ιράκ τελείωσε για μένα και για την οικογένειά μου» αναφέρει με πόνο.
Με τον ίδιο τρόπο και ο Αλί θυμάται καλές στιγμές στο Ιράκ, αλλά οι διακρίσεις οι συνεχείς απειλές και δολοφονίες ομοεθνών του από αντάρτικες ομάδες δεν του άφησαν άλλη επιλογή από τη φυγή.

Ο μόνος τρόπος διαφυγής και για τις δύο οικογένειες ήταν να πληρώσουν περίπου $20,000 τον λαθρέμπορο. Μία πραγματικότητα για πολλούς πρόσφυγες, όχι μόνο Ιρακινούς, οι οποίοι μη έχοντας νόμιμο τρόπο διαφυγής καταφεύγουν σε αδίστακτους λαθρέμπορους οι οποίοι έχουν κτίσει κερδοφόρες επιχειρήσεις εκμεταλλευόμενοι την απελπισία εκατομμυρίων ανθρώπων που δεν μπορούν να εισέλθουν με νόμιμο τρόπο σε άλλες χώρες και να ζητήσουν άσυλο.

Τόσο για τον Αλί όσο και για τον Σαϊντ η επιθυμία είναι κοινή: “καλή μόρφωση για τα παιδιά μου, υγεία και ειρήνη” όνειρο για όλους τους ανθρώπους αλλά πραγματικότητα για λίγους.
Η ένδειξη αλληλεγγύης που έχουν βιώσει μέχρι σήμερα στην Κύπρο τους επιτρέπει να ελπίζουν για μια αξιοπρεπή ζωή. Παρόλο που η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι το πρώτο και απαραίτητο μέτρο για την αποκατάσταση, εξίσου σημαντική προς την ίδια κατεύθυνση είναι και η ψυχολογική και κοινωνική στήριξη.

Χαιρετίζουμε και ενθαρρύνουμε την υποστήριξη των προσφύγων από πλευράς τοπικής κοινωνίας. Ωστόσο δεν μπορεί από μόνη της να τους προστατεύσει ούτε και μπορεί να αντικαταστήσει τις υποχρεώσεις της κυβέρνησης. Οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας είναι η καθ’ ύλη υπεύθυνη αρχή για την αποκατάσταση και των δύο οικογενειών, όπως επίσης και άλλων προσφύγων που χρήζουν ειδικής μεταχείρισης.

*Αλλαγή ονομάτων για σκοπούς προστασίας

UNHCR Κύπρου, Φεβρουάριος 2009

2009-02-17T11:46:00.000+02:00

ΕΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Γενικές εισηγήσεις

1. Διαμόρφωση μίας ενιαίας, ενδελεχούς και πλήρους πολιτικής όσον αφορά την ένταξη Πολιτών Τρίτων Χωρών (ΠΤΧ)τόσο σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.

2. Τοποθέτηση της πολιτικής για την ένταξη των προσφύγων στο πλαίσιο της ευρύτερης πολιτικής για την ένταξη των ΠΤΧ, έχοντας υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες των προσφύγων.

3. Συμμετοχή και προσώπων με συμπληρωματική προστασία καθώς και με ανθρωπιστικό καθεστώς στα προγράμματα ένταξης προσφύγων.

4. Ενημέρωση προσφύγων, κατόπιν αναγνώρισής τους, για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους και προώθηση της συμμετοχής τους σε ένα ενδελεχώς σχεδιασμένο πρόγραμμα το οποίο θα στοχεύει στη διευκόλυνση της ένταξή τους στην Κύπρο.

Εισηγήσεις στον Τομέα της Ενημέρωσης του κοινού

5. Θα μπορούσε να οργανωθεί μία εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού αναφορικά με το γεγονός ότι ζουν στην Κύπρο αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, οι οποίοι έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις.

6. Θα μπορούσε να εκδοθεί ένα επίσημο ενημερωτικό φυλλάδιο που να περιλαμβάνει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των προσφύγων στην Κύπρο και τους λόγους για τους οποίους το καθεστώς του πρόσφυγα δίνεται σε ένα άτομο. Στην συνέχεια το εν λόγω έντυπο θα πρέπει διανεμηθεί με αποτελεσματικό τρόπο, γεγονός που προϋποθέτει σωστή οργάνωση.

7. Προς διευκόλυνση της πρόσβασης και της επικοινωνίας των προσφύγων με τις βασικότερες υπηρεσίες, κυβερνητικές και μη, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα σχήμα διαμεσολαβητή. Μη- Κυβερνητικοί Οργανισμοί καθώς και άλλοι φορείς της Κοινωνίας των Πολιτών θα μπορούσαν, με την κατάλληλη στήριξη, να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν ένα τέτοιο πρόγραμμα.

8. Μπορεί να ληφθούν μέτρα για την επαρκή και συστηματική εκπαίδευση δασκάλων στα ανθρώπινα δικαιώματα, με ειδική έμφαση στη μη-διάκριση και την ανάγκη για τον σεβασμό της διαφοράς. Οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες αναλαμβάνονται θα πρέπει να παρακολουθεί κανείς την αποτελεσματικότητα τους.

9. Μπορεί επίσης να προωθείται η διοργάνωση διαπολιτισμικών δραστηριοτήτων (όπως συναυλίες, εκθέσεις, φεστιβάλ, εργαστήρια, ημερίδες, σεμινάρια κ.τ.λ.), με χρηματοδότηση από το κυπριακό κράτος.

Εισηγήσεις όσον αφορά την ενημέρωση Δημοσίων Υπαλλήλων

10. Υψηλά ισταμένοι κυβερνητικοί υπάλληλοι θα πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένοι για θέματα που αφορούν τους πρόσφυγες για να εξασφαλιστεί, μέσω αυτών, ισορροπημένη δημόσια πληροφόρηση.

11. Οι υπεύθυνοι σε θέματα πολιτικής της κυπριακής κυβέρνησης καθώς επίσης και όσοι δημόσιοι υπάλληλοι παρέχουν υπηρεσίες στους πρόσφυγες θα πρέπει να είναι πλήρως ενημερωμένοι για τα δικαιώματα των προσφύγων προκειμένου (α) οι πρόσφυγες να έχουν αποτελεσματική πρόσβαση στα δικαιώματα που τους παρέχει η νομοθεσία και (β) να λαμβάνονται υπόψη οι ανησυχίες και τα προβλήματα των προσφύγων.

12. Οι υπεύθυνοι σε θέματα πολιτικής της κυπριακής κυβέρνησης καθώς επίσης και όσοι δημόσιοι υπάλληλοι παρέχουν υπηρεσίες στους πρόσφυγες, ειδικά οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι λειτουργοί στον τομέα της υγείας, της εκπαίδευσης καθώς επίσης και οι λειτουργοί του Γραφείου Εργασίας θα πρέπει να είναι άρτια εκπαιδευμένοι όσον αφορά τις δυσκολίες ή προβλήματα που ενδεχομένως να έχουν οι πρόσφυγες, όπως δυσκολίες στην επικοινωνία λόγω της γλώσσας και γενικά λόγω των πολιτισμικών /θρησκευτικών διαφορών. Επίσης θα πρέπει οι εν λόγω λειτουργοί να τυγχάνουν εκπαίδευσης και για ειδικές κατηγορίες προσφύγων, όπως είναι για παράδειγμα οι πρόσφυγες που έχουν υποστεί βασανιστήρια /εξευτελιστική /ταπεινωτική μεταχείριση στη χώρα τους και για το πως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι οποιεσδήποτε επιπτώσεις (σωματικές και ψυχολογικές) που μπορεί να φέρει ο πρόσφυγας λόγω των βασανιστηρίων ή άλλης μορφής κακομεταχείρισης.

13. Όσον αφορά την εκπαίδευση των υπαλλήλων των Επαρχιακών Γραφειών Εργασίας θα πρέπει να εστιάζεται στα ακόλουθα θέματα: τα δικαιώματα των προσφύγων για πλήρη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, την αξιολόγηση των προσόντων και δεξιοτήτων των προσφύγων, την υποβολή παραπόνων των προσφύγων για ρατσιστική μεταχείριση από πλευράς εργοδοτών, καθώς επίσης και τη βελτίωση των ικανοτήτων των υπαλλήλων στον τομέα της επικοινωνίας περιλαμβανομένης και της ανάπτυξης μίας διαπολιτισμικής συνείδησης κι ευαισθησίας.

14. Όσον αφορά την εκπαίδευση των κοινωνικών λειτουργών των Επαρχιακών Γραφείων Ευημερίας θα πρέπει να εστιάζεται στα θέματα που αναφέρονται στην παράγραφο 12 και ειδικότερα στις προϋποθέσεις για την αποτελεσματική ένταξη των προσφύγων στην κοινωνία της Κύπρου.

15. Γνώση ξένων γλωσσών και εκπαίδευση / εμπειρία με διαφορετικούς πολιτισμούς θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στα κριτήρια για τις προσλήψεις προσωπικού στις σχετικές υπηρεσίες.

Εισηγήσεις στον Τομέα της Στέγασης των προσφύγων

16. Τα Γραφεία Ευημερίας θα πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους για την παροχή βοήθειας στους πρόσφυγες προκειμένου να εξασφαλίσουν οι τελευταίοι επαρκή στέγαση.

17. Στις περιπτώσεις προσφύγων που πληρούν τα κριτήρια για την καταβολή δημοσίου βοηθήματος, στο οποίο περιλαμβάνεται και βοήθημα για το ενοίκιο, τα Γραφεία Ευημερίας θα πρέπει να καταβάλλουν το δημόσιο βοήθημα έγκαιρα κι αποτελεσματικά.

18. Πρόσφυγες που πληρούν τα εισοδηματικά κριτήρια για πρόσβαση στο κοινωνικό πρόγραμμα στέγασης «Νέα Πολιτική Στέγασης για μη-πρόσφυγες [του 1974]» θα πρέπει να επωφελούνται από αυτό με τον ίδιο τρόπο που επωφελούνται και οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

19. Το έντυπο πληροφόρησης για τους πρόσφυγες θα πρέπει να διανεμηθεί και σε ιδιοκτήτες που ενοικιάζουν τα σπίτια τους σε πρόσφυγες.

Εισηγήσεις στον Τομέα της Επιμόρφωσης και Εκπαίδευσης

20. Μαθήματα για εκμάθηση της γλώσσας θα πρέπει να προσφέρονται δωρεάν στους πρόσφυγες. Τα μαθήματα θα πρέπει να είναι εντατικά, να ανταποκρίνονται στα ωράρια εργασίας των προσφύγων και στις ανάγκες των προσφύγων, και ειδικότερα να συνδέονται με τις διάφορες πτυχές της ένταξης (δηλ. εργασία, στέγαση κτλ). Θα πρέπει να προσφέρονται διαφορετικά προγράμματα εκμάθησης της γλώσσας για τις διάφορες ομάδες προσφύγων, όπως για ενήλικες, εφήβους και παιδιά.

21. Μαθήματα για την εκμάθηση της γλώσσας θα πρέπει να προσφέρονται και στους αιτούντες άσυλο, οι οποίοι είναι εν δυνάμει πρόσφυγες και σε περίπτωση αναγνώρισής τους θα έχουν ήδη μάθει τη γλώσσα ενόσω εκκρεμεί η διαδικασία εξέτασης της αίτησής τους για άσυλο.

22. Τα παιδιά προσφύγων θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε μαθήματα για την εκμάθηση της γλώσσας, ώστε να είναι σε θέση να παρακολουθούν το συνολικό κύκλο μαθημάτων που προσφέρει το εκπαιδευτικό σύστημα (Δημοτικής και Μέσης Εκπαίδευσης) . Τα προγράμματα για την εκμάθηση της γλώσσας που ήδη υπάρχουν σε ορισμένα σχολεία θα πρέπει να ενισχυθούν (δηλ. να γίνονται πιο εντατικά, και να καλύπτουν όλα τα παιδιά προσφύγων που παρακολουθούν μαθήματα σε δημόσια σχολεία).

23. Θα μπορούσαν να οργανωθούν μαθήματα για να γνωρίσουν οι πρόσφυγες την Κύπρο (δηλαδή την ιστορία της Κύπρου, τους θεσμούς, τις βασικές αξίες της κοινωνίας, ήθη και έθιμα καθώς και άλλες πτυχές της πολιτιστικής ζωής, κλπ). Στόχος τέτοιων προγραμμάτων, τα οποία φαίνεται να είναι δημοφιλή στην Ευρώπη, είναι να αποκτήσουν οι πρόσφυγες μία βασική ενημέρωση και κατανόηση για την κοινωνία, την κουλτούρα καθώς και τις υπηρεσίες του Κράτους- βασικές προϋποθέσεις για την αποτελεσματική ένταξη των προσφύγων. Τέτοια μαθήματα θα μπορούσαν να ενταχθούν στα πλαίσια μαθημάτων για την εκμάθηση της γλώσσας.

24. Οι πρόσφυγες θα μπορούσαν να ενταχθούν στο σχέδιο «Δράση για την επαγγελματική κατάρτιση και εργασία όσων λαμβάνουν δημόσιο βοήθημα», το οποίο χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο.

25. Όταν οι πρόσφυγες αποκτήσουν τις βασικές γνώσεις της Ελληνικής γλώσσας θα πρέπει έγκαιρα και συστηματικά να διοχετεύονται σε προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης προκειμένου να βελτιώσουν τη θέση τους στην αγορά εργασίας.

26. Νεαροί πρόσφυγες θα μπορούσαν να διοχετευθούν και στο σύστημα μαθητείας, το οποίο εφαρμόζεται στη Δημοκρατία. Ωστόσο, για να εφαρμοστεί αποτελεσματικά η πρόταση αυτή, θα πρέπει το Συμβούλιο Μαθητείας να ενημερωθεί και να εφαρμόσει μέτρα τα οποία θα ενθαρρύνουν τους νεαρούς πρόσφυγες να ενταχθούν στο σύστημα μαθητείας.

Εισηγήσεις στον Τομέα της Εργασίας

27. Ένα επίσημο ενημερωτικό φυλλάδιο αναφορικά με τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των προσφύγων στον τομέα εργασίας, θα μπορούσε να ετοιμαστεί και να κυκλοφορήσει κατάλληλα. Οι συγκεκριμένες πληροφορίες για το θέμα αυτό θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στο γενικό έντυπο πληροφόρησης για τους πρόσφυγες.

28. Οι διακρίσεις εναντίον των προσφύγων όσον αφορά στην πρόσβαση τους στην αγορά και στο χώρο εργασίας (ιδιάιτερα των γυναικών προσφύγων) θα πρέπει να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά. Θα πρέπει να τεθούν οι κατάλληλοι μηχανισμοί, ή να αξιοποιηθούν στο μέγιστο οι υφιστάμενοι, για την καταγγελία περιστατικών διακρίσεων καθώς επίσης και μέτρα τα οποία θα συμβάλουν στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης των προσφύγων.

29. Θα πρέπει να διασφαλιστεί η ίση μεταχείριση των προσφύγων με τους Κύπριους, όσον αφορά τις απολαβές και ωφελήματά τους.
30. Θα μπορούσε να δοθεί πρόσβαση στους πρόσφγυες στο πρόγραμμα για νεαρούς επιχειρηματίες, διασφαλίζοντας σε πρώτο στάδιο την ενημέρωσή τους (μέσω των Επαρχιακών Γραφείων Εργασίας) για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να επωφεληθούν από το εν λόγω πρόγραμμα.

Εισηγήσεις για συμμετοχή της Κοινωνίας των Πολιτών

31. Ανάμιξη ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανισμών) και πρωτοβουλίες από κοινωνικούς φορείς για την ένταξη προσφύγων θα πρεπει να ενθαρρυνθεί και να χρηματοδοτηθεί. Συνεργασία μεταξύ των κυβερνητικών υπηρεσιών και ΜΚΟ όσον αφορά την ένταξη θα πρεπει να ενισχυθεί και να επεκταθεί, ειδικά μέσω προγραμμάτων επιχορήγησης των ΜΚΟ.

32. Οργανισμοί που προέρχονται από τους ίδιους τους πρόσφυγες χρειάζεται να ενισχυθούν με την κατάλληλη εκπαίδευση προκειμένου να ξεπεράσουν οργανωτικές και δομικές δυσκολίες και να μπορέσουν να λειτουργήσουν εποικοδομητικά.

33. Συμβούλια τα οποία να παρέχουν συμβουλές για την συμμετοχή των προσφύγων στην κοινωνία των πολιτών θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης.

Εισηγήσεις για τον Τομέα της Κοινωνικής Ευημερίας

34. Το Τμήμα Κοινωνικής Ευημερίας θα πρέπει να εξετάζει άμεσα τις αιτήσεις των προσφύγων για δημόσιο βοήθημα έχοντας υπόψη τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκονται πολλοί από αυτούς.

35. Το Παγκύπριο Συμβούλιο Ευημερίας θα μπορούσε να περιλάβει προσφυγικά θέματα στη χάραξη της πολιτικής του, αλλά και στις δραστηριότητές του, κάτι που προϋποθέτει την ενημέρωση του εν λόγω φορέα για τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των προσφύγων. (Σημ. Το Παγκύπριο Συμβούλιο Ευημερίας εγκαθιδρύθηκε το 1973 για να συντονίζει τους εθελοντικούς οργανισμούς, να διαμορφώσει μία πολιτική εθελοντικής κοινωνικής πρόνοιας και να συνεργάζεται με τις αρμόδιες κυβερνητικές αρχές για την διαμόρφωση και εφαρμογή μίας κοινωνικής πολιτικής).

UNHCR’s photographic exhibition “Protection: What refugees need” reaches school teachers and students at Choirokitia Primary School

2009-02-12T12:36:00.000+02:00

UNHCR’s exhibition “Protection: What Refugees Need” has been travelling in Cyprus since its launch in June 2008, calling people of Cyprus to reflect on refugee issues and take a firm stance in favour of refugees. Teachers, parents associations, coffee shops and restaurant owners responded to the UN Refugee Agency’s call by hosting the exhibition at their places and spreading their message across.

The Chirokoitias Elementary School not only hosted the exhibition but saw in the exhibition an interactive education tool in transmitting knowledge and fostering understanding about refugee issues among young people.

As Ms Theodora Damianou, a particularly socially sensitive teacher of the school, points out “It is very difficult for children of young age of 9-10 years old to comprehend what it means to be a refugee but after the activities [the exhibition and project] we felt as teachers that our students are now more mature and ready to accept refugees, to understand their immense needs and to support them in their own way”.

After viewing the exhibition, discussing its contents with their teachers and after playing the on line education game Taxidifygis (www.taxidifygis.org.cy), the children took a protective stance in favour of refugees: they had their own photos taken by pressing their hands together forming the UNHCR’ protection symbol and expressed their feelings and thoughts about refugees and their needs.

Katerina and Elena closed their eyes and imagined how they would feel had they been in the position of the kids that appeared on the photos:
“I almost cried after witnessing children suffer and die. I saw houses falling apart as a result of conflict. I was afraid and saddened because when I closed my eyes I imagined what it would be like to be in their place, facing suffering and death”. said Katerina and Elena “…felt agony watching refugee children because I could also have been in their place”

The children came to realize that not every person in the world is in the same position they are. Living in a world that everything is provided to them, it had been difficult for them to understand that refugees cannot meet their basic needs, that refugee children very often are left without parents and that care, love and protection is what they need:

“I felt really sad when witnessing children without shoes and clothes. All children should have the right to clothing and should enjoy the same rights as we do. I feel fortunate to have everything I wish for…” said Stelios, and Giorgos joined him at the same footing “I was afraid when I witnessed children without parents, without food, care and love. We have everything”.“Seeing a photo of destroyed houses I realized that there are people who don’t have a place to sleep. Children need care, love and play”said Panayiotis

Andreas, a football fan “.. felt bad in the sight of a photo of a torn soccer ball. That ball could have been the favourite ball of a child, which he lost during the war…” Other students sympathized with the agony of refugee children who lost their parents during the war: “I witnessed the suffering of children living in war zones. I saw a photo of an orphan child and his brother. I do not know if they will be able to survive”. Louiza

In the same way that each of the UNHCR photo was accompanied by a message, the students accompanied their “protective hand” photos with their own statements of support. That’s what their statements read:

“Refugees should fully enjoy their Human Rights”- Paraskevi
“We can extend our love to refugees” Anastasia
“It’s a shame that children refugees cannot attend school” Stelios
“Refugees are hopping for a better tomorrow” Eleanna
“Refugees need our support” Andreas
“When you are a refugee you miss out on joy, happiness and play” Neophyta
“All refugees need access to food” Kyriaki
“Children refugees have a right to education” Michalis
“Refugees need shelter” Panayiota

Knowledge is a basic prerequisite in reaching understanding and developing empathy for the one of the most vulnerable groups, refugees. Ms Theodora could not encapsulate this position better: “We [the teachers of this school] believe that such activities are to be encouraged, not only as part of the school activities, but for the general public. The information of the public at large on humanitarian issues is a social need which will be conducive in all people living together in harmony, regardless of their origin, race, colour or religion”

Building public awareness is an indispensable parameter for the effective integration of refugees and an integral part of UNHCR’s work.

For this reason UNHCR will continue to exhibit these photos to other places as well.

UNHCR Representation in Cyprus has undertaken a number of other public awareness projects, such as the website refugee game Taxidi Fygis for students, parents and teachers, the HOPE campaign in 2006. For more information one can visit UNHCR in blog at http://unhcr-cyprus.blogspot.com/ .

UNHCR Representation in Cyprus
March 2009

Make acceptance yours !

2009-02-11T14:45:00.000+02:00

Be honest: Recognize your own biases and biases through open discussion with others. Examine your own prejudices, biases, and values. Discuss your own experiences of being hurt by prejudice as well as the ways you have benefitted from discrimination.

Be secure: Explore and find realistic pride in your own group identity. Having a sense of your own background and group identity will help reduce anxiety and defensiveness in relation to others. Knowing your own strengths will also help you to see strengths in others.

Be a partner: Work on projects with members of groups different from your own. Working as an equal alongside others from different groups on a common project is one of the best ways to undo prejudice and increase familiarity with others.

Be an anti-racist parent: Expose your children to diversity at a young age. Children can benefit from knowing other children from different groups at very early ages, before prejudices and biases get in the way of their making contact.

Be a role model: Be vocal in opposing racist views and practices. And don't just criticize, but help educate others about issues and about your own experiences.

Be an ally: Support victims of discrimination and prejudice. Offer support on whatever level you can. For example, offer yourself as a mentor for someone in your field of work.

Be an activist: Challenge "top-down" or institutional racism. Work to reduce institutional discrimination and prejudice in government, corporations, the media, and other institutions.

Be a member: Support anti-prejudice and anti-racist organizations. Following is a partial list of a some organizations or find one that addresses an issue particularly important to you.

Be a teacher: Teach tolerance. Fight prejudice and racism by proactively teaching understanding, openness, and conflict resolution skills. (The Teaching Tolerance magazine is one resource for teachers and others to get ideas and resources, it is put out by the Southern Poverty Law Center)

Be a student: Educate yourself and others. Reading books, seeing movies, going to hear speakers about the experiences of other groups is an enjoyable way to increase understanding and empathy.

From the APA website.

Become a mentor for an international refugee in Cyprus

2009-02-11T13:03:00.001+02:00

1. Private company program

Some private sector companies around the world host programmes to help refugees and subsidiary protection beneficiaries overcome the barriers to employment and provide the company’s staff with focused, structured, personalized and relevant volunteering opportunities.

The objective is to assist refugees to overcome barriers, including unfamiliarity with the work culture of the country of asylum, inadequate communication and presentation skills, qualifications that may not be transferable, or even lack of relevant work experience. The companies aim at equipping refugees with the necessary skills to find employment, and supporting refugees who are qualified and experienced in a given sector so that they can develop professionally in the country of asylum. Specifically, the companies support with staff who on a volunteer basis guide a number of refugees through CV writing, applications, practice of interview techniques, oversee the actual interview process, identification of target companies, and of vocational training.

The programmes involve matching company volunteer coaches with refugees seeking assistance with job hunting. It is an example of Corporate Social Responsibility and of the way in which the private sector can contribute to support refugees. Companies value their staff gaining a new view of the world.

If your company wants to be socially responsible through this modality of cooperation, contact now UNHCR Representation in Cyprus.

2. Individual mentor: retired professional; active professional

The objective of this program (in process) is to offer to each refugee and subsidiary protection beneficiary, during a period of time, a personal mentor from the receiving community to share knowledge and experience on a one-to-one basis to help achieve integration goals.

The program is directed to active or retired professionals with valid experience to make a human contribution by offering help in addressing initial critical refugee needs, such as providing accurate information, advice to overcome difficulties to access housing, to access employment, to access education, vocational training or benefits. The mentor can, through its personal network, offer employment advice to help the refugee enter long-term employment at the earliest opportunity and making the best use of his/her skills The program aims at building confidence and self esteem and maintaining in the refugees and subsidiary protection beneficiaries the sense of hope for the future by encouraging participation and integration.

Often times despite being desperate to work, employment prospects for refugees are poor as they face a multitude of barriers (unimaginable by nationals) preventing them from accessing jobs. Some difficulties are: no prior work experience in Cyprus, employers unable to understand qualifications from country of origin, no references or certificates from country of origin, lack of understanding of the Cyprus job market, level of English and/or Greek language.

Remember that it is legal to employ a refugee and a subsidiary protection beneficiary (SPB). Refugees have the same employment rights as Cypriot citizens. SPB have the same employment rights after one year from the date this status was granted. Remember that world wide the following qualities of refugees are acknowledged: perseverance, resourcefulness, cross cultural experience. A refugee can become your good colleague.

What can a mentor do? Provide an employment to a refugee, employment mentoring (advice and information), or just remember refugees when you are recruiting! Prepare the refugee for the cross cultural communication in Cyprus, or to support in language learning.

The individual mentors will be screened to ensure sufficient professional and life experience to be capable of resourcing a mentee. Mentors are also given information on referral services and general information on their mentees country. Sensitive and considered matching of refugee mentee and mentor on the basis of refugee’s career goals and the mentor’s professional experience is crucial. The matching process aims to link a mentor and mentee of the same gender and age range in an effort to avoid cultural taboos.

Some programs around the world encourage: the signing by both mentor and mentee of a ‘Participation Contract’ to prove commitment to the program and an understanding of the expectations on them to engage; fortnightly meetings between mentor and mentee as a minimum commitment in the ‘Participation Contract’; overall both mentor and mentee are expected to make a minimum one year commitment which is outlined in this contract, but this could vary depending of the intensity of their work and their success.

If you are interested in this program contact now UNHCR Representation in Cyprus.

Discover also our related article "Make acceptance yours".